Kat keek uit het raam. Ze interesseerde zich niet echt aan de hevige discussie rondom het vechten. Het enige wat zei had gezegd was: 'Will kan vechten, dus hij gaat vechten.' Daar leek iedereen er mee eens te zijn, dus dat was wat er ging gebeuren. Kat dacht aan thuis. Ze dacht aan de enorme witte villa, met de mooie tuin. Ze dacht aan Billy die de tuin onderhield.

Katherine Bethany Adams. Het zusje van de o zo perfecte Isabella Regina Adams. Ze kon zichzelf wel wurgen en daar voelde ze zich niet eens schuldig over.

Isabella was perfect op alle fronten. Ze kon zingen en dansen, maar deed er niets mee. Ze schreef verhalen, maar was te bescheiden om ze aan de uitgever te geven. Ze studeerde rechten en haalde perfecte cijfers. Ze kwam vanachter Kats keel.

Kat was altijd maar een opdondertje. Haar haren waren niet glanzend en perfect gekruld. Nee, haar haren waren een zak stro, dat ze elke dag maar nauwelijks in een paardenstaart kreeg - een gevecht met haar haar was niet ongebruikt in de ochtend. Haar ogen waren geen blauwe zee, waarin elke jongen zou verdrinken. Nee, haar ogen waren gewoon dof, blauw met groen en grijs, maar niet bijzonder, niet eens glanzend. Mensen noemden het niet helder blauw, of zeiden "wat heb je toch mooie ogen". Nee, mensen vergeleken haar altijd met Isabella, die gewoonweg perfect was.

Kat's ouders waren hun jongste dochter dan ook gaan negeren. Ze was nergens goed in, volgens hen. Ja, ze kon iemand knock out slaan, maar dat kwam omdat ze gewoon training had in boxen. Ze waren er zeker van dat als Isabella ook zou gaan boxen, dat ze dat veel sneller kon dan Kat, maar Isabella was niet zo agressief om op een vechtsport te gaan.

Want ja, Isabella was perfect.

'Kat?' kwam opeens een stem in haar miezerige gedachten. 'Enyone home?'

'Jason, haal je gezicht eens van haar vandaan,' sneerde een andere stem. Cecille. 'Zometeen schrikt ze zich dood.'

'Cecille, ik begrijp dat ik hot ben, maar er zijn andere manieren om dat te uiten.'

Cecille zuchtte geïrriteerd.

'Is er een plan?' vroeg Kat slaperig. Ze had honger. Sinds de vullende panini had ze niets meer gegeten, en dat was alweer lang geleden, voor haar doen. 'Kunnen we ergens langs een MacDonalds gaan, voordat we gaan sterven.'

'Prima,' zei Olivier, niet over het sterven, maar over de Mac. 'Prima.'

Ze gingen langs een MacDrive en bestelden allemaal een hamburger plus een kindermenu en een milkshake.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!