Liefde overwint 'alles' (Hoofdstuk 2)

619 54 8

Ashton komt naast me zitten. "Liv?" probbeert hij nog een keer om een antwoord te krijgen. Ik zucht diep; "Niks.. Er is niks.." Het voelt niet goed om iets voor Ashton te verbergen, maar ik wil hem niet opzadelen met 'mijn' problemen. Ashton knikt, maar ik zie aan hem dat hij me niet gelooft. "Je kunt me alles vertellen, dat weet je, Liv." zegt hij en ik knik. "Hoe was het optreden?" vraag ik om van onderwerp te veranderen. "Gewoon normaal, zoals alle anderen. Maar nadat ik van het podium af rende voor jou, was het wel wat onrustiger." zegt Ashton en hij geeft me een knipoog.

Na nog even met de jongens gedronken te hebben, zet Ashton me bij mijn appartement af. "Bel me als er iets is." hij zoent me en ik stap uit z'n auto. Denkend aan de tweets, loop ik het appartement binnen. Er ligt een stapel post op de keukentafel, die ik waarschijnlijk vanmiddag na het werken daar in de haast heb neergelegd. Folders.. Actiebonnen.. Een rekening.. "Mercy Hospital Miami..?" ik maak de envelop open.

Beste Liv Jones,

blablabla.......

'medisch onderzoek voor kanker'

blablabla.......

Dinsdag aanstaande, staat er een afspraak voor u bij Dr. F.W. Davis.

blablabla.......

Ik verfrommel de brief tot een prop en gooi hem van me af. Een medisch onderzoek voor kanker.. Why? Omdat m'n moeder kanker had, betekent dat toch niet dat ik dat ook heb? Bij die gedachte slik ik een brok weg in m'n keel. Ik toets Ashtons nummer in op mijn mobiel en druk op het groene 'bel' icoontje. Na een paar seconden beëindig ik snel het gesprek, ik wil Ashton niet wéér ongerust maken.. Straks heb ik misschien ook wel die verschrikkelijke rotziekte.. Ik probeer er niet al te veel aan te denken. "Het moet nog allemaal onderzocht worden.. Dan wordt vastgesteld dat ik gezond ben en niks 'mankeer'." zeg ik tegen mezelf, maar ik weet dat er een kans bestaat dat het ook niet waar kan zijn. Ik kijk op m'n mobiel; 00:34. Sloffend loop ik naar mijn slaapkamer, kleed me om, poets m'n tanden en plof in bed. Na uren nagedacht te hebben over de tweets en de brief, val ik dan eindelijk in slaap.

Als ik wakker wordt is het 11 uur. Ik pak cornflakes en plof op de bank. Zappend zit ik voor de tv, er is niets leuks op.. Verveeld staar ik voor me uit. Sinds gisteravond heb ik niet meer op twitter gekeken, bang voor nog meer boze berichten van de fans. Ik schrik op uit mijn gedachten als ik de bel hoor. Ik doe de deur op en zie dan Ashton staan. Ik leun naar voren en geef hem een zoen. "Zullen we vandaag iets leuks gaan doen?" vraagt Ashton en ik knik enthousiast. "Jaaa, leuk!! Maar ik moet me eerst ff omkleden." zeg ik en ik loop naar mijn kamer. Ashton installeert zich aan de keukentafel. Als ik me heb omgekleed, loop ik de keuken in en zie Ashton me vragend aankijken met de verfrommelde brief in z'n handen. "Wat is dit, Liv?" vraagt Ashton me bezorgt. "Een of andere brief, voor een onderzoek ofzo.." probeer ik zo ongeïnteresseerd mogelijk te antwoorden terwijl ik mijn haar in een staart doe. Ashton begint de brief te lezen. "Voor kanker.." zegt hij zacht. Ik knik "Het is maar een onderzoekje, Ash. Dat mijn moeder het had, betekent niet meteen dat ik het ook heb.."

Als Ashton en ik na een uurtje klaar zijn met praten over de brief, besluiten we dat we niet echt zin hebben om nog iets te gaan doen, dus we maken er een filmmiddagje van. De films die we kijken dringen niet echt tot me door. Ik denk meer aan het onderzoek, dat overmorgen is.

Ashton en ik lopen achter Frank, de dokter, aan. De gangen van het ziekenhuis lijken langer dan normaal. Na, ik gok 5 minuten lopen, komen we dan eindelijk bij de kamer aan waar de scanner voor het onderzoek staat. Geleidelijk word m'n hele lichaam in de scanner gebracht..  Na 20 minuten is het gelukkig voorbij; m'n lichaam is gescand. "Over een week, zal de uitslag bekend zijn." zegt de dokter. Ik knik en maak een nieuwe afspraak met de dokter.

"Het zag er best eng uit toen je in die tunnel verdween." zegt Ashton als we weer door de gangen lopen. Ik moet lachen en hij slaat een arm om me heen. "Wil je een ijsje?" vraagt Ashton als we langs een ijswinkeltje bij de uitgang van het ziekenhuis lopen. "Lekker." zeg ik en we nemen allebei een softijsje en gaan buiten op een bankje zitten. "OMFG.." hoor ik iemand achter mijn rug zeggen. "Is dat Ashton?? O-M-G" Ik draai me om en zie twee meisjes staan die naar Ashton wijzen. Als ze zien dat ik naar ze kijk, kijken ze me boos aan en negeren me. Ashton heeft niets in de gaten. De meisjes lopen naar Ashton toe en vragen om een foto. "Liv, kom erbij." zegt Ashton met een brede lach op z'n gezicht en hij wuift naar me om bij ze op de foto te gaan. "Nou.. Dat hoeft niet hoor." zegt het ene meisje. "Nee, dat is niet nodig.." zegt de andere bot. "Oh. Nou, dan niet." zegt Ashton tegen de meisjes, hij maakt een foto met ze en komt weer naar me toe. "Dat is raar.. Normaal vragen alle fans altijd waar jij bent, omdat ze ook graag met jou op de foto willen." zegt Ashton. "Ja.. Raar.." mompel ik onverstaanbaar en ik eet verder van m'n ijsje.


  


Liefde overwint 'alles' - Dutch Ashton Irwin Fanfiction (Finished)Lees dit verhaal GRATIS!