For every story tagged #WattPride this month, Wattpad will donate $1 to the ILGA
Pen Your Pride

Zo snel ik kan draai ik mijn hoofd en kijk naar wie het zei. Ik kijk naar Mia, die ligt nog steeds doodstil. Mam en pap zijn te ver weg om ze te kunnen horen, dus de enige die nog overblijft is Ethan. Ik ren naar Ethan met tranen in mijn ogen. Snel neem ik hem in een omhelzing en ik voel zijn warme adem tegen mijn borst botsen. "Zus?", hoor ik Ethan weer opnieuw vragen. "Sttttt", zeg ik terwijl ik mijn tranen onder bedwang probeer te houden. Ik hoor Ethan zuchten en ik voel hoe hij met zijn kleine handjes me stevig vastpakt. "Ik laat ze je niet van me afpakken Ethan, nooit", huil ik terwijl ik met mijn hand door zijn bruine krullenbol ga. Ik hoor voetstappen in mijn richting. Ik sta recht, neem Ethan op en kijk de man aan. "Geef hem maar aan mij", zegt de man. "Neen", zeg ik rustig. "Mevrouw, het is beter dat hij bij ons in het ziekenhuis verblijft", zegt de ambulancier. "Neen", zeg ik weer kortaf. "Mevrouw, als u hem nu niet aan ons geeft dan volgen er zware maatregelen." Ik voel Ethan trillen tegen mijn lichaam. "NEEN! HIJ IS MIJN BROERTJE, ZONDER HEM HEB IK NIETS, NIETS, NIETS!!!", roep ik dit keer geërgerd. De ambulancier kijkt me aan en komt dichter bij me staan. Opeens voel ik hoe Ethan uit mijn handen wordt gerukt. De ambulancier rent zo snel hij kan naar zijn ambulance. Ik ga hem achterna en trek aan zijn pak. Hij stopt en draait zich om. "Neem afscheid van elkaar en nadat je broertje genezen is mag je hem komen bezoeken", zegt de ambulancier kalm. Hij geeft Ethan terug aan mij en laat me afscheid nemen. "Zus?", vraagt Ethan. "Ja jongen?", zeg ik stilletjes. "Waar zijn mama en papa?", vraagt hij triest. Ik zucht en zeg: "Ik leg het je later uit broertje, ga nu maar mee met die meneer, hij gaat voor je zorgen" Ethan knikt en geeft me een knuffel. "Ik hou van jou, zus", fluistert hij en ik zie hoe er traantjes in zijn ogen verschijnen. "Ik ook van jou, mijn klein broertje", fluister ik tegen zijn slaap en ik geef een kusje op zijn voorhoofdje. Ik hoor Ethan snikken en ik geef hem nog een knuffel voor ik hem aan de ambulancier geeft. De ambulancier knikt vriendelijk en draait zich om. Ik begin te roepen, te huilen, word hysterisch en begin helemaal te rillen. Ik val met een harde smak op de grond. Ik voel hoe het bloed van mijn lip, naar mijn mond gaat. Het kan me niets schelen. Ik ben heel mijn familie kwijt. Ash is zijn vader kwijt. Misschien ben ik ook Ash kwijt. Ik sta recht en ga op zoek naar Ash. Ik draai en loop naar de gracht. Daar zie ik Ash, huilend bij zijn vader. Ik begin te huilen. Na een tijdje staren, loop ik de gracht in en ga naast Ash zitten. Ik neem hem dicht bij mij en ik voel hoe hij zijn gezicht tegen mijn borst drukt. Hoe steviger ik hem vastpak, hoe harder hij begint te huilen. Ik neem zijn hoofd in mijn handen en bekijk hem. Hij buigt dichter naar mij toe en geeft me een kus op mijn mond. Na een tijdje laat hij me los en staart hij me boos aan. "Wat is er?", vraag ik al huilend. Hij blijft maar boos staren, staren ik het niets. Ik zie het donker in zijn ogen, de angst om zijn vader te verliezen. "Sorry", fluister ik. Een dikke traan rolt over zijn wang. "SORRY", roep ik deze keer en ik voel dat ik weer hysterisch word. Hij kijkt me aan en ik kijk terug. Plots uit het niets, valt hij op de grond en ik schrik zo hard dat ik gil. Ik ga dichter bij hem liggen. "Niet hem ook nog", fluister ik. Ik ga naast hem liggen en zie hoe het bloed uit zijn hoofd gutst. "Wat heeft hij gedaan? Wie heeft dat gedaan?", denk ik bij mezelf. Het maakt me eigenlijk allemaal niet meer uit. Ik ga nog wat dichter bij hem liggen en leg mijn hand op zijn rug. Plots, uit het niets, voel ik hoe een zwaar ding mijn hoofd raakt. Ik ben nog net bij bewustzijn om te kunnen voelen aan mijn hoofd. Bloed. "Ik hoop dat ik doodbloed", denk ik bij mezelf. Dan word alles zwart.


HeartbeatLees dit verhaal GRATIS!