30 - Phi

125 17 0

Kat, Jason en Jessy liepen met hun wapens naar voren gestoken op kamer 25 af, het moment van verdedigen als er iemand de gang op zou rennen. William, Olivier en Cecille waren achtergebleven bij de balie. Ze zeiden dat ze naar het magazijn zouden gaan, om daar meer dingen uit te gaan zoeken.

Ze kwamen aan bij kamer 25. Hun stappen galmden door de lege gang. De wind huilde door het verlaten gebouw en maakte hun gezicht koud. Het leek of dat de wind hun spookverhalen influisterde en zij als kinderen onder hun bed probeerden te duiken.

De deur ging krakend open, door de wind en de drie tieners schrokken. Ze sprongen naar achter, zwaaiend met haar zwaard ging Kat als eerste naar binnen. De lakens van het bed hingen rond de kamer en waren gescheurd. Er zaten rode vlekken op het matras, alsof iemand ongesteld was geworden, midden in de nacht. De ramen waren gebroken en klapperden tegen elkaar aan. Er lagen stenen op het nachtkastje. De lades stonden open en onder het bed lagen papieren.

Kat haalde een handvol papieren van de grond. 'Ze zijn allemaal hetzelfde,' zei ze. '129232306511154112 = 35.411.904.000.'

'Laat eens zien?' zei Jason. Het leken allemaal onnozele cijfers. 'Neem maar mee, misschien kunnen de anderen er iets mee.'

'Oké.' Kat stopte een aantal papieren in haar tas, die al lang van zijn boeken ontdaan was.

'Wat is dit?' vroeg Jessy. Ze haalde een map uit een van de kleerkasten vandaan. Het lag onder de jurken en de slaapzakken, alsof iemand had geprobeerd het te verstoppen.

'Het zijn tekeningen.' Er waren tekeningen van monsters, planeten, sterren, uitzichten en nog veel meer. Het vreemdste was dat de drie jongeren alles wel herkenden, maar niet konden achterhalen waar ze het van kenden. Ze keken lang naar de planeet, die het meest gedetailleerd was getekend en legden de tekeningen naast elkaar. Samen leken ze een geheel te maken.

'Ze heeft een hele planeet getekend,' zei Kat met open mond.

'En het is niet aarde,' zei Jason ontzet.

Jessy haalde het papier van de grond en pakte een pen die op het nachtkastje lag. 'Dit is de afstand naar de planeet.' Ze omcirkelde het cijfer dat na de = stond. Precies op het moment dat alles in de tassen zat, hoorden ze een lange, harde gil, die maar van één iemand kon zijn. Cecille.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!