Caela's Pov

Kinabukasan ....

Ready na ulit akong pumasok, dahil maaga akong nagising ngayon maaga din akong makakapasok sa school. I kissed my mother's cheeks and bid goodbye. Wala na sa akin iyong nangyari kahapon. Ganoon naman palagi, sanay na ako.

"Bye Mama ko." paalam ko sa kanya, nasa tapat siya ng gate at hinatid ako hanggang sa paglabas ko.

"Bye baby. Ingat ka sa pagpasok, I love you." tugon niya habang kumakaway sa akin. Ngumiti ako bago tumalikod sa kinaroroonan niya.

Habang naglalakad ako papuntang school. I felt something strange, it's a dark aura. I badly want to ignore it, but I just can't help not to think about it.

Hindi ko alam kung bakit biglang pumasok sa isip ko si Mama. Dali-dali akong bumalik sa bahay. Di pa naman ako malilate, dahil gaya nga ng sinabi ko masyado pang maaga. Habang papalapit ako sa bahay unti-unti ding lumalakas ang tibok ng puso ko. May iba akong nararamdaman. And I'm praying na sana mali iyon.

"Mama, Mama." tawag ko sa kanya habang nagmamadaling pumasok sa loob ng bahay, gusto kong marinig yung boses niya para masiguro kong ligtas siya.

Tiningnan ko siya sa kusina pero wala siya doon. Umakyat din ako para tingnan siya sa kwarto. And my heart was beating so fast. I felt that my breathing suddenly stops when I opened the door -- I saw my mother lying on the floor. Bloods are all over her body.

"Mama, Mama ano pong nangyari?" Ipinatong ko yung ulo niya sa hita ko. I can't utter words. Naiiyak ako, nagsisikip yung dibdib ko sa mga nakikita.

Kahit hirap na hirap na, pinilit pa rin niyang magsalita. Gusto ko siyang pigilan pero halos hindi ako makapagsalita. Nahahabag ako sa nasasaksihan ko.

"Anak, hinahanap ka na nila. Kailangan mo nang lumayo dito anak. Iwan mo na ako." Nahihirapang babala niya sa akin. Wala akong maintindihan sa sinasabi niya.

"Mama, hindi po kita maintindihan." kahit gusto kong ipakita sa kanya na matatag ako, hindi ko kaya. Walang humpay sa pagtulo ang luha sa kanyang mga mata, ganoon din sa akin.

"Anak, kunin mo iyong box sa cabinet. Sa'yo iyon. Find your true family, baby. Sorry. Sorry for lying for almost seventeen years of your existence. Find the real you. Nandiyan lahat ng sagot sa mga tanong mo. Mahal na mahal kita anak. Mamimiss ka ni Mama." hirap na hirap siyang abutin ako kaya yumuko ako. Naramdaman ko ang pagdampi ng mga labi niya sa noo ko.

Nang mag-angat ako ng tingin ay nakita ko ang payapa niyang mukha. Nakapikit na ang kanyang mata habang may ilang butil ng mga luhang natira dito. Lalo akong naiyak dahil doon.

"Ma. Wake up! Sabi mo, hindi mo ako iiwan. Sabi mo hindi tayo maghihiwalay. Mama, bakit? Bakit pati ikaw iniwan din ako?" pinipilit ko siyang gisingin kahit alam kong wala nang saysay iyon.

Masakit sa puso ang maiwan. Masakit magpatuloy kapag mag-isa ka na lang na lumalaban.

Mag-isa na lang ako, iniwan na rin ako nung taong natitira sa akin. I can't accept what happened, and I don't want to accept it.

Matagal kong tinitigan si Mama, bago nagpasyang icremate ang katawan niya. I can do it, without the help of anyone, dahil na rin sa taglay kong kapangyarihan. I put her ashes in a glass container. Wala naman kaming kamag-anak dito para sabihin sa kanila ang nangyari. Kami lang naman ni Mama ang magkasama simula nang mawala si Papa.

Huminga ako ng malalim, pagod na iyong mata ko kakaiyak pero hindi pa rin nauubos ang mga luha dito. Kanina pa kumikirot yung puso ko at parang gusto na din nitong magpahinga. Umiling ako, dahil kung ano-ano ang pumapasok sa utak ko.

Then suddenly, I noticed a light coming from my Mama's cabinet. Marahan kong inilapag sa kama ang garapon bago tinungo ang cabinet na iyon. Binuksan ko ito at may nakita akong box. Hindi na ako nagdalawang-isip pa at kinuha na agad ito. 

Ito yung sinasabi ni Mama kanina. Hindi ko na masyadong binigyang pansin iyon, dahil ayokong maniwala. Ayokong maniwala na hindi nila ako anak. Natatakot akong kapag binuksan ko ito, maraming magbabago.

Pero wala akong pagpipilian, huminga ako ng malalim at binuksan ito. Mga litrato. Mga importanteng litrato sa buhay naming tatlo.

Pictures namin nina mama at papa nung baby pa ako at may mga nakasulat sa likod;

The day our Baby Caela came into our life. - picture naming tatlo nasa gitna nila ako habang naka-kiss si papa sa pisngi ko.

Even she's not ours, we still love her. We love you, baby:* - picture ko na nagca-crawl ako.

Our baby have powers. - then picture ko na may hawak akong apoy.

Marami pa akong pictures na nakita. Naiiyak ako lalo kapag naaalala ko ang mga sandali na masaya kaming magkakasama. Gusto kong bumalik sa mga araw na iyon. Kung pwede lang. Gusto kong mabuhay ulit sa mga panahong iyon. Mga panahong wala pa kaming problema. Panahon kung kailan kumpleto pa kaming pamilya.

Naiiling ako sa mga nangyayari, sa isang iglap nawala ang lahat. Sa isang iglap, yung pamilyang kinalakhan at minahal ko ay biglang nawala. Ang dating masaya at kumpletong pamilya, ako na lang ang natira. 

Huminga ako ng malalim bago buksan ang isang papel. Hindi ako maaaring magkamali, sulat kamay ito ni Papa.

To our Baby,

Caela anak. Sorry sa pagtago namin sa'yo ng katotohanan. Oo anak. Hindi ka namin anak, hindi ka sa amin nagmula, pero kahit na ganoon minahal ka namin at mahal na mahal ka namin ng mama mo. Ikaw ang buhay namin, ikaw ang naging sentro nito.

Habang namamasyal kami ng mama mo sa gubat noon ay may nakita kaming isang babaeng nakasuot ng puting kapa at may suot na korona. Malapit sa punong napakakulay at may gintong mga dahon. Nagulat kami nang lapitan niya kame at hingian ng tulong. 

Noon lang namin napansin na may hawak pala siyang sanggol at ikaw iyon anak. Ibinigay ka niya sa amin at sinabing alagaan ka at pagdating ng panahon kapag okay na ang lahat sa mundo nila ay kukunin ka niya sa amin. Pumayag kami dahil wala kaming anak ng mama mo. 

At doon nakita ng dalawa naming mata ng maglaho ang babae. And that is the time that we believed in Magic. That it was really existing.

You grew up as a very good and adorable child. I don't know why others keep on saying that you are a monster though you are beautiful baby. We are not surprise when we discovered your power, because at the very beginning we know that you came from a not ordinary family. We loved you baby even you are far from being normal.

Ikaw ang nagbigay ng saya sa amin. Ikaw ang kumumpleto sa buhay namin. Wala kaming pinagsisihan sa lahat ng mga nangyari noon. Alam naming kapalit nang pagtanggap namin ng responsibilidad sa'yo, tinanggap din namin ang kapalaran na maaaring magpahamak sa amin. At kung mangyayari man ulit ang nangyarin noon, hindi kami magdadalawang-isip na tanggapin kang muli. 

If you read this, find your family and discover the real you. Don't be afraid baby , you are strong and powerful. We love you and we will always be. We will miss you. You will be our forever baby, sweetheart, and princess.

Love

Papa & Mama

Walang tigil yung mga luha ko sa pagtulo, pagkatapos kong basahin iyong sulat ni Papa. Yes, I'm not their biological daughter, but it won't change anything. Walang magbabago sa pagmamahal na ibinigay ko sa kanila. Maaaring hindi ko sila tunay na mga magulang, pero ipinapangako ko na hindi ko sila kakalimutan. Hindi sila mabubura dito sa puso ko.

May nakita akong isang kwintas. Kumikinang ang koronang pendant nito, at napansin ko din ang nakasulat sa likod nito - 'Princess Jazze'. Hindi ko alam kung bakit biglang kumabog ang puso ko nang mabasa ko iyon. Nasisiguro kong malaki ang kaugnayan ng kwintas sa buo kong pagkatao. Isinuot ko ito at ipinasok sa loob ng t-shirt na suot ako. Masyadong maganda ito at sigurado akong maraming magkakainteres dito, at iyon ang pinakahuling gusto kong mangyari.

I promise to myself that I will find my family and the world where I will fit in.




Princess of the Mystique KingdomBasahin ang storyang ito ng LIBRE!