1.

21 4 0

De dubbeldekker helde gevaarlijk naar links toen hij met een té hoge snelheid de laatste bocht nam. Nido probeerde de app naar haar moeder af te maken, maar door de schokkerige bewegingen typte ze wartaal. Ze had haar moeder beloofd dat ze haar regelmatig zou laten weten dat alles goed ging. Maar goed was eigenlijk onmogelijk nu ze drie dagen en twee nachten zat opgescheept met haar grootste vijanden. Met piepende remmen kwam de dubbeldekker zuchtend tot stilstand.

'Shit.' Door een ongecontroleerde veeg van haar vinger verdween de app van het scherm.

'We zijn er.' Goos boog over haar heen om naar buiten te kijken.

'Verdorie, nu ben ik hem weer kwijt.' Nido's vingers gleden gehaast over het scherm.

'Dat wordt een eindje lopen.'

'Hoe is het met je been?' Ze wierp Goos een flauwe glimlach toe. Yara en haar bende hadden gisteren tijdens de bonte avond geen moment geaarzeld toen hij naar de toiletten was gelopen. Hij had een paar blauwe plekken en zijn enkel was gekneusd, het had erger gekund.

De leuning werd naar achteren getrokken door Yara, die heel toevallig achter haar was gaan zitten. Nido slaakte een diepe zucht toen de app voor de derde keer van haar scherm verdween, maar ze slikte de venijnige woorden, die in haar opkwamen, in. Ze had Goos beloofd geen aandacht te trekken. Ze moesten deze hel zonder al te veel kleerscheuren zien te overleven nu ze dag en nacht waren overgeleverd aan de treiterij en ironie van Yara, Indy, Jay en Luc. Ze had er voor vertrek wekenlang nachtmerries van gehad.

Nido keek uit het raam. In de verte rezen grijze stenen vanuit het gras omhoog. Stonehenge. De laatste bezichtiging voor ze weer naar huis gingen. Ze zou blij zijn als ze eindelijk in haar vertrouwde kamer zat, met haar neus in de boeken, en kon ontsnappen aan haar eigen verschrikkelijke leven.

'Oké, jongens en meisjes, even luisteren nu.' Meneer Philips, verre familie van, ging wijdbeens in het gangpad staan.

Boven Nido's hoofd verscheen het gezicht van Yara. 'Liefdes-appjes?' vroeg ze lijzig. Ze griste de mobiel uit Nido's handen. In een reflex schoot Nido omhoog, klauwend naar haar mobiel die naar achteren verdween.

'Nido, zitten! Iedereen blijft zitten tot ik zeg dat we kunnen gaan.'

'Verdorie.' Nido plofte nijdig terug in haar stoel. Met haar meest valse blik keek ze door de nauwe opening tussen de twee rugleuningen naar Yara, die plagend de mobiel heen en weer wiegde voor haar lachende gezicht.

'Geef terug,' fluisterde Nido, maar Yara veegde al met haar gelakte wijsvinger over het scherm, net buiten Nido's bereik.

'Een app naar je moeder? Serieus?' Yara schaterde het uit. 'Mam help me, aaaaaarrgghh!'

'Waag het niet!' Nido probeerde tussen de opening door haar mobiel te pakken.

'Of anders... Wat?' Yara sloeg met vlakke hand tegen Nido's leuning.

'Ze is verliefd op Goos,' zei Yara grinnikend tegen Indy, die smalend haar wenkbrauwen optrok bij het zien van de foto.

'Dat worden vast oerlelijke koters.' Yara's schaterlach overstemde het geluid van het enthousiasme van de andere leerlingen.

'Kan het wat stiller?' Philips verhief zijn stem, maar zoals altijd veranderde zijn schorre rokersstem na een paar woorden in een hees gekraak. 'Het zijn net een troep wilde apen.'

'Lang leve de schoolreisjes.' Met een brede glimlach overhandigde de chauffeur hem een microfoon. 'Nog iets gehoord van uw collega?'

Philips slaakte een diepe zucht. 'Volgens de laatste app is ze een uur geleden in Nederland aangekomen. Ze zal inmiddels wel in het ziekenhuis zijn.'

De Orde van de PoortwachtersLees dit verhaal GRATIS!