Hoofdstuk 8

1K 20 4

Ik loop samen met Nerissa naar mijn lokaal. Waar ik over vijf minuten les heb. Dus we moeten een beetje opschieten. En zoals we gehoopt hadden, is Dean er. Hij kijkt ons allebei aan.

' Chloé, dat je me aardig vind, oké. Me onweerstaanbaar vind, ook oké. Maar ik hoef niet je vriendinnen te ontmoeten.' Zegt hij verveeld.

'Nerissa, dit is de o zo onweerstaanbare Dean.' Zeg ik sarcastisch. Nerissa richt haar blik op Dean, die haar grijnzent aankijkt.

' Nerissa, stop maar met je mindreading . Ik ga toch niks loslaten. Wat je ook wilt weten.' Dean gaat voor Nerissa staan. Ik kijk verbaasd naar Dean.

' Ik heb zo het een en ander gehoord van Deccie.' Zegt Dean vermakelijk. Nerissa zucht, en richt zich tot mij.

' Sorry Chloé, maar dan kan ik je niet helpen.' Ze geeft me een klein glimlachje en loopt de het lokaal uit. Ik ga met een plof zitten.

' Wat wilde je zó graag weten?' Gaat Dean verder.

' Waarom je me nog niet vermoord hebt. En Declan zei dat het iets is wat ik zeker weten niet wil weten, wat me dus nog nieuwsgieriger maakt.' Zeg ik alsof het me eigenlijk helemaal niet boeit.

'Hmmmm. Je komt het toch nooit te weten.' Zegt Dean met een pesterig glimlachje.

' Hmmmm. Daar zou ik nog niet zo zeker van zijn.'

' Waarom is het eigenlijk zo moeilijk om gewoon te zeggen? Je wilt me laten lijden?' Ik wordt nu echt ongedulig.

' Ik ben niet van plan om er ook maar iets over te zeggen.' Zegt Dean met een grijns.

' Wil je soms dat ik je haat, voor altijd en eeuwig?' Ik kijk hem bot aan. Net als hij iets wil zeggen, gaat de bel en stroomt de klas vol met leerlingen. Hij haalt zijn schouders op, en lacht naar me. Ik kijk hem pissig aan. Wat is er nou zo erg aan? Als ik toch dood ga, kan hij het me toch gewoon vertellen?

Er zijn 4 dagen verstreken, en ik heb het nog steeds niet uit Dean kunnen krijgen. Het is vandaag vrijdag, en ik ga het niet opgeven. Ik blijf het proberen. Ik wacht tot de bel gaat, en loop dan het klaslokaal in. Een lelijke barbie zit naast Dean. Ik zucht even. Ik loop naar ze toe.

' Eumh, je zit op mijn plek.' Lieg ik tegenover het meisje. Ze kijkt me verveeld aan, maar staat toch op.

' Bedankt.' Mompel ik, en neem plek naast Dean.

'Laten we alsjeblieft ophouden met die vraag.' Dean kijkt chagrijnig voor zich.

' Wat is het Dean?!' Vraag ik boos.

' Weet je wat. ik vermoord je deze week goed? Zijn we daar ook weer van af.' Zegt hij nu ook boos. Ik zucht.

' Prima.' Zeg ik sarcastisch. Ik ben ergens wel bang, maar dat mag Dean niet merken. Dean kijkt me even aan. Ik trek mijn wenkbrauw op, en hij doet hetzelfde. Ik zucht geirriteerd en ga ergens anders zitten. Ik haat Dean, ik haat hem echt.

Als het pauze is ga naar Declan.

' Hee.' Hij kijkt me lief aan. ik glimlach terug.

' Dean zegt dat hij me deze week gaat vermoorden.'

' Doet hij niet.' Zegt Declan snel.

' Ik moet morgen trouwens vier dagen weg. Familie bezoek.' Zegt Declan.

' Gaat Dean dan mee?' Vraag ik terwijl ik een hap neem van m'n appel.

' Nee. Die gaat nooit mee.' Ik wou bijna vragen waarom niet, maar dan bedenk ik me dat waarschijnlijk zijn familie hem helemaal niet wilt zien. Zo'n moordlustige, egoistsiche, stomme, maar wel sexy familielid. Nee, daar zit niemand op te wachten.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!