'Wat hebben jullie gevraagd?' vroeg Jessy toen ze allemaal naar hun papier hadden gestaard. Ze zei het zachtjes, op een Jessy-manier, maar dat was hun allen een beetje vertrouwd aan gaan voelen en dat was raar, aangezien ze elkaar pas werkelijk een dag écht kenden, niet als een meisje dat je wel eens tegenkwam in de hallen van de school, of de populairste bitch die er was, maar echt kennen, als in trekjes, logische dingen, manier van denken. Bijna alsof ze bevriend waren. Dat was raar voor Jason, want hij was zeer slecht met vrienden en snel vrienden maken zat er dan ook niet echt voor hem in.

'"Wat ben ik",' zei Jason meteen. Hij was altijd open en eerlijk, of dat wilde hij zijn. Behalve dan over zijn vader, maar dat was een geval speciaal. Hij kon daar op zich wel eerlijk over zijn, maar hij praatte er totaal niet graag over.

'En?' vroeg Olivier gretig. Jason wist niet echt wat hij van die jongen moest denken. Hij was sowieso anders dan hij gedacht had, maar vrienden met hem zijn was iets waar hij bijna tegenop zag. Niet omdat Olivier niet aardig was, dat was hij zeker, maar omdat hij op school daardoor zo'n andere status zou krijgen. Met een nerd omgaan werd nou niet echt getolereerd in de wereld van de muziek.

'Een MaBeta,' zei Jason, in tweestrijd met zichzelf. Hij wist niet wat een MaBeta was, maar hij was vastbesloten er achter te komen. Waarschijnlijk was het iets gevaarlijks, anders zouden de achtervolgers er niet zijn, met pistool en al.

'Wat is een MaBeta?' vroeg Cecille, op zo'n typisch Cecille-toontje.

'Ik denk dat het iets te maken heeft met je Griekse letter,' zei Kat intelligent. Jason had wel bewondering voor haar. Ze was altijd zo opstandig, maar niet zo opstandig op Cecille's manier, dat ze gewoon niets deed. Ze was opstandig op haar eigen manier en dat maakte haar zo uniek. 'Dat is toch een Beta?'

Jason knikte langzaam, want hij moest daar even over nadenken. Ze had waarschijnlijk gelijk, maar dat betekende nog niet dat hij het begreep. Wat hield het in, een MaBeta zijn? Was het echt iets Harry Potter gerelateerd, of was het een soort bende in een van de straten hier in Londen. Dat kon vast, want daar had je hier veel van. Toch, dat zou niet de plotselinge verschijning van de letters op hun handen en de woorden op het papier verklaren. Jason's hoofd zat zo vol dat hij daar niet een beslissing tussen kon nemen.

'Dan ben ik een MaOmega,' zei Olivier na een kort durende stilte. Het klonk zo besluitvol dat ze daar allemaal mee instemden. Dat betekende misschien wel dat ze allemaal bij een andere bende hoorden. Jason voelde een steek in zijn buik. Hij kende deze mensen pas net, maar hij voelde wel een speciale band tussen hen allen. Zelfs met Cecille, die niets deed. Hij kon hen niet nu al verliezen, maar hij voelde wel dat er al een beetje kloof tussen hen in kwam.

'Wat hebben jullie gevraagd?' vroeg Jason dus snel. Dat stukje kloof moest maar snel verdwijnen.

'Ik heb gevraagd of dat Jack me leuk vond,' zei Cecille, met haar lippen tuitend. De anderen sloegen hun hand voor hun hoofd. Kon ze nog iets dommers doen? Zij vroegen zich allemaal af wat er aan de hand was, en Cecille vroeg zich natuurlijk weer af wie haar leuk vond en wat dat te maken had met haar status.

'En?' vroeg Kat uiteindelijk geïrriteerd en een beetje spottend. Jason dacht dat die spot gewoon in haar stem lag, elke keer als ze tegen Cecille praatte.

'Ja,' zei Cecille bitter en ze leek het werkelijk niet leuk te vinden. Raar, dat ook een persoon zoals Cecille emoties kon hebben. Tegenover Jason had ze altijd als een waardeloze, plastic barbiepop geleken, dus daarbij ook geen emoties. Oké, dit was vast niet het meest oprechte diepe gevoel dat ze ooit had gehad, maar hij was er wel. 'Ik dacht al, want hij gedroeg zich heel raar om me heen.'

'Dus jij bent niet op Jack?' concludeerde Olivier, omdat er niet veel anders was om te zeggen.

'Nee,' zei ze alsof het heel logisch was. 'Ik ben op Mike.'

'Maar Mike heeft toch al met Rubby?' zei Jessy.

'Ja, dus?' zei Cecille en ze haalde haar schouders op, wat Jessy dus behoorlijk afschrok. Jason voelde een bepaalde beschermingsdrang voor het kleine meisje. In een paar uur was ze een beetje als een zusje gaan voelen.

De anderen besloten er niet meer verder op in te gaan.

'Ik heb gevraagd wat "Zij" zijn,' zei Jessy uiteindelijk. 'Ze zijn SleLats.'

'En nu Engels,' zei Jason verward.

'Ik heb gevraagd of we dood gaan,' zei Kat schouderophalend.

Jessy kon er niets aan doen en moest lachen, wat raar was voor het zenuwachtige en onschuldige meisje dat nooit iets zei. 'En? Gaan we dood?'

'Ja,' zei Kat simpel en een schok ging over Jasons lichaam heen. 'Hij zei: Jullie gaan allemaal ooit dood.'

'Fijn,' zei Jason. 'Ik weet niet wat ik gedaan had als we onsterfelijk werden.' Het was sarcastisch, natuurlijk. Want vampiers bestonden niet, de Steen der Wijzen bestond ook niet, onsterfelijkheid ook niet.

Het maakte hem allemaal niet gerustgesteld. Het feit dat de mensen met het pistool geen mensen waren, dat hij geen mens was en dat Jack Cecille leuk vond, had een bedrukt gevoel in de auto achtergelaten.

'Ik heb gevraagd waar we vandaan komen,' zei William, na vijf minuten van ongemakkelijke stilte. Plots waren ze allemaal heel erg geïnteresseerd.

'Wat was het antwoord?' vroeg Jason.

'MiGri.'

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!