Ze liepen door de gangen. De zes jongeren. Drie meisjes en drie jongens. Alle zes aangetast door de zwarte handen van de dood. Alle zes verdoemd met een onontkoombaar lot.

Zes kinderen van zestien. Alle zes hadden ze meer van de dood gezien dan dat een van hun ouders hadden gedaan. Het was triest, maar de sterkte van hun planeet straalde vanuit hun lichaam en het was prachtig om te zien. Ze had nooit gedacht dat zoiets treurig zo mooi zou zijn.

Hun onontkoombare lot, zwart van de dood die ze nog zouden begaan.

Maar ach. Iedereen gaat op een gegeven moment dood.

De vrouw staarde naar de zes kinderen en herinnerde zich de tijd dat ze ook zo jong was geweest. Jazeker, ze was mooi geweest. Een Iota was altijd mooi. Dat maakte hen vaak een Iota. De vrouw haalde haar ogen van de groep. Ze miste Isaac. Ze miste hem elke minuut. Als ze terug dacht aan alles wat ze nog niet vervuld, toen het haar beurt was vulden haar ogen met schaamte.

De zes jongeren gingen Isaac's kamer binnen, niets wetend van de geschiedenis. Ooit zouden zij geschiedenis maken, waar dan ook en in welke omstandigheden ze ook geplaatst werden. Er werd nu al over hen gepraat, maar de vrouw wist wel beter.

Dit was de sterkste groep die ze tot nu toe gezien had. Zij zouden dit alles wel overleven en MiGri redden.

Daar had ze de volste vertrouwen in.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!