Hoofdstuk 10!

1K 26 4

Versuft open ik mijn ogen. Ik kijk rond, en kom er achter dat ik in een armmoedig hutje zit.  Mijn mond is kurkdroog, en langzaam maar zeker komen de herinneringen terug. Ik wil paniekerig opstaan, maar ik zit met touwen en roestige oude kettingen vast aan een stoel. Ik beweeg wild heen en weer, maar niks helpt. Ik kijk nog een keer de hut rond, maar nu aandachtiger. Er is een matras, een olielamp, en overal liggen op de grond bierflesjes. De deur gaat open, en ik zie Lykaen, de vader van Blake. Het eerste wat in me opkomt, is dat hij me komt bevrijden, dus ik ben opgelucht. Maar een paar seconden erna realiseer ik me dat Lykaen me wilde vermoorden. Ik wordt gelijk heel bang. Er rollen ongewild een paar tranen over mijn wangen. Lykaen komt dicht bij mijn gezicht, en ik ruik de afgrijselijke lucht van alcohol.

' Eindelijk ben je dan wakker, sufkop.' Snauwt hij. Hij lacht even gemeen, en laat zijn vinger dan glijden langs mijn gezicht. 

' Waarom ben jij zo bijzonder voor Blake, hah?' Ik slik even. De stilte wordt niet verbroken door mijn stem, en Lykaen lijkt daar niet blij mee te zijn. Hij snuift even en dan krijg ik van hem een klap.

' Antwoorden.' Zegt hij gromment.

' Weet ik niet.' Zeg ik snel.

' Ahhw, kom op, we weten allebei dat Blake niet zoveel moeite zou doen, voor een normaal meisje.' Hij draait zich om, en opent een nieuw flesje. Auch, die komt hard aan. Blake zou nooit zoveel moeite doen voor een normaal meisje.....

' Dan moet ik u teleurstellen, ik ben een dood gewoon meisje.' Zeg ik om hem koest te houden.

' Waarom zit ik hier? Laat me gaan.' Zeg ik iets brutaler. Boos komt hij naar mij toe, en geeft een paar klappen. Ik zie het bloed druipen op mijn witte jurkje.

' IK stel hier de vragen.' Gromt hij.

' Jij bent belangrijk voor Blake, en ik ga jou weghalen uit zijn leven. Wat dacht je daarvan?' Zegt hij grijnzend. Alsof het een show is, en hij oefent voor op mij. Wat bedoeld hij met weghalen? Zeg alsjeblieft niet dat het is wat ik denk dat het is. Opeens wordt ik heel angstig.

' Laat me alsjeblieft gaan...' Snik ik.

' Hou op met dat gejank!'  Hij pakt een stok en port die hard in mijn buik. Ik gil het uit.

' Blake... B-Blake heeft met een meisje Lola.' Zeg ik kreunend.

' Niet waar, vuile sekreet! Liegbeest!' Hij slaat keihard met de stok tegen mijn benen. Weer gil ik het uit.

' Waarom doe je dit?' Vraag ik zacht, niet meer de puf om harder te praten.

' Houd je kop dicht!'  Hij pakt een tape rolletje en scheurt een stuk af. Hij plakt het op mijn mond en gooit het rolletje tegen de muur.

' Mijn hele leven is naar de klote, verziekt! En Blake moet zich precies hetzelfde voelen.' Zegt hij boos. Wat voor vader ben je dan?! Je zou toch juist willen en hopen dat je kind zich nooit hetzelfde zou voelen?

' Als Blake er niet was geweest, hadden die verdomde aasgieren mijn vrouw niet aan stukken gescheurd.' Hij kijkt boos naar mij.

' En jij, jij bent de oplossing tot alles!' Hij neemt mijn gezicht in zijn handen.

' Als ik jou helemaal afbeul, maar nog net levend houd. Smeek je me om jou uit je lijden te halen. En dan doe ik dat met plezier. Dan vervolgens breng ik je 's nachts naar het kamp, en dan leg ik je voor de deur van Blake's huis neer.' Zegt hij trots. Waarschijnlijk trots op het feit dat hij een plan heeft. Ik kijk hem angstig aan. Ik snik nog steeds, en het bloed druipt ook nog steeds. Mijn jurk is nu onder gestippeld met bloedvlekken. Je zou haast denken, als je mij normaal zag lopen, dat het bij het jurkje zou horen. Maar nee. Deze hele nachtmerrie overkomt mij echt. Hij maakt me los, en trekt me aan mijn haren omhoog.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!