8. BÖLÜM

210 15 9

on gün sonra

Amcamlarsız bir on gün daha geçmişti. Ağustos un birinde geleceklerdi. Yani bunun üstünden bir on gün daha geçmeliydi.

Bunları düşünmeyi bırakıp banyoya gidip beş dakika da duşumu alıp çıktım. Bornozumu giyip odama gittim.

Üstümü değiştirdikten sonra aşağı indim. Son yirmi gün içinde iyice içime kapanmıştım. Kendimi çok kötü hissediyordum. Arayanların telefonlarını açmıyordum, dışarı çağrılsamda gitmiyordum. Sadece düşünüyordum. Kapı çaldığında yine bir düşünce seansımı yarıda bıraktım. Kapıyı açtığımda bizimkileri gördüm.

- Niye geldiniz?, dedim

- Niye hiç dışarı gelmiyorsun, dedi Zeynep.

- Canım istemedi!, dedim.

- İyi misin?, dedi Suna.

- He iyiyim ne olmuş (!), dedim.

- Ne demek ne olmuş! Kızım delirdin mi sen, dedi Sema.

- Delirdim he delirdim, dedim

- Kafayı sıyırmışsın sen, dedi Elif İrem.

- Yeter lan! Sizimi çekecem ben ya? Delirdim, kafayı sıyırdım. Oldu mu gidin şimdi., dedim.

Kapıyı suratlarına çarptım. Düşünce seasıma devam ettim.

Mutfağa gittim. Çekmeceden meyve bıçağını aldım. Sanırım yapıcam. Mutfaktan çıktım. Çıkış kapısının önüne geldim. Kapıdan biraz uzaklaştım. Artık yaşamak istemiyordum. Bıçağı kendime çevirdim ve hızlıca sapladım. Elveda kızlar hoşçakal dünya... ve gerisi karanlık.

ECEBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!