Jason wenste de andere vijf geluk. Hij ging samen met Kat achter een Octavia zitten. Ze hadden besloten dat Kat hun geheime wapen was. Ze wisten al wat William kon, maar ze wisten nog niets over Kat, die volgend haarzelf behoorlijk goed kon vechten. Aangezien Kat kon boxen, was ze een van de weinigen van hen die kon vechten.

Ze hadden allemaal de twee messen mee, de doosjes lagen in hun auto, die op slot zat. Olivier en Cecille bewaakten die, want die waren beiden zo slap als een rietje. Niet dat ze daar bezwaar tegen hadden, want vechten stond niet hoog op hun to do-lijstje.

Jason wachtte met Kat. Hij wist eigenlijk niet helemaal wat zijn taak was. Ze hadden gewoon besloten dat hij maar zo veel van de dingen die achter hen aanzaten zou vermoorden als hij kon. Zelf dacht hij dat hij Kats schild, of rechterhand zou zijn en dat klonk niet heel slecht, dus er tegenin gaan, deed hij ook niet.

Hij vond het idee dat ze gingen moorden niet heel fijn. Hij keek natuurlijk naar series waarin mensen werden vermoord en speelde moordspelletjes - Jip's favoriet -, maar hij wist niet hoe het was om echt iemand van zijn leven te beroven. Bovendien kon hij ook niet echt vechten met een mes, een pistool misschien wel, maar hij kon nog niet eens een normale bal gooien, dus vechten met een mes zat er niet in.

De "mensen" stapten uit hun auto. Ze keken niet verbaasd om William vooraan te zien, maar ze verbaasden zich aan Jessy, die voor hen toch altijd klein en breekbaar leek, wat ze ook was, maar ze werd per dag, per uur sterker. William nam genoegen aan die verbazing en gooide een van de twee messen die hij had naar de mensen. Maar ze waren sneller dan bij het pompstation. En ze waren met meer.

Toen Jason telde zag hij elf van de rare wezens die zo veel op normale mensen leken. Er waren zes mensen aan zijn eigen zijde en die konden ook al niet vechten. Hij zuchtte kort. Ze gingen dit verliezen.

Olivier seinde een korte beweging van zijn hand wat betekende dat Jason en Kat aan mochten vallen. Jason grijnsde en rende op de wezens af. Als hij dan ten onder ging, dan wel vechtend. Zo ging het ook altijd in zijn spelletjes. Hij wist dat hij slecht was in Call of Duty, maar hij speelde het toch altijd mee.

Maar zijn mes was niet genoeg. De mensen vochten terug. Ze hadden lange zwaarden en Jason zag dat ze er niet alleen mee getraind hadden op een beeldscherm. Hij wenste zo erg op een pistool. Hij wist namelijk wel hoe hij daarmee moest vechten, dat had zijn vader hem geleerd. Hij voelde het mes in zijn hand vervormen. Hij concentreerde zich zo op het pistool dat hij zag hoe het mes zou moeten veranderen om een pistool te worden, hoe het metaal zou moeten smelten.

Toen hij in zijn hand keek, zag hij een pistool met een volle lading. Hij dacht even kort na, maar zag dat Kat in de problemen zat. Hij pakte het pistool goed vast en richtte. De tijd leek stil te staan toen hij de trekker over haalde. Het was raak. Kat mompelde een snelle 'bedankt' en probeerde toen ook haar wapen te veranderen, want ze had gezien hoe hij dat deed. Er kwam een lang zwaard uit. Ze stak een aantal beesten neer, maar die steken waren niet fataal.

Jason concentreerde zich weer en haalde zijn ogen van het sterke lichaam van Kat. Ze was bloot gekleed, met alleen een zwart hemdje en in een donkere spijkerbroek. Het zou koud moeten zijn, maar ze was constant in beweging, dus koud was het zeker niet voor haar. Hij richtte het pistool op de wezens en schoot er twee neer.

Maar er werd vanaf achter in zijn arm gesneden. Jason gilde en het pistool viel uit zijn hand. Hij kreeg een paarse waas angst voor zijn ogen toen hij een van de "mensen" boven hem zag hangen. Hij zette de punt van zijn mes op Jason's borst en lachte. Maar hij viel om en Jason zag Jessy's mes uit de borst steken.

'Dankjewel,' kreunde hij, de snee in zijn arm beroofde hem van zijn krachten.

'Draai om,' beval Jessy met haar ogen fijngeknepen.

Jason keek het kleine meisje aan. Ze gaf hen nooit bevelen. Toch deed hij wat ze zei.

Jessy's rechterhand werd op de wond geplaatst en even stopte iedereen met vechten. Haar hand lichtte rood op en de Phi verscheen boven haar hoofd, maar Jessy had niets door. Toen ze haar hand weer weghaalde was er een Phi in Jason's huid gebrand, maar de wond was weg en hij voelde zich kiplekker.

Jessy had hem genezen.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!