Hoofdstuk 5- Koffie en waarheid

9 1 0

Na school lopen Marit, Kate en ik naar het café aan de overkant. Er vallen mooie rood en oranje kleurige blaadjes op de grond. 'Wat is de herfst toch mooi.' Zegt Marit en ze kijkt naar ons. Wij knikken en lopen door naar het café. Als we binnen zijn pakt Marit haar geld. Ik duw haar handen weg. 'Ik betaal wel.' Zeg ik met een glimlach. Marit glimlacht ook. We lopen met z'n drieeën naar de toonbank. '3 Carmel koffie alstublieft' zeg ik tegen de vrouw achter de kassa. 'Dat wordt dan 3,60.' Ik betaal en we lopen met de koffie naar buiten. 'Zullen we naar mijn huis.' zegt Kate. 'Ja hoor.' Zeggen Marit en ik en we lopen veder naar Kate's huis. Voor dat we Kate's huis in gaan, fluister ik snel tegen Marit: 'Niks zeggen over haar moeder.' Marit kijkt me even aan en knikt dan. Als we net binnen zijn zetten we de koffie op het aanrecht en hangen onze jassen op. We gaan met z'n drieeën op de grond zitten. 'Marit wij moeten jou ook iets vertellen.' Marit onderbreekt me opeens. 'Je wilt zeggen dat Kate ook een gave heeft?' Kate's mond valt open. Marit gaat lachen. 'Jullie weten toch dat ik gedachtes kan lezen?' Ik sla een hand op mijn voorhoofd. 'Sorry waren we helemaal vergeten!' Marit kijkt naar Kate. 'Wat is jou gave dan?' Kate kijkt me even aan. Ik knik, ze zucht. 'Ik voel de waarheid in mijn handen.' Marit kijkt verbaasd. 'Ik denk dat ik je niet snap.' Kate gaat veder 'Als iemand liegt dan worden mijn handen koud en als iemand de waarheid spreekt dan worden mijn handen warm.' Marit knikt en kijkt mij dan aan. 'En heb jij ook een gave?' Ik schudt mijn hoofd. 'Dat weet ik nog niet.' 'Geen zorgen.' Zegt Kate. 'Jou gave komt ook nog, en dat is de waarheid!'

The past is the futureLees dit verhaal GRATIS!