Olivier had de beste pauze gehad van zijn hele leven en hoe hij zich daar ook om schaamde, hij kon dat gevoel niet onderdrukken. Hij was na Cecille's uitval bij hen gaan zitten en ze hadden voor de eerste keer sinds tijden weer lol gehad, wat raar was, aangezien ze nu weer in het werkelijke leven zaten, niet meer in een afgemat, vluchtend leven dat ze gedwongen waren om te leven. Kat was zo sterk dat ze niet bekeken werd als het zielige meisje van de groep dat haar ouders was verloren en Cecille was voor de eerste keer zichzelf en dat maakte hen allemaal wat comfortabeler, wat raar was.

Olivier opende zijn boeken voor geschiedenis, het was raar om je weer eens zorgen te moeten maken over school, niet of je de volgende dag wel zou halen. De tweede bel ging en de pinnige vrouw begon te praten over de Franse revolutie. Olivier kende het hele boek al uit zijn hoofd, dus bleef hij maar denken aan de gevolgen van hun 'kennis'. Kat's familie was uitgemoord toen ze erachter kwamen dat ze van een andere planeet kwamen, wat zou er gebeuren als ze nog meer dingen ontdekten? Er was heus wel meer, maar Olivier wist niet of hij het wel wilde weten.

Hij bladerde naar de juiste bladzijde. Hij pakte zijn etui uit zijn tas en begon aantekeningen te maken over de kleine bronnen die in het boek stonden.

'Meneer DiLano, let u ook op?' vroeg de vrouw die plotseling naast zijn tafel stond.

Olivier keek op. 'Natuurlijk, mevrouw.'

De vrouw besloot er niet veel aandacht aan te besteden - vast ook omdat Olivier een goede leerling was - en draaide zich weer om naar het bord, waar ze een onduidelijke tekening had gemaakt over de aanval van de Franse bevolking.

Olivier sloeg de bladzijde om en opeens werd alle adem uit zijn borstkas geblazen.

Lach maar niet te veel, mannetje. Cecille mag wel bij jullie zijn en jullie mogen wel een groep zijn, maar jullie horen hier niet. Dat weten jullie zelf maar al te goed. Luister naar me. Elke keer dat jullie meer weten komen we dichterbij. Jullie kunnen zelf kiezen. Kennis of niet. Kennis zal jullie laten vechten, geen kennis laat jullie achter met vragen. Ik vraag me af of jullie ooit de mensen op jullie eigen planeet nog zullen zien.

Het was geschreven op een wit A4-tje.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!