Jessy keek verbaasd op. Haar hand gloeide van de pijn en lichtte rood op, maar door de adrenaline die door haar lichaam gierde voelde ze het nauwelijks. Ze was geschokt toen ze de brandwond op Jasons arm zag. Had zij dat gedaan? Wat had ze eigenlijk gedaan? Waarom was ze naar de jongen toegelopen in de eerste instantie.

Veel tijd had ze niet om erover na te denken. Op dat moment vielen de tegenstanders aan. Jessy pakte haar mes van de grond en keek verbaasd naar Jason's pistool. Ze knikte kort en viel aan.

Ze wist niet waar ze de kracht vandaan kreeg op mensen te vermoorden. Ze kon nog geeneens een vlieg doodslaan. Nu was ze opeens een held die mensen aan het vermoorden was. Was ze wel een held, of gewoon een koudbloedige moordenaar? Ze voelde haar grip om het wapen verslappen maar beet op haar tong. Dit was niet het moment om sentimenteel te doen over dode monsters.

Ze concentreerde zich op het mes en liet het veranderen in een pistool. Het was kleiner en lichter dan dat van Jason en paste beter bij haar. Ze zou er ook nog eens beter mee kunnen vechten dan met het mes, want haar armen waren te slap om het hard weg te gooien. Het mes dat het monster van Jason had vermoord, was pure toeval geweest. Goede toeval, het had ook zo naast kunnen zijn gevlogen, of nog niet eens het monster gepasseerd hebben. Het pistool was goud als haar mes en er stonden Griekse mythes op. Perseus die Medusa's hoofd eraf sneed en Hercules die met een groot varken vocht.

Jessy pakte het pistool in haar handen en zuchtte. Ze legde haar vingers om de trekker en vuurde af. Haar eerste schot was niet raak. Ze hoorde de kogel op de stenen vloer ketsen. Ze hoorde nog een schot, maar die was harder dan die van haar en raakte een wezen vlak achter haar. Jason, natuurlijk.

Ze schoot een van de wezens neer, die dicht bij Cecille stond. Cecille keek haar dankbaar aan. En beschermde toen de auto weer met haar zwaard. Olivier had zich al lang weer in de menigte gemengd om te vechten en Jessy was met haar slappe hart op het moment niet helemaal stabiel genoeg.

Jessy schoot op een aantal wezens voor haar. Er waren al een heleboel dood, maar ze waren nog steeds sterk. Ze moesten recht in hun hart geraakt worden, als ze gedood moesten worden, dus de mogelijkheid was er niet vaak. Er waren er nog zes over. Jessy pakte haar pistool vast en maakte er een zwaard van. Ze stak een monster in zijn buik en duwde hem toen op de grond. Ze zette de hak van haar laars op de wond - het monster kreunde en Jessy voelde zich bruut - en stak toen het zwaard in zijn hart. Toen deed ze een schietgebedje naar God, maar dat zou haar weg naar de hel niet verzachten.

Daarna ging ze Cecille helpen, want die had nu drie monsters op haar afrennen, omdat de belangrijke spullen in de auto zaten en zij daar nog stond. Jessy sneed in de arm van het dichtstbijzijnde monster en Cecille stak het in het hart. Doordat het monster afgeleid was, door Jessy's wond, ging het soepel en was de klus snel geklaard. Ze hadden geen tijd voor een high five, want een monster achter Jessy sneed met een zeis in haar buik.

'Jess!' gilde Cecille wanhopig.

'Het maakt niet uit,' zei Jessy en ze legde haar hand op haar buik. De hand lichtte weer rood op en de wond in haar buik heelde, alhoewel de scheur in haar kleren bleef zitten.

Cecille lachte kort en stond toen op. 'Ze gaan eraan.'

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!