EINDELIJK! Ik kon mijn kistje verder bestuderen. Pas 3 uur nadat de taart op was, waren ze vertrokken. Eigenlijk was de taart nogal snel op… de 10-personentaart was na 10 minuutjes al op. Die 2 kunnen eten! Nou ja… meer vreten, mijn honger was direct over.

Het probleem met tante Edith en Abbey was dat ze na de taart altijd een eeuwigheid bleven plakken. Ze vertelden dan over hun buurvrouw die de planten geen water gaf en het meisje op school dat een rokje boven de knie droeg.

Ze roddelen over iedereen, behalve over iemand die ik kende, al hun slachtoffers woonden 80 km bij me vandaan!

Het enige leuke aan tante Edith en Abbey was dat ze altijd een cadeautje meebrengen. Ok, dat klonk natuurlijk wel heel erg egoïstisch, maar een positief punt van die 2 roddeltantes kwam niet direct bij me op… Misschien kwam het doordat ze mama nooit echt gemogen hebben.

Toen ze dood was, waren zij de eersten die wilden dat papa een nieuwe relatie begon, ze pushten hem, en maakten mama nogal zwart… ze waren wel altijd heel lief tegen ons, maar ik had het hen nog steeds niet vergeven dat ze mama zwart maakten.

Overigens pakte papa zijn nieuwe relatie niet goed uit. Nadat Drew geboren was, ging ze ervandoor met een dokter, gewoon voor het geld.

Sindsdien heeft papa niet meer gedatet, ik denk dat zijn hart het niet nog eens aankon om gebroken te worden.

Deze keer gaven ze me een ketting, een oogverblindende!

Het was een amulet, een zilveren met in het midden een prachtige steen.

Ik zou in de verste verte niet weten welke soort steen het is, ik had niet zoveel verstand van edelstenen. Morgen zou ik het wel eens opzoeken.

Vanuit de steen vertrokken er sierlijke krullende lijnen. Het plaatje klopte gewoon. Ik vond het echt prachtig.

Terug naar het kistje,  ik had het een grondige poetsbeurt gegeven, echt, ik had geen enkel plekje met overgeslagen, misschien zou het slim zijn om papa’s tandenborstel weg te gooien voordat hij hem zou gebruiken… och ja, dat kon later ook nog altijd.

Het kistje was precies uit 1 stuk gemaakt, helemaal massief, maar daarvoor woog het te licht. Kon ik maar een manier vinden om het te openen… Misschien… tuurlijk, dat ik daar nog niet eerder aan gedacht had, een hamer! Wel zonde om deuken in het kistje te maken… Och ja, dan moest er maar een slot op gezeten hebben.

Ik hoorde papa de trap opkomen, snel trok ik de dekens over me heen. Elke avond kwam hij me slaapwel wensen, hij zou zeker ongerust zijn als ik niet in mijn bed lag en deed alsof ik sliep.

Ik kon toch moeilijk om een hamer vragen. Ik zou het hem heel droogjes kunnen vragen: hé pap, heb je een hamer, ik wil het kistje dat in de tuin begraven lag kapotslaan.

Hij liet me nog niet in de buurt van een schroevendraaier komen, laat staan van een hamer. Schermen, dat was helemaal geen probleem voor meneer, maar een hamer? Ho maar, ik zou op mijn vinger kunnen slaan… Klopklop, daar had je hem al.

 ‘Yinthe, slaap je al?’ Ik deed alsof ik al diep in slaap was en probeerde zo goed of zo kwaad als ik kon te brabbelen. ‘Slaap lekker, tot morgen,’ hij sloot de deur, en weg was hij. Nog 15 minuten bleef ik als een standbeeld liggen. Toen was er absolute stilte. Tijd om toe te slaan.

Vroeger (eigenlijk nog altijd) sloop ik vaak midden in de nacht naar beneden, meestal omdat ik honger had. Ondertussen was ik al een meester in rondsluipen.

Stap 1) Checken ofdat papa slaapt, deze was het meest risicovol, als hij me bij stap 1 betrapte, kon ik het wel vergeten.

Meestal verzon ik dan ter plekke een nachtmerrie of deed ik alsof ik misselijk was, tja, waarom zou een 16-jarig meisje anders midden in de nacht naar haar vader gaan?

Tot mijn grote opluchting hoorde ik hem al tot in de gang snurken. Hopelijk snurk ik niet zoals hij.. nee, hopelijk snurk ik helemaal niet! Niemand heeft me er toch ooit iets van verteld…

Stap 2) De trap afsluipen. Zorgvuldig meed ik alle krakende en/of piepende treden. Zelfs met een snurkende pa kon ik maar best geen onnodige risico’s nemen.

Gelukkig had ik al zoveel ervaring dat ik de trap (zelfs met een blinddoek) geruisloos kon afkomen. Eindelijk, ik stond in de keuken. Wow papa’s gesnurk was zelfs tot hier te horen.

Ocharme Drew, hij lag in de kamer naast papa en het huis zijn muren waren niet bepaald van de dikste.

Stap 3) Op zich niet zo’n lastige stap. Gewoon het huis uitsluipen en in ongemerkt in het tuinhuis komen, in het pikkedonker. Ik kon toch moeilijk een zaklamp meenemen, niet dan?

Geen enkel risico kon ik wagen, als iemand me buiten in de tuin zou betrappen zou ik me er nooit uit kunnen praten. Ik zou kunnen doen alsof ik slaapwandelde… maar slaapwandelen met een zaklamp en een hamer gaan spijtig genoeg niet zo goed samen.

Stilletjes verschoof ik de grendel van de deur en sloop ik naar buiten. Het gras kriebelde enorm onder mijn voeten,  het was zelfs al een beetje nat van de dauw.

Brr, mijn voeten kregen het er ijskoud van, gevolg, ik begon helemaal te rillen. Had ik maar mijn pantoffels aangedaan. Maarja, goeie ideeën komen altijd te laat. 

Nu kregen mijn voeten het nog zwaarder te verduren, voor ons tuinhuis lag er een kleine strook met kiezels, enne… mijn voeten en kiezels zijn niet bepaald goeie vriendjes.

Auw… ik moest nu alleen maar die rotsleutel vinden en in het donker is dat niet echt een gemakkelijke opdracht. Eindelijk! De 3de sleutel paste.

Toen mijn voeten de tuinhuisgrond raakten, slaakte ik een zucht van opluchting. Nooit gedacht dat ik zo blij zou zijn met de koude stoffige vloer in ons tuinhuis, maar volgens mij is elke grond beter dan kiezels.

Snel begon ik in de gereedschapskist te rommelen. Schroevendraaier, kleine schroevendraaier, tang, iets waarvan ik niet weet waarvoor het dient.

Waar is die hamer?!

Gevonden, oef, ik begon al te vrezen dat we geen simpele hamer in onze gereedschapskist hadden.  

Stap 4) Ok ik was fout, dit was de moeilijkste stap. Hoe kon ik nou in hemelsnaam een kistje kapot slaan zonder iemand wakker te maken? Misschien als ik maar 1 keer heel hard zou slaan, en met heel hard, bedoel ik met AL mijn kracht. Niet zo spectaculair veel dus, van schermen kreeg je nu niet echt enorme spierballen. Gelukkig maar, ik wil er echt niet als een bodybuilder uitzien. Ok, daar ging ie dan.

Met de hamer stevig in allebei mijn handen, sloot ik mijn ogen en telde af. 3, 2, 1… go! Ik sloeg zo hard als ik kon op het kistje, precies in het midden.

Van de momenten erna weet ik niet zoveel meer. Alleen… er kwam enorm veel energie vrij, rond het kistje vormde zich een blauwe gloed, zo’n gloed die ze ook in actiefilm gebruiken als special effect bij een krachtuitbarsting.

Op de plek waar ik geslagen had, begon de gloed zich op te hopen.

Tot mijn verbazing zag ik dat ikzelf ook begon te gloeien.

?!

Toen volgde de explosie, uitbarsting, het maakt me niet uit hoe je het noemt, maar in ieder geval leek het alsof ik een enorme klap kreeg.

Ik werd naar achteren geslingerd, precies naar het enige raam in ons tuinhuisje.

Het volgende ogenblik lag ik buiten kreunend op de grond, tussen glasscherven.

Toen werd alles zwart…

My own wayLees dit verhaal GRATIS!