Jason had begrafenissen nooit leuk gevonden, maar deze was veruit het ergste, waarschijnlijk ook door het feit dat zij de reden waren dat ze hier zaten. Eigen schuld, dikke bult, zouden kleine kinderen zeggen.

Hij zat op de tweede rij, achter Kat, Cecille en Jessy. Het was een kleine en beknopte begrafenis. Aangezien meneer en mevrouw Adams het contact met hun familieleden hadden afgesloten, waren alleen de zes jongeren er, om Kat te steunen. Toen de priester klaar was met bidden - Jason geloofde in niets dus hij bad niet mee - liep Kat naar voren.

Het o-zo sterke lichaampje van het sarcastische meisje was helemaal ingezakt. Ze had al dagenlang heel weinig gegeten, steeds denkend aan de bloederige crime-scene waarin ze terug waren gekomen en de politievragen waarmee ze overspoeld waren. Het was logisch, natuurlijk, maar het was gewoon niet het juiste moment om diepgaande vragen aan woedende jongeren te stellen.

'Mijn familie,' snikte ze in de microfoon, 'is niet op een normale manier omgekomen. Ik heb ze geen dag kunnen zeggen, omdat we niet wisten dat dit eraan kwam. Nu ben ik de laatste Adam die nog staat. En dat zal ik godverdomme blijven. Ik zal de mensen die hen dit aangedaan hebben laten boeten, ook al weet ik dat het onnozel is. De enige reden om de mensen te laten boeten, is om wat ze mij hebben aangedaan en dat is egoïstisch. Mijn familie ligt hier, in een prachtige kist en ik hoop maar op een leven na de dood, ook al heb ik er nooit in geloofd. Misschien zitten ze nu hierboven ergens. Mijn vader, met zijn neus in de rekeningen en mijn moeder, die chaotisch snel alles schoon wilt maken. Mijn zus haalt tienen, waar dan ook. Ze wordt later een bibliothecaresse, ook al is dat iets wat ze alleen mij nog heeft verteld. Sommige mensen hebben tegen me gezegd dat ik geluk heb dat ik nog leef, ik zeg zelf dat ik geluk heb dat ik niet dood ben.' Met betraande ogen liep Kat terug naar haar plaats. De kisten werden opgetild door onbekende mensen en werden meegenomen naar de graven.

Kat huilde op Jason's schouder, terwijl de kisten in de graven werden gestopt. Jason nam haar een beetje ongemakkelijk in zijn armen en staarde naar de kisten. Ze schepten allemaal een handjevol zand op de kisten en toen was de ceremonie voorbij.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!