For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

"Aandacht erbij Ember!" roept mijn vader nadat ik geraakt werd door zijn aanval. Hij zwemt mijn richting op. Als hij recht voor me is gaat hij staan zodat hij groter is dan ik. Hij klopt op mijn hoofd. "Waar zit je Ember? Als je echt wilt leren zul je alles moeten geven." Ik bal mijn vuisten. "dit is wat ik wil." ik sla mijn vuist in het water waardoor ik een kleine golf creëerde. Mijn vader pakt mijn schouders vast en kijkt me diep in mijn ogen aan. "Als er iets is.. Dan.. Als je ergens over wilt praten, kan je naar me toe komen." het was mooi om te zien hoe een hard trainende meester veranderde in in bezorgde vader. "Het is niets papa. Ik had gewoon slecht geslapen vanacht." "Hoe kwam dat?" "Ik moet nog wennen aan mijn nieuwe kamer." de waarheid was dat ik niet kon slapen door het hoofdstuk dat ik had gelezen over de geestenwereld. Het was zeker niet mogelijk dat ik de avatar was, maar het zat me dwars dat de tekening van de geestenwereld me zo bekend voorkwam. Voor ik ging trainen met vader las ik dat er veel energie voor nodig was om in de geesten wereld te komen. Ook was het makkelijker als je zo zwak bent dat je zou kunnen overlijden, de brug tussen de twee werelden is dan kleiner. Maar ik kon niet mezelf elke dag uitputten en wakker blijven om niet in de geestenwereld te komen, als dat het al was waar ik in mijn dromen kwam. Ik denk niet dat ik dat vol kan houden. Stop! Ik moet er niet aan denken. Denk aan je training, je moet blijven trainen, voor Natsu en voor de andere meesters die nog over zijn. Dus ik besloot om mijn gedachtes weg te bannen en mij geheel te focussen op de training. Ik zag dat vader aan de kant was gaan zitten. Ik liep naar hem toe, wat makkelijker ging dan bij normale mensen omdat ik het water om me heen weg stuurde. Ik plofte naast hem neer en samen aten we de Lunch die mama voor ons had klaargemaakt. Toen we klaar waren ruimde papa de spullen op en liep het water in. Ik liep hem achterna maar ging daarna een andere richting op zodat we tegenover elkaar stonden. We zouden de oefening herhalen van voor het eten. Papa zou water op me afsturen in meerdere vormen met meerdere technieken. Ik moest ze stoppen en ze daarna proberen terug op hem af te sturen. Het terug sturen was voor het eten niet gelukt, maar wat ik nu voelde, een soort kracht, stromend door mijn aderen, het voelde alsof ik sterker was. Ik weet niet of het was door de gedachtes die ik voor even achter me liet of door iets anders maar ik kon de kracht voelen. De koude wind waaide, maar het voelde goed door mijn haren en op mijn huid. Ik haal wat plukken haar uit mijn ogen en ga stevig met twee benen een klein stukje uit elkaar klaar staan. "Klaar?" nog voor ik zeker weten kon zeggen vloog er een scherp mes van ijs op me af. Ik focuste me op het mes dat steeds dichterbij kwam en zich elk moment tussen mijn ogen kon planten, maar toen ik focuste voelde ik controle, het leek alsof de wereld om me heen langzamer ging. Langzaam bracht ik mijn hand omhoog, minder dan een centimeter van mijn neus vandaan vond de oorzaak plaats van de klap die je door het bos kon horen galmen. Ik had het mes gestopt. Zonder dan het mij pijn had kunnen doen had ik het gedaan. Ondanks de succesvolle situatie voelde ik me kalm. Langzaam bracht ik mijn hand naar achter tot boven mijn schouder. Een lach verscheen op mijn gezicht terwijl de wereld weer versnelde en ik mijn hand met het ijs-mes dat ik nu in een normale bol water had veranderd, met alle kracht die ik had richting mijn vader bewoog. In minder dan een seconde hoorde ik een klap groter dan de eerste. Mijn vader lag vijf meter verder in het riet. Mijn vader keek mij aan met ogen zo groot als schoteltjes. "Is er iets mis papa?" vraag ik schijnheilig. Mijn vader komt wankelend omhoog. Stiekem maakte ik me zorgen om hem maar toen ik zag dat hij weer stond besloot ik niks te zeggen, in tegendeel tot mijn vader. "zo'n kracht, zo'n techniek... Onmogelijk. " mijn vader kijkt me met een open mond aan. "ik had nooit... Hoe... Vertel op Ember, met wie heb je getraind? het kan nooit dat je zo sterk bent geworden in gevechten in je eentje." ik bleef stil. Trainingen. Hiervoor heb ik nog nooit getraind, in ieder geval, ik trainde mijn sturing niet met de bedoeling van vechten. Ik trainde manipulatie, heling, vormveranding en nog meer, maar nog noot zoiets als dit. "Ik heb niet..." "Geen leugens Ember! Vertel me met wie je hebt getraind, ik zal niet boos worden ik wil gewoon weten wie." "Zoals ik al zei, vader, niemand heeft mij iets geleerd." "Leugens Ember! Dit niveau, zelf al zou je een geboren meester zijn.... Dit kan niet Ember... Behalve als je.... Nee dat... Dat..." mijn vader maakte zijn zin niet af. "laten we naar huis gaan." zei hij op een kalmere toon, maar ik kon de energie in de omgeving voelen en ik wil niet veel zeggen, maar vrolijk was het zeker niet. "Oke, Vader." we liepen het water uit. Papa pakte de rugzak op en we liepen de weg terug naar huis. Vader, sprak die dag geen woord meer tegen me. Hij leek verdwenen te zijn in zijn eigen wereld. Een deel van mij wilde weten wat er in die wereld om ging, een ander deel was daar niet zo zeker van. Wilde ik daar wel achter komen. Als vader zo van die gedachtes wordt, wil ik dan wel weten wat het is?  

Ik draaide me zuchten om op mijn bed. Ik staarde eerst naar Natsu's foto. Langzaam dwalen mijn ogen naar de la. Ik ging langzaam rechtop zitten. Ik bleef het kastje aanstaren. Langzaam bewoog ik mijn hand ernaar. Ik opende het en staarde naar de bruine kaft met de donkere, sierlijke letters. Ik ademde diep in en uit en opende het toen ongeveer in het midden. Het was het deel dat over de geestenwereld ging. De bladzijde ging over de gezichten dief.  

Koh, de gezichten dief. Steelt je gezicht als je emotie toont. Dat is wat ik er uit wijs werd. Het kon niet gekker worden! Hoe kon zoiets bestaan? Dat is gewoon... Gruwelijk gewoon. Hoe zou iemand dat ooit kunnen doen, en dan bedoel ik niet alleen dat ik me afvraag hoe iemand dat doet zonder te sterven van schuld, nee, hoe? Hoe zou je iemand's gezicht kunnen stelen? Ik sloeg de bladzijde om. Daar zag ik een plaatje van een pandabeer, ik dacht dat het een normale pandabeer was tot ik een plaatje zag van zijn tweede verschijning. Hei bai, geest van het woud. Ik sloeg nog een bladzijde om. Daar zag ik twee vissen. Een zwart met wit, de ander wit met zwart. Tui en La, de maan en oceaan geesten. Nog een bladzijde. Wan shi tong, geest van de wijsheid. Volgende, prines Yue, gevolgd door Fang, Enma, de geverfde dame. Velen bladzijden volgen. Zijn er zowel geesten. Sommige geesten waren zo angstaanjagend dat ik er rillingen van kreeg, andere hadden zulke mooie verhalen dat ik er een brok van kreeg in mijn keel. Dus dit is de geestenwereld hè. Vol met dit soort wezens. Het voelt zo onecht, maar iets in me vertelde me dag het de waarheid was. Ik sloot rustig het boek en liet het op mijn schoot liggen met mijn handen er boven op. Bepaalde geesten gaven me hoop, dat de geestenwereld zo slecht nog niet was, maar andere maakte me bang. Ik weet niet of ik blij moet zijn als ik daar terecht kom of doods benauwd, maar ik hoop dat ik daar vanacht niet achter hoef te komen, al weet ik nog niet zeker of de plek in mijn dromen de geestenwereld is. Ik legde het boek terug en ging met mijn handen achter mijn hoofd op bed liggen. Ik staatse liggend uit het raam. De bossen waren al oranje gekleurd. Het duurde niet lang meer voor de zon onder ging. Ik bleef een tijdje een drama boek lezen dat ik onderin een doos had gevonden. Mama had het voor me gekocht. Het was voor mij wat te weinig actie maar het ging ermee door. Na een tijdje leek de tijd sneller te gaan want mijn moeder kwam me vertellen dat ik moest gaan slapen. Ik legde het boek even neer om me klaar te maken voor bed. Toen ik er eenmaal in lag en mijn ouders Weltrusten had gewenst ging ik verder lezen. Het was een makkelijke manier om de tijd sneller te laten gaan en mijn ogen werden er zwaar van. Toen ik het boek uithad keek ik op mijn mobiel voor de tijd,  de tijd ging. Het was tien voor vier. Ik voelde me al kapot moe dus hopelijk geen rare dromen vanacht. Ik ging weer met mijn knieën bij mijn borstkast liggen met een arm om mijn knieën en een ander onder mijn kussen. Ik hoop dat papa morgen met me wilt trainen, maar ik weer niet of hij dat nog wel wilt. Ik hoop het... Met die gedachte in mijn hoofd val ik langzaam in slaap om over een paar uur gewekt te worden door de zon.

Hmm... Een beetje kort Maarja. Ik weet ook nog niet hoe het verder gaat. Hoofdlijnen boor het plot bedenk ik meestal wel maar die zijn heel ongedetailleerd duss we zullen zien wat papa Leon besluit te doen. Hij begint btw wat dingen te vermoeden... Over Ember enzo. Hm 

Ik ben benieuwd hoe dat gaat uitpakken. Nou dat was hem.. Ik zal proberen snel weer een hoofdstuk te uploaden maar ik kan niks beloven aangezien morgen school weer begint. Fijn -____-

Avatar: De legende van EmberLees dit verhaal GRATIS!