85 "Doğum"

63.1K 4K 1.5K

ASYA

Yavaşça gözlerimi araladım.

Her şey bulanık gibiydi, hiçbir şeyi idrak edemiyordum.

"Asya?" Yiğit'in sesini duymamla birlikte ona baktım.

"Y-Yiğit?" Dedim kısık bir sesle.

"Allah'ım..." Yiğit başını iki yana salladı. "Çok şükür, çok şükür..." Elimi alıp dudaklarına götürdü.

"Bulanık." Diyebildim sadece.

Yiğit gülümsedi ve gözlerimdeki yaşları sildi.

"Şimdi?" Net görmeye başlamıştım.

"İyi." Diye mırıldandım.

Ellerim karnımı bulurken hissettiğim eksiklikle birlikte hızla doğruldum.

"Çocuklarım nerede?!" Diye bağırdım.

Yavaş yavaş aklım başıma geliyordu.

"Şş!" Yiğit beni yeniden yatağa yatırdı. "Birazdan getirecekler." Dedi.

"Yiğit benim karnım boş!" Kahkaha attı.

"Asya bebeklerimizi doğurdun güzelim, artık karnında değiller." İnledim ve elimi alnıma koydum.

"Benim kafam yerinde değil ki." Dediğimde Yiğit ellerimi tuttu.

"Sen onca sancıyı çektin, doğum da uzun sürdü. Bu yüzden tam kendinde değilsin." İç çektim.

"Çocuklarım..." İçim içime sığmıyordu.

"Bekle yavrum, hemşire şimdi getirir." Ofladım.

"Ben çocuklarımı istiyorum!" Yiğit yanağımı öptü.

"Buraya gelmeden önce iki kişilik bir aileydik, buradan çıkınca dört kişilik bir aile olacağız." Mutlulukla gülümsedim.

"Birkaç sene sonra da on üç kişilik bir aile olacağız." Yiğit şaşkınca bana baktı.

"On üç mü?" Kıkırdadım.

"Galatasaray'ın ilk on biri için..." Güldüm. "Takımımızın ilk on birini bile ben doğuruyorum, daha ne yapayım?" Yiğit gür bir kahkaha attı.

"Sana ölürüm hatun ölür." Dedi ve dudağımı öptü. "Ama ilk on biri tamamlayamıyoruz, bir tane daha erkek çocuk doğurman gerekecek." Güldüm.

"Benim kızım da aslanlar gibi top oynar bir kere!" Dedim.

"Anasına çekmesin de." Dudağımı büktüm.

"Ben onca acıyı çektim, artık bana laf etme." Yiğit tebessüm etti.

"Şaka yapıyorum yavrum, artık sana tek bir kelime dahi edersem şerefsizim!" Dedi.

Yiğit ellerimi okşadığında gözlerimi kapattım.

"Bakıyorum da çok çabuk kendine geldin?" Dediğinde gülümsedim.

"Bebeklerimi dünyaya getirdim, bana hiçbir şey olmadı, onlar annesiz kalmadı..." Başımı iki yana salladım. "Sadece çok mutlu ve heyecanlıyım." Dedim.

"Çok şükür ki sana bir şey olmadı." Dedi Yiğit. "Ulan doğum o kadar uzun sürdü ki aklım çıktı!" Burukça gülümsedim.

"Rüya gibi..." Diye fısıldadım.

Gözlerimi kapattığımda bir ağlama sesi duydum ve hızla yeniden gözlerimi açtım.

Hemşirenin elindeki küçücük bebeği görmemle birlikte ağzım şaşkınlıkla açıldı.

Serseri Patronum Bu hikayeyi ÜCRETSİZ oku!