William smeekte om Oliviers telefoon. Waarschijnlijk had hij nog nooit zo gesmeekt om een bepaald voorwerp als nu. Hij was blij om hem als eerste te krijgen - uit verbazing, waarschijnlijk - en sms'te zijn ouders kort. Het was te gevaarlijk om details te laten weten.

Beste mama en papa,

Ik kan niet te veel zeggen, want dat zou jullie in gevaar brengen en dat wil ik zeker niet. Ik wil wel zeggen dat ik van jullie hou en wat ik ook doe, wat ik ook mee zal maken dat ik dat altijd zal blijven doen. Ik kom voor een tijdje niet thuis. Zorg dat jullie veilig zijn en koop desnoods een pistool, als dat niet zo is. Alles kan op het moment gebeuren.

Ik hou van jullie.

- William Mohammed Cersta.

Toen ging de telefoon van Jessy naar Kat naar Jason en kwam uiteindelijk weer veilig in Olivier's doosje te zitten, die weer op slot ging. Jason wist niet of de telefoons gelimiteerd waren aan een bepaald aantal belminuten en sms'jes, maar als ze de grens over zouden gaan, zou at toch niet zoveel uitmaken. De telefoons waren toch niet op hun bankrekening gedropt. Jason haalde de brief uit zijn doosje, die hij eerder aan Jessy had laten lezen.. 'Deze moeten jullie ook even lezen,' zei hij en hij gaf de brief aan Olivier, die hem hardop voorlas aan Cecille.

'Beste Jason,

Het spijt me dat ik je niet bij achternaam kan noemen, want dat zou gevaarlijk zijn voor jou en je familie als het in verkeerde handen zou komen, sorry voor dat. Begrijp me goed, het zou een eer zijn om jou naam voluit uit te spreken, maar goed, daar heb ik nu niet de kracht toe.

Het spijt me ook dat jullie hierin verzeilt zijn geraakt. De file in de rotonde was niet onbepaald. Het was het lot die ons daar heeft gebracht. Nou, ik heb het lot een beetje geholpen, maar dat vroeg het "lot" me zelf.

Zij hadden me gevonden en ik kon er niet mee leven dat ik weer moest gaan vluchten. Ze hebben een aantal jaren geleden mijn familie vermoord, ik had toch geen reden meer om te blijven leven.

Waar jullie nu in zitten, dit avontuur, het is gevaarlijk. Je moet je identiteit geheim houden. Onder jullie neuzen kiezen mensen al kanten. Als het er eenmaal op aankomt weet je wel wie er aan jullie kant staat, geloof me. Ik hoop dat jullie op het moment in goede gezondheid verkeren. Als je dit leest in een ziekenhuis, ga daar meteen weg. Elke openbare plaats is gevaarlijk.

Ik kan jullie niets vertellen. Je mag me één vraag stellen en dat mag je niet met de anderen bespreken. Jullie mogen pas nadat de vraag is gesteld aan elkaar vertellen wat jullie hebben gevraagd. Dat is hoe het werkt. Ik begreep het zelf ook niet op dat moment, maar die tijd zal voor jullie ook nog wel komen. Je kan me een vraag stellen aan de andere kant van het papier. Schrijf het gewoon op met een pen op de achterkant. Het antwoord komt vanzelf, als het goed is.

- Isaac Topper.'

De anderen grepen meteen naar hun tassen, want de nieuwsgierigheid gierde door hun lichamen. Jason was blij dat hij nu niet meer hoefde te wachten, want dat was echt een marteling geweest. Kat gooide de helft van haar boeken uit het raam en er toeterden een aantal auto's, maar de afstand tot hun achtervolgers werd weer groter, dus dat was iets positiefs. En ja, haar ouders zouden veel voor de boeken moeten betalen, maar wat maakte Kat dat uit. Zij had die waarschijnlijk toch niet meer nodig, of het maakte haar allemaal vrij weinig uit.

Jason pakte een pen uit zijn pikzwarte etui, waar zijn vrienden wel eens op probeerden te schrijven en dan faalden, en schreef:

Wat ben ik?

Zijn handschrift was slordig door de zenuwen en de nieuwsgierigheid, maar Jason maakte het niets uit. Hij zag hoe de donkere lijnen zwart afstaken tegenover het spierwitte papier. Zijn lelijke hanenpoten bekladden het prachtige perkament. Het duurde even tot de woorden uit het papier kwamen zinken. Jason vond het allemaal een beetje Harry Potter achtig, maar hij wilde het weten. Harry Potter was iets waarmee hij vroeger veel te veel geobsedeerd was.

Zodra hij het antwoord kon lezen fronste hij met zijn wenkbrauwen, omdat hij zijn antwoord niet helemaal begreep, en omdat de woorden niet zomaar geschreven werden door iemand anders, maar gewoon uit het papier opkwamen, alsof het al heel lang verborgen was onder een witte zee, hopend op een vraag waarbij hij zichzelf kon laten zien.

Wat ben ik?

Je bent een MaBeta

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!