Hoofdstuk 7

1.3K 54 20

"Wat is er?" vraagt Kasper. Ik schrik op uit mijn gedachten. "Wat zou er moeten zijn?" Kasper denkt na. "Ik weet niet, ik zag je zo sip staren." "O er is niks hoor." Hij lacht. "Gelukkig maar." Dan hoor ik een lange piep. "Jij bent." En ik begin te rennen van pion naar pion.

Ik start mijn laptop op en log in op Facebook. Ik hoop echt dat hij online is, ik wil wat meer van hem te weten komen. Ik moet weten dat Kasper het niet is. Zoals altijd is het bolletje groen dus hij is online.

Jade van der Meer zegt: Heyy!!

LoveJade zegt: Heyy!!

Jade van der Meer zegt: Vertel eens wat meer over jezelf! Zoals of je populair in de klas bent...

LoveJade zegt: Oké dan... Ik ben best populair. Maar meer vertel ik echt niet!

Jade van der Meer zegt: Nee hoor, ik ben al blij met elk kleine dingetje dat je vertelt!

Oké. Hij is dus populair. Wie zijn er eigenlijk populair in de klas? Kasper, Wessel, Rick, Marco en Floris? Ik zal ze in de gaten houden.

LoveJade zegt: Zou jij het durven vertellen aan degene die je leuk vindt?

Jade van der Meer zegt: Ik denk het niet...

LoveJade zegt: Hahaha! Dat dacht ik al!

Jade van der Meer zegt: Maar waarom zou je verliefd worden op een onzeker meisje dat gepest wordt door Kimberley maar niks terug weet te zeggen?

Ik kijk naar wat ik zojuist gestuurd heb. Het klinkt wel heel wanhopig. Waarom heb ik zo'n domme vraag gestuurd? Ik weet niet wat me bezielde. Ik typte gewoon en voor ik het wist had ik op enter gedrukt. Wat zal hij wel niet van me denken? Misschien kapt hij op me af. Is er eindelijk iemand verliefd op me, verpest ik het weer. Misschien is het ook wel beter als hij op me af kapt. Dan is dit hele gedoe tenminste voorbij. Als hij echt verliefd is op me, dan moet hij me leuk vinden zoals ik ben. En deze domme actie is nou eenmaal hoe ik ben. Ik krijg een berrichtje binnen.

LoveJade zegt: Mijn onzekere meisje ;) Dus jij denkt dat popiejopies alleen op andere populairen vallen? Denk je echt dat mensen zoals Kimberley en ik nooit onzeker zijn?

Ik besef opeens dat het waar is wat hij zegt. Ik lach als ik het berichtje overlees. Hij lijkt wel een psycholoog! Hij weet wel wat hij moet zeggen om me gerust te stellen. Hij is echt lief. Maar ik kan hem niet leuk vinden, want ik weet niet eens wie het is.

Jade van der Meer zegt: Hahaha. Je bent echt lief! Waar zou jij nou onzeker over kunnen zijn? :p

LoveJade zegt: Weet ik ook niet. Of mijn vrienden me wel grappig vinden enzo.

Jade van der Meer zegt: Aaawg... Ik vind je heel grappig. Maar we gaan zo eten, bye!

LoveJade zegt: Dankje :) Oke doei!!

Ik verbaas me erover dat we zo'n intiem gesprek hebben gehad. Ik vind het wel schattig dat hij bang is dat zijn vrienden hem niet grappig vinden. Schattig? Ik ben ook best klef aan het worden de laatste tijd... Ik heb zelfs tegen hem gezegd dat hij lief is. Ulgh. Ik walg wel een beetje van mezelf maar wat maakt het ook uit. Het voelde best fijn om met hem te praten.

Die avond ga ik best vroeg slapen omdat ik moe ben van de week. En ik denk dat ik morgen met Sem ga logeren, dus dan wordt het al helemaal niet veel slapen. Helaas kan ik die avond niet zo goed slapen. Ik bedenk me de hele tijd of ik verliefd ben of niet en of dat eigenlijk wel kan als je nog niet weet wie hij is. Als het half twaalf is val ik eindelijk in slaap.

"Welke film zullen we gaan kijken?" vraagt Sem. Het is half elf. We hebben net samen bij de snackbar gegeten en het was super gezellig. We liggen beneden, zodat we op een groot scherm kunnen kijken. Mijn ouders zijn al naar bed. Uiteindelijk besluiten we The proposal te kijken, een film over een vrouw die een man dwingt om met haar te trouwen zodat ze in haar land mag blijven. Eerst haten ze elkaar, maar uiteindelijk worden ze verliefd op elkaar. Als hij afgelopen is, gaan Sem en ik in bed liggen en kletsen. "Mag ik die liefdesbrief van je eens zien?" Ik haal hem onder de bank vandaan en geef hem aan haar. Ze bestudeert hem aandachtig. "Waarom heb je me niet verteld dat je met hem chat?" vraagt ze me boos. "Heb ik eigenlijk nooit aan gedacht." zeg ik. "Ik dacht dat we geen geheimen voor elkaar hadden?" "Ik was het vergeten, zei ik toch." Sem gelooft me en stopt de discussie. "Mag ik jullie gesprekken zien? vraagt ze. "Ik zou wel willen maar mijn laptop ligt nog boven, en ik wil mijn ouders en mijn broertje niet wakker maken." Sem knikt. "Wie denk je nou dat het is?" Ik slik. Ik heb me nog niet voorbereid op deze vraag. Ik wil niet tegen haar liegen maar ik wil haar ook niet boos maken omdat ik ergens Kasper wel verdenk. "Ik verdenk Marco." zeg ik maar. We praten en keten nog door tot half vijf, maar gaan dan slapen.

Het is maandag, en ik sta met Sem in de pauze. Melissa en Sharon staan weer bij de anderen. "Jij verdenkt Marco toch?" ze wijst met haar ogen naar een jongen die langsloopt. "Daar looptie!" Ze rent achter Marco aan. Ik ren achter haar aan. "Volg hem niet zo! Je valt veel te veel op!" zeg ik en ik trek haar mee. We gaan nog even langs ons kluisje en als de bel gaat lopen we naar Frans. Wessel en Marco zitten achter ons. "Jij zit echt de hele dag op Facebook hè? Je bent altijd online. Instagram is veel lauwer." zegt Marco.  Wessel trekt één wenkbrauw op. "Het feit dat jij dat ziet, betekent dat jij ook best vaak op Facebook zit." Marco bloost. "Echt niet. Ik krijg alleen soms een melding dat mijn ouders me getagd hebben en dan kijk ik even en dan ben jij altijd online."

"Hij werd rood!" Fluistert Sem als we het lokaal uit lopen. Ik glimlach. Het zou nog best zo kunnen zijn dat Marco het is. Ik vond hem nooit zo aardig, maar misschien ken ik hem gewoon niet goed. We staan weer alleen in de pauze. Het is de derde week na de krokusvakantie en het is lekker weer, dus we zijn buiten gaan staan. Kasper, Marco, Wessel, Rick en Floris staan bij Kimberley en de rest. Kim steekt een sigaret op, en Zora ook. Kimberley vraagt aan iedereen in hun groepje of ze ook willen, maar gelukkig zeggen de jongens, Sara, Elise, Melissa en Sharon nee. Ik beloof me zelf dat ik niet zoveel meer op ze let en richt me weer tot Sem. Maar dan zie ik een kleine brugklasser met een bril in haar eentje langslopen. Ik zie dat Kimberley haar tegenhoudt en iets tegen haar zegt. Huilend loopt ze weg. Melissa en Sharon lachen. De jongens zijn al ergens anders gaan staan. Sem wijst naar Melissa en Sharon. "Zie ze lachen om die arme brugklasser. Het zijn echt meelopers geworden."

-------------------------------------------------------

Ik hoop dat jullie dit een beetje een leuk hoofdstuk vonden! Please vote en comment! Daar maak je me heel blij mee!

AnoniemLees dit verhaal GRATIS!