88 -FİNAL-

40.5K 2.7K 790

ASYA

Sonunda taburcu olmuştum.

Hastaneden çıktığımda çocuklarımla ilgilenmek için Aylin'in evine gidiyordum. Genel olarak hastanede Yiğit'in yanında kalıyordum.

Menderes elindeki tepsiyle yanıma geldi.

"Nasılsın yengem?" Dedi.

"İyi olmaya çalışıyorum." Dedim yorgunca.

Menderes yanıma oturdu ve tepsiyi kucağıma koydu.

"Yok istemiyorum." Diye mırıldandım.

"Asya en azından miden doysun be güzelim. Bak Yiğit hâlâ uyanmamış olabilir ama bu senin aç kalacağın anlamına gelmez!" Diye bana kızdı. "Çocuklarını düşün biraz da, annelerinin çökmesi onları nasıl etkiler sence?" İnledim.

"Menderes Allah aşkına sus!" Dedim.

"Yiğit eğer uyandığında senin zayıfladığını görürse benim ağzıma sıçar!" Dedi.

Zorlukla gülümsedim ve karşımdaki kapıyı izledim.

"Uyanır mı sence?" Dedim.

"Uyanacak." Dedi. "Sen tostunu ye haydi, kaç gündür doğru dürüst bir şey yemiyorsun." Yavaşça tostu elime aldım.

"Yarısını yerim." Ofladı.

"Kızım hepsini yiyeceksin!" Göz devirdim.

"Ya sana ne?" Alayla gülümsedi.

"Yiyeceksin dediysem yiyeceksin, zorluk çıkarma bana!" Dedi.

"İkinci Yiğit mi oldun başıma?" Tosttan bir ısırık aldıktan sonra çayımı içtim.

"Haydi haydi, çok konuşma da ye şunu." Menderes arkasına yaslandı. "Yiğit seni incecik görünce benden hesap soracak. Seni doyurmamız lazım güzellik." Dedi.

"Ah bir iyileşsin de..." Dedim.

"İyileşecek." Elini dizime koydu. "O psikopat seni bırakmaz." Burukça gülümsedim.

"Bırakmasın zaten, ona o kadar çok bağlanmışım ki..." Elimi kalbime koydum. "O olmadan burası atmıyor." Menderes iç çekti.

"Bu kötü günleri geride bırakacağız." Dedi.

Telefonumun çalmasıyla birlikte arayanın Aylin olduğunu gördüm.

"Alo?" Dedim.

"Alo Asya?" Aylin güldü. "Durun çocuklar, sakin olun!" Gülümsedim.

"Ay..." Aylin yeniden güldü.

"Telefonu Alya'ya veriyorum, eğer vermezsem beni öldürecek!" Dedi.

Çocuklarım da olmasa bu kötü günlerde ne yapardım bilmiyordum.

"Anniş?" Kızımın sesini duymamla birlikte yüreğimdeki sancı bir nebze olsun geçmişti.

"Kuzum..." Dedim özlemle.

"Anneciğim bizim Aslan'la bir fikrimiz var." Dedi. "Hani senin buraya gelmene gerek yok, biz oraya gelelim." İç çektim.

"Buraya gelip ne yapacaksınız ki? Evde oturup kuzeninizle oynayın." Dedim.

"Anne ama-" Sözünü kestim.

"Beni yorma güzelim, olur mu? Gelip de kendinizi üzmenizi istemiyorum. En iyisi evde oturun, ben sizin için eve uğruyorum zaten." Alya ofladı.

"Ama babamı ve seni çok özlüyoruz!" Gözlerimi kapattım.

"Annem zaten kendimi iyi hissetmiyorum. Ne olur üstüme gelip beni üzmeyin..." Alya birkaç saniye sustu.

Serseri Patronum Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!