Hoofdstuk 11

1K 20 2

Dean is nu al vier dagen niet meer op school geweest sinds hij me had gered. Wordt een vampier ziek? 

Ik loop door de gangen van de school, als ik een foto van een meisje zie hangen, met tekst eronder. Ik pak het blaadje vast en bestuurdeer het. Ik frons met mijn wenkbrauw als ik zie wat er staat:

MAGGIE WINLGE

Maggie is nu al vier nachten niet thuis gekomen! Heeft iemand haar gezien?!.....

Ik lees nog een paar nummers en email adressen, en de namen van de ouders. Ik slik even. Toeval zeker. Ook vier nachten. Gewoon toeval, laten we het daar op houden. Ik wil niet denken dat Dean dit heeft gedaan.

' Wat vreselijk he?' Ik hoor Dean stem achter me. Ik draai me snel om, en ik zie hem leunen tegen een pilaar.

' Waar heb jij gezeten deze vier dagen, Dean?' Ik legde de nadruk op vier. Hij grijnst.

' Was je bezorgd?' Ik zie een glans in zijn ogen. Ik wilde automatisch 'ja' antwoorden, maar dan bedenk ik me dat ik Dean moet haten. Ook al heeft hij mijn leven gered, hij heeft Stephanie wel vermoord.

' Nee.' Zeg ik terwijl ik mijn gezicht afwend. Zodat hij niet kan zien aan mijn blik dat het een leugen was.Ik duw het blaadje in zijn hand. Hij houdt even mijn hand zacht vast, en laat dan los om aandachtig naar het plaatje te kijken.

' Ze is best knap.' Zegt hij luchtig. Er gaat een steek jaloezie door me heen. Ik grits het blaadje uit zijn handen, en kijk nog een keer naar de foto. Donkerbruin haar, en bruine ogen. Niet heel speciaal, maar als je inderdaad naar haar hele gezicht kijkt, ziet ze er heel mooi uit. Hoge jukbeenderen, volle lippen, en een perfecte neus. De perfecte prooi voor Dean. Ik kijk op naar hem.

' Wat was er vier dagen geleden met jou?' Ik kijk hem onderzoekend aan. Hij probeert iets te verbergen, dat kan ik zien, maar wat?

' Hoe bedoel je?' Probeert hij zo onschuldig mogelijk over te komen.

' Ik ben niet gek Dean! Vier dagen geleden bracht jij mij thuis. Je had rode ogen, en opgezwollen aderen. Je ging zonder gedag weg. En precies vier dagen geleden verdween dit meisje!' Ik wijs met mijn vinger naar haar foto. Dean's onschuld maakt plaats voor voor verbazing, en boosheid.

' ho, wacht. Je denkt dat ik dat gedaan heb?' vraagt hij met vol afschuw. Liegt hij nou, of niet?Ik zeg en doe niks, ik kijk hem alleen maar aan. Dan na een lange stilte beantwoord ik zijn vraag.

' Ik weet niet waar toe je instaat bent, Dean. Declan zegt dat je gewoon mensenbloed drinkt. En...' Ik dwing mijn opgekomen tranen weg.

'.... Je hebt Stephanie vermoordt.' Ik slik even snel. Hij slaat zijn ogen neer.

' Heb jij dit gedaan?' Ik vervrommel het blaadje in mijn hand. Hij reageert niet.

' Dean.' Hij kijkt me aan, en knikt zacht. Er breekt iets in mij. Ik had zo gehoopt dat hij het niet gedaan zou hebben, dat hij er niks mee te maken zou hebben. Maar hij loog eerst keihard in m'n gezicht, en dan pas bekennen. Ik zucht, en druk het plaatje tegen hem aan.

' Eikel! Ze is gewoon een mens hoor. Met een leven, en een doel. Dat jij nou dood bent..' Ik maak mijn zin niet eens af, en loop van hem weg. Hij blijft roerloos staan. Ik zucht nog een keer, en loop dan zo snel mogelijk naar het lokaal. Ik wil afleiding. Zodat ik nergens meer aan hoef te denken.

Vermoeid na een paar lessen, slof ik naar mijn kluisje. Maxime staat me op te wachten. Ik kijk haar vreemd aan.

' Maxime?' Ik vraag het behoorlijk zacht.

' Ik moet even een hartig woordje met je spreken.' Sist ze. Ik slik. Shit, dat is nooit goed. Ze schuift een stukje aan de kant, zodat ik bij mijn kluisje kan.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!