M/2-20

546 20 3

Merhaba...

Bölüm şarkısı : Jetta - Hangin'

İyi okumalar.

*_*_*

"Eskiye dönmek ister miydin?"

"Hayır."

"Yaşadığın şeyleri kaldıracağını düşünmüyor musun?"

"Hayır."

Boş bakışlarla duvara bakmaya devam ettim. "Bugün istekli görmedim seni.."

Bakışlarımı ona çevirdim. "Böyle daha iyi hissediyorum."

"Hayır, kendini güvende hissediyorsun bu şekilde."

"Güvende değilim."

"Herkes bu şekilde hisseder. Başımıza gelecekleri tahmin edemeyiz."

Hafif şekilde gülümsedim. "Tanımadığımız insanlar tarafından gelecek tehlikelere hazır hissederiz her zaman fakat tanıdığın insanlar.."

Cümleyi bitiremeden duraksadım. Merakla cümleyi bitirmeyi bekliyordu. ".. Sadece onları tanıyamıyorum ve bu beni korkutuyor."

"Değişen ne peki?"

"Bilmiyorum."

Sesim yükseldiğinde ellerimle kendimi sardım kafamı koltuğun başına yaslayarak. "Her şeyi olduğu gibi görmek için çırpınırken gerçekler göz önünde olduğunda korkutuyor bu sefer."

"Çözemiyorsun.."

Kafamı olumlu anlamda salladım. "Çözemiyorum." dedim onaylayarak.

"Aslında her şey göz önünde olur ama biz onları görmeyi reddederiz. Nasıl tanımlasak, geçici mutluluk için kalıcı gerçekleri görmezden geliriz."

Dikkatle ona bakarken gözlerimin önünden hatıralar geçmeye devam etti. Aslında olduğu kişiydi fakat ben görmezden gelmeyi tercih etmiştim.

"Sorun da burada, eğer geçmişe dönecek olursam yine aynı hataları yapardım."

"Hata tekrarlanmaz. Tekrarlanırsa da bu artık tercihdir."

Omuz silktim yavaşça. Umursamaz birine çevrildiğimi hissediyordum.

"Ne yapman gerektiğini dikkatle gözden geçir. Sonuçlarını hesaplamaya çalış. Bu şekilde olaylar seni hem şaşırtmaz hem de hayal kırıklığına uğratmaz."

Kafamı hafif önüme eğdim. "Aslında yapmam gereken gelecekle alakalı değil. Geçmişle ilgili ve bunu çözmeyi başarırsam tüm zamanlari çözmüş olurum."

Çünkü örümcek ağının merkezi, geçmişe takılıyordum ve her şey daha da karışık hal alıyordu.

-_-_-_-_-

Yere devrilmiş ağaç üzerinde oturarak dikkatle az sonra oluşacak manzaraya bakıyordum. Mert ateşi yakmakla meşguldü. Ellerimin arasında duran sıcak kahveyle dolu küçük termosa çevirdim bakışlarımı.

Yaprakların ezilme sesi duyulduğunda Mert de yanımda duruyordu artık.

"Ne düşünüyorsun?"

Ona bakmadan cevap vermeyi tercih ettim. Bunun onu sinirlendiğini bilsem de.

"Her şeyi. Başarılı sayılmam çünkü sürekli ağlara takılıyorum; Mükemmel şekilde kurduğun ağlara."

Kuşların sesi araya garip hava katıyordu. Bu ormanda olmak her zaman huzur vermişti bana oysa. Bize ait bir yer..

Örümcek Ağı |2Where stories live. Discover now