William wist niet of de parkeergarage wel een goed idee was, maar hij zei niets. Hij zei niet vaak iets. Dat was een beetje zijn ding, als het wel eens een ding was. Hij was anders van zijn familie. Mensen noemden hen altijd een stelletje hyper Marokkanen. Ze vergaten dan altijd dat William er ook was. Mensen vergaten vaak dat William er ook was. Dat kwam doordat hij niet praatte en hij bijna alle tijd in zijn kamer doorbracht. Williams familie bestond uit zeven mensen. Dus niet iedereen had evenveel aandacht. William vond het prima, want hij hield toch niet van aandacht.

William was het enige kind in de familie dat geadopteerd was. Hij had nooit gezocht naar zijn biologische ouders. Zijn ouders wilden hem zestien jaar geleden niet, dus waarom zouden ze hem nu wel willen? Zijn adoptiefamilie vond hem ook niet zo aardig. Rick en Eddy hadden hem vaak genoeg geprobeerd te slaan, maar ze durfden hun broertje niet te raken, want ze wisten dat hij sterker was, ook al durfde hij niet te slaan, in verband met zijn ouders. Anne en Laura waren niet beter. Zij durfden hem al helemaal niet aan te vallen, maar ze praatten over hem. William zat op de kamer naast hen en de tweeling waren meesters in roddelen. Dus dat deden ze. Heel veel. William wist dat ze over hem praatten.

Toch had hij zich nooit aangetrokken gevoeld naar zijn biologische ouders. Hij had een best goed leven en zijn biologische ouders wilden hem toch niet. Bovendien had hij wel vrienden. Twee vrienden, welgeteld. George en Sanne. George was net zo populair als William - niet dus. Sanne was wat populairder, omdat ze het nichtje van Cecille was en haar vriendje was wel populairder.

De populaire ladder op Williams school was heel belangrijk. Cecille stond op de tweede trede. Rubby stond helemaal bovenaan, samen met Jack. Rubby had ook nog een vriendje dat naast haar stond. William stond ergens op de twee naar laatste trede, daar zorgden Anne en Laura wel voor. Anne en Laura hadden het zo ver gekregen dat ze op de derde trede stonden, samen met hun beste vriendin Tracy.

Tracy was een bitch. Ze was het kleine zusje van Rubby en dat was het enige wat belangrijk was aan haar. Ze ging met allemaal jongens om en als het aan George lag, had ze iedere jongen boven de 25ste trede gezoend. Ze was zelfs een keer met Jack uitgeweest, maar hij had haar meteen gedumpt.

William wist niet of hij nu wel slechter af was. Hij sloeg zichzelf mentaal voor zijn hoofd. Natuurlijk was hij slechter af. Meneer Topper was dood, door het geheim waar zij achter moesten komen. William was helemaal niet beter af, ook al was hij weg van zijn vreselijke broers en zussen.

'Weet een van jullie misschien een parkeerplaats?' vroeg Jason. 'Want ik heb het gevoel dat we in rondjes aan het rijden zijn.'

'Dat zijn we ook,' zei Olivier, zijn wenkbrauwen opgetrokken. 'Engeland is heus niet zo groot dat we er eeuwig in kunnen blijven rijden. Het langste heen en terug is achtentwintig uur, denk ik. Hoe lang zitten we nu al in een auto?'

'Weet ik niet,' zei Jessy. 'Maar ik weet wel een parkeergarage in Manchester.'

'Manchester?' zei Kat. 'Jij wilt dat mensen ons andere mensen zien vermoorden in Manchester?'

'Hebben we een andere keus?' vroeg Cecille schouderophalend. 'We kunnen nou niet echt een telefoon gebruiken om andere parkeergarages te zoeken. Dan trappen ze er niet meer in. Bovendien, we zijn toch al voortvluchtig, wat maakt het uit?'

'Hebben we eigenlijk een plan?' vroeg William plots. Alle blikken gingen naar hem. De anderen wisten ook dat hij niet vaak sprak. Dat was wel logisch.

'Ja,' zei Kat ontzet. 'Ja, goed idee Will, een plan!'

'Dat kunnen we bedenken in onze weg naar Manchester,' zei Jessy.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!