'Wat is dit?' vroeg Kat, die door een raam keek, dat veel te vuil was, waardoor ze wist dat hier al lang geen mensen meer waren geweest. Of in ieder geval, geen levende en mentaal gezonde mensen. Er stonden drie open kasten, zonder deuren, met allemaal vergeelde mappen in de kamer. Kat wist niet hoe de mappen vergeeld konden zijn, als hier nauwelijks zonlicht in kon komen. Zonder toestemming aan de anderen te vragen, liep ze door de deur naar binnen. De anderen die toch geen keuze hadden - ze waren allemaal eens dat ze niet meer uit elkaar zouden moet en gaan - , liepen achter haar aan.

'Wauw, het zijn fotoboeken,' zei Kat verbaasd. 'Alle patiënten hebben er een waarin foto's en tekeningen staan. Kijk, deze is van een jongen genaamd Niels Erickson.' Kat keek even lang naar de foto en haar uitdrukking veranderde. 'Wat raar...'

'Wat is er?' vroeg Jason meteen, alsof het een soort reflex was, om haar te beschermen. Dat had hij nog nooit eerder gehad, dus het verbaasde hen allemaal.

'Ik heb gewoon het gevoel dat ik deze jongen ken, maar nee joh, ik zal het wel mis hebben.' Kat bladerde verder in de overvolle map. 'Kijk, dit is een brief naar iemand genaamd Teresa. Zielig dat ze het niet verstuurd hebben. Hé, kom eens kijken.'

'Wat is er?' vraagt Cecille, die na de aanval meer interesse had in de geheimen die het gebouw moest hebben.

'Beste Teresa,' las Kat in een statige toon voor. 'Waarom ben ik hier ook al weer? Ik kan het me niet meer herinneren. Ze behandelen me alsof ik niet meer normaal kan nadenken. Ik heb een prima stel hersens. Ik voel me kiplekker, dus ik begrijp het niet helemaal. Ik hoor de hele tijd van die enge geluiden. Ze roepen en gillen in hun slaap, de andere gekken. Ik heb een meisje ontmoet, Fien. Ze was uit haar kamer gebroken, maar niemand scheen er iets aan te doen. Iedereen deinsde achteruit toen ze langsliep. De dokters hier durfden ook niets te doen. Ik heb even kort met haar gepraat, maar meer dan met iedereen hier. Ik vond haar wel aardig.

Ze roepen me, de stemmen. Ze komen me halen. Ze jagen me na in mijn dromen. Ze zijn overal en ik zie ze overal, als schaduwen achter me. Ze zijn hier. Ze komen me halen. Zeg mama dat ik van haar houd.

HELP!

- Niels Erickson.

12-1-1922

Als je verder kijkt zie je alleen nog een blad van overlijden. Hij is doodgebloed in zijn eigen kamer. Het is een mysterie hoe hij is vermoord of zelfmoord heeft gepleegd, want er was geen mes gevonden in de kamer en de kamer was van binnenuit gesloten. Hij is een dag na hij de brief schreef vermoord.'

'Denk je dat het iets te maken had met Fien?' vroeg Jessy, nieuwsgierig, maar bang voor het antwoord.

'Laten we kijken,' zei Kat en ze pakte het leren boek waar Fien op stond. 'Fien is overleden op dezelfde manier las Niels. Ze werd gevonden op haar kamer, met haar polsen doorgesneden. Ze werd exact op dezelfde tijd als Niels vermoord.'

'Dat is raar,' zei Jason, nee het was niet raar, maar onmogelijk.

'Nee hoor,' zei een krakende stem achter hen.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!