24•Kaybetmek

525 26 1




Selamlar :(

Mutsuzum çünkü bu bölümü ikinci kez yazıyorum. İlk yazışımda çok saçma bir şekilde bölüm silindi ve buna fazlasıyla üzüldüm çünkü bölüm gerçekten çok güzel olmuştu.

Bu bölümü ikinci kez yazmak beni gerçekten fazlasıyla üzüyor. Artık yapacak bir şey yok.

Keyifli okumalar...

-

BURÇİN MERCAN

Aynada kendimi son bir kez daha süzdüm. Mini bordo elbisem vücudumda ki kıvrımları ortaya çıkartmıştı. Elbisenin göğüs dekoltesi fazlasıyla derindi. Böyle elbiseler giymeyi pek tercih etmesemde  nedense bugünlük bu elbiseyi giymek istemiştim.

Saçlarımı dalgalar halinde kendi halline bırakmıştım. Yatakta duran çantamı elime aldım ve odanın kapısına yöneldim. Telefonumun çalmasıyla olduğum yerde durdum. Kimin aradığını görünce kalbime bir ağrı girdi. Andaç beni neden arıyordu?

"Efendim?" dedim buz gibi bir sesle.

"Alo? Burçin?" dedi heyecanlı bir sesle. "Sonunda açtın telefonlarımı. Artık umudumun kalmadığını düşünüyordum."

Neden Andaçın telefonunu açtığımı bilmiyordum ama bir anda olan bir şeydi. Düşünmeden karar vermiştim ki eğer düşünseydim asla açmayacağımıda biliyordum. Salak ben!

"Ne istiyorsun Andaç?"

"Seninle konuşmak istiyorum. Lütfen olanları açıklamama izin ver Burçin." dedi. "Sana yalvarırım."

"Senin yüzünü görmek istemediğimi zaten söylemiştim Andaç. Tekrar söylememi ister misin?" dedim öfkeyle. "Senin yüzünü görmek istemiyorum!"

"Eğer benimle bir kez konuşursan söz veriyorum seni bundan sonra rahatsız etmeyeceğim. Sadece açıklamak istiyorum."

Bir yandan buluşunca ne söyleyeceğini merak ediyordum, diğer yandan da onu görmek istemiyordum. Kalbimin derinliklerine gömdüğüm duygularımın tekrar gün yüzüne çıkmasından korkuyordum.

"Tamam." diyiverdim. "Ben şuan Bodrumdayım. İzmire dönünce ben seni ararım."

"Çok teşekkür ederim Burçin. Sana her şeyi açıklayacağım."

Bir şey demeden suratına kapattım.

Bir şey olmayacak Burçin, sakin ol. Sadece ne diyecekse dicek ve sen oradan kalkıp gideceksin. Ona olan aşkın tekrar başlamayacak. Sakin ol...

Derin bir nefes aldım ve odadan çıktım. Kapının kilitlendiğine dair ses duyulduğunda asansöre doğru ilerledim. Ellerim buz gibiydi ve titriyordu. Kendime gelmem lazımdı. Berenlerin yanına böyle gidemezdim. Onlara Andaçla buluşacağımı şimdilik söylemek istemiyordum.

Asansöre bindim ve sıfırıncı katı tuşladım. Asansörün kapıları kapandı. Bir kat aşağıya indikten sonra durdu. Kapılar açıldığında Sarp asansöre sert adımlarıyla bindi.

Göz göze geldiğimizde bana nazikçe gülümsedi. Yine mi onunla asansörde karşılaşıyordum?

Dudakları alayla yukarıya doğru kıvrıldı. "Sizinle sürekli asansörde karşılaşmamız oldukça tuhaf bir durum Burçin hanım."

Ben cevap vermedim. Cevap vermeyeceğimi anladığında dişlerini göstererek gülümsedi. "Neden bu kadar kızgın olduğunuzu sorabilir miyim?"

Tek kaşımı kaldırdım ve gözlerimi Sarpa çevirdim. "Bende sizi neden ilgilendireceğini sorabilir miyim?"

OLANAKSIZ  #wattys2019Read this story for FREE!