Olivier Dilano keek schichtig uit het raam. 'Wat doen we hier ook al weer?' Hij had geen vin verroerd sinds ze hier waren, terwijl de anderen de hele hut van meneer Topper overhoop hadden gehaald en dat was behoorlijk veel, want hij was behoorlijk rijk en had een behoorlijk groot huis. Olivier hield van het woord "behoorlijk".

'Wil er iemand limonade?' vroeg Jessy Rasp met haar warrige bruine haren en Primark kleren. Olivier had haar al wel herkend, want ze zat bij hem in de klas en hij had een behoorlijk goed geheugen. Daar was ze heel erg stil en verder niet heel erg bijzonder. Hier had ze ook nog niet veel gezegd, maar in ieder geval meer dan tijdens de Nederlands lessen.

Olivier keek een beetje geïrriteerd om. 'Serieus? We zitten in het huis van een dode man, te zoeken naar dingen die er niet zijn en...'

'Ik heb iets gevonden,' zei Katharine Adams ontzet. Ze hield een oud kistje omhoog waar in sierlijke gouden letters William stond.

Olivier mocht Katherine wel, ze had een grote mond en zag er prima uit. Haar haar in de dagelijkse paardenstaart die ze altijd in had en haar grijze ogen die nieuwsgierig door het huis gingen. Ja, hij vond haar wel aardig, ook al had hij het normaal niet echt op zulke mensen. Het was raar, dat hij Kat wel mocht, maar Cecille niet, want ze hadden beide dezelfde grote mond. Hij zag wel dat het blinde meisje Cecille irriteerde en dat vond hij leuk. Hij zag het verschil al. Cecille wist dat ze er goed uit zag en Kat zag alleen het goede in anderen.

Ook Kat kende hij al, want hij was het hoofd van de scholierencommissie, hij kende bijna iedereen. Kat zat bijna altijd bij het nablijven, want ze had een te grote mond, ook tegen de leraren. Dat werd niet geliefd, maar Olivier vond het wel stoer. Niet veel - aardige - mensen durfden tegen leraren in te gaan. En als ze dat al wel deden, dan waren ze vaak gewoon ontzettende lozers.

William Cersta, het broertje van de tweeling Cersta, die volgens Olivier best populair waren, keek vreemd naar het kistje en pakte het toen uit Kat's handen. 'Er is geen sleutel...' William was ook heel stil. Stiller dan Jessy. Want Jessy was verlegen, terwijl William gewoon niet praatte. Olivier vroeg zich af hoe dat zat, maar hij vroeg het niet. Waarom, wist hij niet.

'Zouden er nog meer kistjes zijn?' vroeg hij zich hardop af. Hij krabde aan de achterkant zijn kortgeschoren bruine haar. Hij had het eergisteren geschoren en hij wist niet of hij er blij mee moest zijn. Het was wel heel kort. Ach, dacht hij, zijn haar groeide snel. Binnen een maand had hij er al weer twee centimeter bij.

Hij en Jessy liepen naar Kat toe. Jessy zette de kan met limonade op de houten kast waarin Kat het kistje had gevonden en dook met haar bruine haren erin. Ze was een raar verschijnsel. Haar bruine haren waren lichtelijk gekruld, maar Olivier zag dat het natuurlijk was en dat ze het niet krulde. Het viel zo krullend tot op haar schouders. Ze was klein, kleiner dan Kat en Cecille, kleiner dan hen allen. Toch was het niet zó opvallend. Niets aan haar was zó opvallend, behalve dan haar Primark kleren, die ze altijd aanhad, maar als je daar geen interesse in stopte, was ook dat niet zo interessant.

'Iets te zien daar?' vroeg Kat sarcastisch. Ze ging op haar knieën zitten en stopte de plukjes haar, die uit haar paardenstaart waren gesprongen, weer achter haar oren.

Olivier glimlachte. Hij had een oog voor details en soms leverde dat hem grappige beelden op. Hij zag bijvoorbeeld eerder gewoontes van mensen. Jessy pulkte vaak aan haar shirt, Kat stopte haar haar achter haar oren, Jason woelde met zijn hand door zijn haar, William speelde met zijn vingers. En Cecille, nou ja, Cecille deed van alles. Olivier dacht dat Cecille gewoon heel veel nadacht, omdat ze twee verschillende personaliteiten had. Hij had het gezien. Dat was Cecille's kenmerk, bedacht hij.

'Volgens mij heb ik nog een zaklamp in mijn tas zitten,' zei Jason met zijn handen al in zijn tas. Jason was een rare jongen. Hij had vaak rare opmerkingen, als hij dan wel wat zei. Bovendien was hij behoorlijk eigenwijs. Dat vond Olivier wel prima. Jason had een grote eastpack. Olivier had ook een eastpack, maar hij had een middelformaat. Jason had duidelijk een grote vorm.

Migri {deel 1}Lees dit verhaal GRATIS!