Hoofdstuk 27 - Verloren

195 3 0

Pff, ik heb enorme problemen met mijn laptop op dit moment, en het heeft lang geduurd internetverbinding te krijgen. Ik heb geen idee hoelang die verbinding het blijft doen, maar als ik een tijdje niks opload, komt het daar door. Ik doe mijn best. Nog 4 hoofdstukken guys, the end is near... ;)

27. Verloren - perduto

Ik walgde nog steeds van het lijk en bovenal van mezelf, maar had deze verdoemde plek nog steeds niet verlaten. Ik kon niet weg. Ik kon alleen maar kijken naar Alesio’s lege, holle ogen. Ze leken op Hunters ogen, vond ik. Nou kon dat nog best wel eens kloppen; Hunter was een Demon. Die hadden geen hart en ziel. Technisch gezien waren ze dan een soort van dood. Althans, zo interpreteerde ik het.

Hunter had al die tijd de waarheid gesproken. Dit was mijn opa. Hij was echt op pad geweest in de buurt van de bron der Evenwicht. Hij kon me helpen mijn vleugels terug te vinden, met de nadruk op kon. Dan was dat nu waarschijnlijk niet meer mogelijk.

Hunter zelf had dan wellicht niet bevestigd dat dit allemaal zo was, maar ik wist gewoon dat de boel zo in elkaar stak. Ik had altijd kunnen zien of hij loog of niet, en hoe dingen in elkaar staken. Dit keer had het me gewoon langer geduurd voor ik alle raadsels opgelost had. Maar ik voelde dat dit de waarheid was, en niets meer dan dat.

Of ik er blij mee moest zijn wist ik niet. Het maakte de boel alleen nog maar meer verwarrend. Hunter was niet te vertrouwen, maar sprak wel altijd de waarheid tegen me, zo was gebleken. En dat was behoorlijk tegenstrijdig. Ik vroeg me af waar hij zo abrupt heen ging, maar bedacht me dat ik dat zelf wel in kon vullen. Vast weer contact zoeken met Tenebris, of andere Demonen.

Ik ging weer tegen de boom aan zitten waar ik eerder nog aan vastgebonden zat. Ik was vast gek geworden, dat ik hier gewoon bleef zitten. Maar ik moest het een en ander overdenken voordat ik op zoek ging naar de anderen, en dat kon ik alleen hier doen, en nergens anders.

Er was kans dat ik een Gekozene kon zijn. Wat vond ik daarvan? Ik had nooit geloofd in uitverkorenen en alle verhalen daaromheen – ik vond het klinkklare onzin. Tijdens onze lessen Engelse literatuur op school hadden we het wel eens over boeken gehad die gebaseerd waren op verhalen van uitverkorenen. Het was m’n ene oor ingegaan, en regelrecht de ander uitgegaan. Ik geloofde er helemaal niks van. Maar het feit dat ik volgens de Demonen wel een uitverkorenen was, en dus als grote tegenstander gezien werd, baatte me wel zorgen. Was ik en goot doelwit?

Ik had al een hoop domme vragen gesteld, maar deze was wel heel erg. Hunter had zijn agressie op mij afgereageerd, me vastgebonden en de man die me mijn vleugels – plus al het andere wat bij het Engelzijn kijken kwam – kon geven vermoord. Ik een groot doelwit? Welnee joh, die dingen waren gewoon toeval. Ik schudde mijn hoofd. Soms vroeg ik me echt af waar het mis gegaan was.

Ondertussen was het misschien ook maar beter als ik hier weg zou gaan. Toch maakte ik nog steeds geen aanstalten te vertrekken. De geur van bloed drong mijn neusgaten binnen en maakte mijn reukorgaan kotsmisselijk. Maar zelfs dat kon me niet wegjagen. Ik zat hier liever voor de rest van mijn leven dan dat ik terugging, en weer in mijn overhoop gehaalde leven terecht kwam. Alesio was dood. Ik ging er niet vanuit dat er heel veel andere opties over waren om mijn vleugels terug te laten groeien. Geen ongevaarlijke tenminste. Dat had Fabrizio zelf gezegd, dat de meeste manieren niet zonder gevaar waren.

Donker LichtRead this story for FREE!