sevval_zeynep :**** ^^

" Nasıl yani sabaha kadar uyumayacak mıyız ? " dedim dehşetle.

Bu söylediği şeye böyle mi tepki verdiniz demeyin. Uyku da önemli, lütfen.

" Ayı demeyeyim diyorum ama illa bir şey yapıyorsun. "

Sırıtarak suratıma baktı.

" Evet uyumayacağız Kumsal, önce kızlar. Anlat. "

" Pekala şey, karnım ağrıdığı için okuldan erken çıkmıştım. Abim okulda, annem ve babam da işte olmalıydı. Bu yüzden ayı girişimi yapıp büyük bir gürültüyle eve girdim. Ama o kadar meşgullerdi ki duymamışlardı sanırım. Klasik. Odalarından bir ses duyunca yavaşça kapıyı araladım. "

Göz yaşlarıma hakim olamayacağımı anladığımda tam kalkacaktım ki Çağrı yanımda olduğunu belli edercesine kolumu sıktı. Sanırım bunun blir anlamı da devam et demekti.

" O kadar iğrenç bir görüntüydü ki. Ama onların öyle hissetmediğine emindim. Kapıya tekme attım böylece tamamen açıldı. Babam korkuyla bana baktığında Kızım dedi. KIZIM dedi. Resmen K-KIZIM dedi Çağrı ya." Nefesim kesikleştiğinde Çağrı beni kendine çevirdi.

"Sakin ol. Kumsal. Nefes al lütfen. "

Ellerimi yüzümden geçirdim. " Üzgünüm ben.. devam etmesem ? "

" Etme. Anladım her şeyi tamam. Ama ağlama. " Ellerini saçlarımdan kaydırdıktan sonra gözlerimin içine baktı. Güven dolulardı.

"Şaraptan bende içebilir miyim ?" dediğimde tereddütle baktıktan sonra istemeyerek de olsa verdi.

Ona bakıp onun da anlatmaya başlamasını bekledim. Gözlerini kapayıp tavana baktı. Onu belki de ilk savunmasız görüşüm olacaktı.

" Bana öyle bakarsan anlatamam. "

Bakışlarımı yere indirdim. Önce titrek bir nefes aldı.

"Çocukken annem Eylülle bana babamızın bizi bırakıp gittiğini söyledi. Annem garip bir kadındı. Ama ona güvendim yani. Babamı ne zaman anlatmasını istesem her seferinde farklı, birbirlerini tutmayan şeyler anlatıyordu. Bunun büyüdükçe farkına vardım. Evimize sürekli misafir adamlar gelirdi. Daha sonra onu başka bir adamla yakaladım. Bir kez daha ve bir kez daha. Eylüle bunlardan bahsetmemiştim. Ama farkına varmaya başladığında krizler de geçirmeye başladı. Babasının onu terk ettiğini değil de hatayla doğduğunu öğrenince ve annemin misafirleri devam edince.. Şu anda psikolojik tedavi görüyor işte. Bu. "

Elini sıktığımda acıyla gülümsedi.

" Çünkü ben kardeşimin yanında olamadım. Anladın mı ? "

" Senin hatan değ- "

" Sakın o cümleyi tamamlama. Lütfen. Çünkü hatam olduğunu daha derin hissediyorum. "

Gözünden bir yaş akarken düşmeden koluna sildi.

" Y-yapma ama. Ben şey.. "

Ne yapacağımı kestiremiştim. Başını tutup boynuma gömerek sımsıkı sarıldım.

" Kendini tutmana gerek yok. Bazen güçlü olmak için ağlamak da gerekiyor. " dedim.

Kafasını yavaşça kaldırıp yüzümle hizaladı. Çok yakın bakıyordu. Gülümsedi.

"Sen canımsın. "

Gülümsedim.

" O zaman bence bu konuları kapatmalıyız artık. Biraz önce hiç konuşmamışız gibi. "

YAZ ÖKÜZÜBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!