7. BÖLÜM

169 9 0

İçim içimi yiyor. Neden? Neden ya of?! Bu kavga kimin içindi? Lanet olsun bilmiyorum. Kızlardan birini arayıp sormalıyım. Meraktan gece uyuyamadım. En sonunda Zeynep i aramaya karar verdi.

- Alo!

- Efendim Ece!

- Bir şey sormak istiyorum da.

- Sor canım.

- Dün ki kavga neden çıktı?

- Bilmiyorum. Biz de sonradan geldik ayırmaya.

- Hımm. Peki görüşürüz.

- Hoşçakal canım.

Telefondan kapandığına dair ses gelince telefonu yatağımın üstüne fırlattı. Sinirlerim bozulmuştu. Bir insan sebebsiz yere kavga eder miydi? Amaçsızca. Can sıkıntısından. İç sesim benden de meraklı çıktı. Benim yüzümden değildir yani. Çünkü beni tanımıyorlar. Benim yüzümden deyilsw neden boş yere kendimi üzüyorum ki bu onların sorunu!!

Hiç iştahımda kalmamıştı. Canıma doymuştun yani! Günün yarısı kendimi odama kilitledim. Yastığımı yumrukladım. Duvara tekme attım. Avazım çıkana kadar bağırdım. Çünkü sinirlendiğim de Ece olmak bunu gerektirir.

Saat öğleden sonra dört olduğumda üstüme beyaz sporcu atleti altına çiçekli şortumu giyindim. Saçlarımı tepeden topuz yaptım. Ayakkabılarımı giyip evden dışarı çıktım. Yürüyüş yapıyordum. Ayaklarım rahat olsun diye beyaz sandeletimi giymiştim. Koşmak istesem yapamazdım. Çünkü sandeletle koşamıyorum. Dalgın dalgın yürürken bir oğlana çarptım. Olamaz bu dün kavga eden iki çocuktan birisiydi. " Pardon. Biraz dalgındımda. " dedim. Çocuk bir şey söylemeyince yanından geçip yürümeye devam edecekken bir el kolumu tuttu. Ah bu yine o çocuk. Şansım yokmuş. " Bir dakika sen Ece değil misin? " dedi. Beni nereden tanıyo? " Evet! " dedim. Sesim daha çok yeter dermiş gibi çıkmıştı. " Şey ben de Mert in kardeşi Ege. Dün galiba senin evinin önünde kavga etmiştim. " dedi. " Evet aynen öyle. " dedim. " Çok korktun mu? " dedi. " İlk başta korkmadım. Sonra ikinizi de ağzı yüzü kan içinde görünce korkmaya başladım. " dedim. Kolumu güçlü elinden kurtardım. Ters yönde ilerlemeye başladım.

Yani dokunsalar ağlayacaktım. Bi de Mert in kardeşiymiş. Allahım beterinden koru. Biraz daha yürüdüm. Of yoruldum. Yakında bir bank gördüm gidip oturdum

Yürüyecek mecalim kalmamıştı. Ege ile kavga etmiş olan çocukla karşılaşmamak için dua ediyordum. Ayak sesleri duyunca kafamı kaldırdım. Eben ya eben. Diyer çocuk yanıma geliyordu. Hemen kafamı başka bir yöne çevirdim. Yanıma oturunca da tepki vermedim. Ya böyle günün... neyse terbiyem el vermiyo. " Ece! " adımı nereden biliyo bu? " Sen kimsin ya? " dedim. Fazla sinirliyim. " Atakan ben. " dedi. Biraz daha oturduktan sonra eve gittim. Rahat bir şeyler giyip direk yattım. Çünkü yorulduğumda Ece olak bunu gerektirir.

ECEBu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!