Caela.

Isang linggo na pala. Isang linggo na ang nakakalipas mula nang mawala si Mama. Isang linggo na akong nagungulila sa gabay at pagmamahal niya. Isang linggo na akong nagkukunwari na kaya ko ang lahat!

I really wanted to give up. I badly want to stop. But I should not because I know it's wrong.

Maling-mali ang sumuko. Pwedeng mapagod, uso ang magpahinga pero bawal ang huminto. Paano na lang ang mga pangarap nina Mama at Papa sa akin, kung susuko na lang ako basta?

Kahit mahirap, kakayanin ko. Kahit masakit, titiisin ko.

Hindi na rin muna ako pumapasok sa school. Nandito lang ako sa bahay sa loob ng isang linggo. Pumasok man ako o hindi, wala namang pakialam ang mga tao sa eskwelahan.

Umuulan din ngayon, pati ang panahon ay nakikiramay sa akin. Ayaw kong patigilin ito dahil ito na lang ang tanging kadamay ko sa oras na ito. Kung sana may mga kaibigan lang ako na maaaring iyakan sa mga oras na ito. Kaso wala, walang taong gustong kaibiganin ako.

Bakit ba kasi hindi ako matanggap ng mga tao? Ang galing nilang mag-judge, hindi naman sila Diyos. Mapait akong napangiti.

Nagpasya akong lumabas ng bahay kinabukasan. Nanibago pa ako dahil isang linggo rin akong nagkulong.

Nandito ako ngayon sa park. Napagisip-isip ko rin na kailangan kong ipagpatuloy ang buhay ko kasi ito ang gusto ng mga magulang ko.

Tsaka hahanapin ko pa rin ang tunay kong pamilya.

Actually, I'm not mad at them. I know there are reasons why did they give me. At alam kong masasagot lahat ng katanungan ko kapag nakita ko na sila.

Pero ang tanong ay paano? Saan ko sila makikita? At sino sila? Hindi ko man lang alam ang mukha nila. At sana buhay pa sila.

"Mama, ang cute ng rabbit oh!" napatingin ako sa batang kasama ang Mama niya.

She's so lucky, she still has a mother.

Pagkatapos ay natuon ang pansin ko sa rabbit na itinuturo niya.

Yeah, it's cute! Kulay puti tapos blue ang mata nito at may touch of red naman ang buntot nito. Oh? May ganoon pala?

"Oo. Ikaw nga may kapangyarihan e, so ang rabbit na may pulang buntot ay hindi na imposible." sabat ng pakialamera kong utak.

Pero bakit parang sa akin ito nakatingin? Tsaka parang may gusto siyang sabihin pero di niya lang masabi kasi rabbit nga siya.

Tumalikod na ito sa akin at hindi ko alam sa sarili ko kung bakit tumayo ako sa kinauupuan ko para sundan ito.

Great, Caela!

"Ay umalis na. Sayang!" narinig ko pang sinabi ng bata kanina sa park.

Nagtuloy-tuloy iyong kuneho papasok sa loob ng gubat, kaya ang kinalabasan nandito na rin ako sa gubat.

Medyo madilim dahil napapalibutan ng puno at ayokong matakot. Hindi ako pwedeng matakot - nang may kung anong gumapang sa paanan ko kaya bigla akong napatalon.

Oh gosh!

Halos atakehin ako kahit wala naman akong sakit sa puso. It's just... just a freaking caterpillar!

Gusto kong mapabuga ng hininga. I felt relieved. Hay!

"Oyy, rabbit sandali lang!" tawag ko doon sa rabbit dahil nakita ko itong medyo malayo na sa akin.

Binilisan ko ang pagtakbo para lang maabutan ito.

Napapailing na lang ako dahil bakit ko nga ba tinawag 'yung walang kamuwang-muwang na kuneho. As if naman maiintindihan niya ako, right?

Princess of the Mystique KingdomBasahin ang storyang ito ng LIBRE!