Hoofdstuk 7

1K 20 8

Ik loop samen met Blake door het woud. Hij wilde me wat laten zien.

' Maar, als jullie vampieren zo haten, waarom verhuizen jullie dan niet?' Ik schop een steentje weg.

' Nou, het zit zo. Jaren geleden kwamen hier dus voor het eerst een paar vampieren wonen, maar die dronken gewoon mensen bloed. Wij als wolven hebben dan de taak om ze dan tegen te houden als ze iemand vermoorden. Dus wij kunnen niet zomaar verhuizen.' Zegt hij zuchtend.

' Vermoorden jullie ze dan?' Vraag ik zacht. Blake knikt.

' en, ik had gelezen dat vampieren niet tegen de zon kunnen. Maar Dean en Declan kunnen dat wel.' Zeg ik.

' ze hebben daar wat op bedacht geloof ik. Maar ik weet niet precies wat.' 

We stoppen voor een paar houten huisjes. Ze staan op een open plek in het bos. Allemaal mensen zijn bezig met iets.

' Wat is dit Blake?' Ik kijk even rond.

' Dit is waar wij wonen.' Zegt hij snel. Hij loopt voor me uit naar een huisje, en stapt naar binnen. Aarzelend volg ik hem. Als ik binnen ben, staat er een vrouw voor me. Ze is oud, en heeft grijs haar.

' Hmmm, je bent de eerste.' Hoor ik haar zacht mompelen.

' Eerste?' Ik kijk haar vragend aan.

' Blake heeft zichzelf nog nooit veranderd in een wolf om een meisje te helpen, die met de vampieren omgaat.' Ze gaat vermoeid zitten, dus ga ik ook maar zitten. Ze geeft me een kopje, en schenkt thee in. Ik blijf stil, bang dat ik het verkeerde zeg.

' Jullie zijn toch ook al een koppel naar het dansfeest geweest?' Vraagt ze puffend.

' Ja.' Ik kijk even naar beneden. Wie is die vrouw? Zijn oma ofso? Ik neem een slok thee.

' Oma!' Blake komt de trap af en geeft, blijkbaar, zijn oma een zoen. Dan loopt Blake naar buiten.

' Kom je?' Hoor ik hem nog roepen. Ik sta op, en knik even naar de oma

' Dag.' Zeg ik snel en draai me om. Als ik buiten sta, zie ik Blake niet. Daar in tegen zie ik allemaal kleine kinderen. En Aaron, met een roodharig meisje van mijn leeftijd. Ze is snel, maar onhandig. Ze stoot elke keer wat om. Ik blijf een beetje ongemakkelijk staan. Ik ken hier bijna niemand. Dit is een soort kamp voor wolf/mensen. En ik ben dat niet. En Blake is verdwenen.

' Chloé! Wat zit je nou te dromen?' hoor ik Blake's stem in de verte. Ik kijk rond en zie hem bij Aaron staan. Net stond hij niet naast hun? Ik zucht even en loop naar ze toe.

' Dus dit is het meisje dat je wou vermoorden?' Zegt hij roodharig meisje.

' Ja Vicky.' Hoor ik Aaron brommen.

' Het was zonde geweest als het je was gelukt.' Zegt Vicky terwijl ze over mijn wangt strijkt. Ik ril even.

' Ik ga naar huis.' Zeg ik dan maar. Ze knikken. Ik kijk Blake vragend aan.

' Kun je me even gidsen uit het bos?' Vraag ik een beetje lachend. Hij knikt.

' Ja, sure. kom.' En hij loopt voor me uit. Ik loop rustig achter hem aan. Ik denk nog even aan de oma.

Als ik thuis ben, loopt Cal tegen me op

' Kijk uit, sukkel.' Zeg ik chagrijnig en laat me vallen op de bank.

' We eten macaroni.' Zegt hij alleen maar. Ik zucht.

' Jij maakt het!' Roep ik snel. Hij steekt zijn duim op. Hmm, normaal had ik verwacht dat hij ging protersteren, en klagen dat hij alles moest doen. Maar ja....

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!