1 jaar later.

'Ik ben echt klaar om van dit pokkeding af te gaan,' zei Cecille terwijl ze haar pakje astronautenvoedsel op at en haar neus ophaalde.

'We zijn er bijna,' suste Jason haar glimlachend.

De dagen gingen in eeuwigdurende cirkels. Ze sliepen tien uur lang, keken even uit de ramen naar buiten om de sterrenhemel te bekijken, aten, keken weer naar buiten, fantaseerden, aten en gingen weer slapen. Als je dat 1 jaar lang vol moest houden begon dat best te vervelen.

Nu kwam er een planeet duidelijk in zicht. Ze konden een rode vloeistof al zien, waarin de zes continenten lagen. Nu was het nog één dag tot ze aan land kwamen en ze voor de eerste keer hun thuis konden zien. De raket ging extreem snel, maar het was ook een raket van MiGri en misschien waren zij wel veel verder met hun kennis.

Was het raar dat ze makkelijk afscheid hadden kunnen nemen van de aarde?

Ze zagen duidelijk dat het land de kleuren had van de kleuren uit hun handen, waar de letters steeds meer en vaker begonnen te gloeien. In hun reis waren er geen gaves ontdekt, maar Olivier, William en Kat waren er zeker van dat ze er nog achter zouden komen, ook al was het al zo lang geleden dat er een ontdekt was. Toen waren ze in extreme omstandigheden en - ze wisten niet of dit iets goeds was - ze wisten zeker dat ze nog extremere omstandigheden zouden krijgen.

De planeet kwam een stuk dichterbij en met een snelheid die nooit door de mensheid behaald zou kunnen worden, kwamen ze de dampkring binnen. Langzaam landden ze, terwijl de zes gretig hun tassen pakten en de zakjes eten op de grond gooiden - die zouden ze toch nooit meer zien.

De zes vrienden liepen, met hun rugtas vol spullen van "huis" de cabine uit, waar ze hun 17de verjaardagen allemaal hadden gevierd. De deur ging open en voor de eerste keer in 1 jaar ademden ze lucht in. Ze bekeken de omgeving. In eerste instantie leek het een beetje als op aarde. Twee hoge glazen gebouwen, een blauwe lucht en een rondje waarin ze waren geland.

Mensen die er net zo uitzagen als zij renden de landingsplaats op. Juichend, huilend en lachend. Ze hadden allemaal een rode armband om. De eerste die bij hen aankwam was een donkere vrouw, met bruine krullen in een paardenstaart en donkerbruine ogen.

'Welkom thuis, onze verlossers!'

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!