Hoofdstuk 4

’Heey prinses Staal.’ Hoorde ik achter me.

’Als het ons kleine Voetje niet is.’ Zei ik spottend zonder om te kijken.

’Klein?’

’Je bent niet zo heel lang hoor.’ Ahem, maak dat de kat wijs, Silver. ‘Wat doe je hier eigenlijk?’ Ik keek hem aan met een verafschuwende blik.

’Naar school lopen, en jij?’ Het sarcasme droop van zijn stem.

’Heb ik gezegd dat je met mij mag lopen?’ Ik negeerde zijn sarcastische opmerking maar.

’Oh, sorry. Moet ik even een nummertje trekken en in de ellenlange rij gaan staan hier?’ Hij gebaarde naar de lege stoep achter hem, en keek me boos aan. ‘Je denkt dat je populair bent, maar uiteindelijk zou je hier wel alleen lopen als ik er niet was.’ Ik rolde met mijn ogen en nam een slokje van mijn koffie.

’Misschien wil ik wel alleen lopen, Alex.’ Ik gaf hem een arrogante blik en liep koel door.

’Natuurlijk. Diep van binnen vind je dit wel gezellig.’

’Ga toch fietsen, Alex.’ Mijn passen werden groter in een poging hem kwijt te raken.

’Silver, je hoeft niet te praten met mij, maar alleen lopen is toch hartstikke saai? En gevaarlijk?’ Hij riep het me achterna, en ik wist dat hij een sprintje trok om weer naast me te komen lopen.

’Alex.’ Zei ik geïrriteerd. Ik draaide me om. Hij keek me vragend aan. ‘Waarom doe je zoveel moeite voor mij?’ Ieder gesprek dat we hadden eindigde in een ruzie, maar hij gaf nooit op.

’Omdat je anders bent. Ik ben nieuwsgierig naar je echte persoonlijkheid onder al die make-up en designerkleding.’ Wow. Oke, wacht. Wat? Ik fronste en dacht na. Hij kon niet... Nee. Ik ben Silver.

’Waar heb jij het nu weer over? Dit is wie ik ben. Dit is mijn persoonlijkheid. Leer er mee leven.’ Boos liep ik weer verder.

’Je gaat mij niet vertellen dat je echt hard als staal bent. Niemand is hard als staal, iedereen heeft een zachte kant.’ Hij sprak duidelijk en ik kon hem perfect horen, ook al had hij het tegen mijn achterhoofd. Ik draaide me woest om.

’Ik ben hard als staal, en dat zal nooit veranderen. Ik heb geen zachte kant.’ Ik nam een slok koffie en trok mijn jas steviger om me heen.

’Maar iedereen heeft een hart.’ Zei hij zacht terwijl hij zijn hand licht op de plek van mijn hart legde. Ik verslikte me bijna in mijn koffie en ik kreeg tranen in mijn ogen. Gelukkig was het verslikken een goed excuus voor de tranen. Natuurlijk had ik een hart, natuurlijk had ik een zachte kant. Maar dat mag niemand weten, want ik ben Silver. Het meisje dat geen liefde en genade kent. Het meisje dat hard als staal is. Snel rukte ik zijn hand van mijn borstkas terwijl ik siste,

’Blijf van me af, ik heb heus wel door waarom je je hand daar neer legde hoor.’ Ik nam snel nog een slok van mijn koffie en rende naar school zonder ook nog maar één keer om te kijken. Ik wist helemaal niet waarom hij dat had gedaan en gezegd. Ik snapte er niets van, want ik wist wel dat hij er geen verkeerde bedoelingen mee had. Als nu maar wist waarom hij het wel deed. Dus ik stopte voor de school en draaide me om.

’Vertel me de echte reden waarom je dit allemaal doet.’ Fluisterde ik toen hij eindelijk bij het hek van de school was gekomen. Hij beet op zijn lip en probeerde langs me heen te lopen. ‘Alex.’ Zei ik iets harder en ik trok hem terug.

’Niet iedereen is van staal. Er zijn ook mensen die wel om hun medemens geven.’ Mijn mond zakte open en mijn wenkbrauwen gingen omhoog. Alex gaf om mij? ‘Heb je nu je zin? Ik mag je.’ Ik draaide mijn koffie in mijn hand en keek naar het schuim dat rond ging. Ik had geen zin in nieuwe vrienden.

Hard als StaalLees dit verhaal GRATIS!