hoofdstuk 6

1K 21 2

Declan is naar huis gegaan, en mijn moeder en vader hebben allerlei mensen gebeld. Maar ik ben er met mijn gedachten niet bij. Het dringt nog steeds niet tot me door dat Stephanie echt niet wakker wordt. Niet opstaat en me omhelst. Niet vertelt over haar stomme idee om te gaan trouwen en verhuizen. Ik mis het.

Ik lig op de bank, voor me uit te staren. Dagenlang nu al. Ringo komt naast me liggen en legt zijn kop op mijn been. Ik aai hem even.

' Sorry Ringo, maar dat wordt geen wadelingetjes door het bos meer.' Ringo heft zijn hoofd. Hij staat op en rent naar het keukenraam. Hij springt tegen het keukenraam op en begint hard te blaffen. Ik sta zuchtend op en loop ook naar het raam.

' Wat is er dan Ringo?' Ik kijk uit het raam, met het zicht op het bos. Ik vernauw mijn ogen en druk ze tegen het glas aan. Ik zie een jongen staan bij een boom. Wie is dat? De jongen doet me wel aan iemand denken... Blond haar... Dan vergroten mijn ogen. Het is Dean.

' Nee, oh my god.' Mompel ik. Ik kijk naar Ringo, en dan weer naar de boom. Maar nu is Dean weg. Shit shit shit! Nu weet hij waar ik woon! Ik trek Ringo van het raam vandaan en leg hem in z'n mand. Ik slik even, en haal diep adem. Ik ben hier toch veilig, hij kan niet binnen komen zonder toestemming.

Als ik op school ben, komt Declan op me af.

' Gaat het een beetje?' Hij komt dicht naast me lopen.

' Nee, maar het zou een stuk beter gaan als jou neefje, Dean, me niet zou stalken.' Zeg ik boos.

' Wat?'

' Ja, dus vertel hem maar dat ik dat liever niet heb.' Ik open de deuren van de school.

' Dat gaat lastig worden.' Mompelt Declan.

' Je kijkt maar hoe je het doet.' Na dat Declan Stephanie naar huis heeft gedragen, betekent niet dat ik weer vrienden ben met hem. Zo werkt het niet. Ik ga snel naar mijn lokaal, zodat Declan me niet meer kan volgen.

Als ik zit gaat net de tweede bel. Meneer Polkmun, onze wiskunde docent, komt haastig binnen. Ik kijk vermoeid in de boeken, als hij begint te praten.

' We beginnen zodra de nieuwe leerling binnen is.' galmt zijn stem door het lokaal. Ik zucht even. Hopelijk geen barbie,weerwolf, of vampier. 

' Zo, dan mag meneer Drullen vooraan gaan zitten.' Hoor ik onze docent roepen. Ik kijk op, nieuwsgierig wie het is. Mijn blik dwaalt door de klas, en stopt bij het achterhoofd van de nieuwe jongen. Ik blijf hem net zolang aankijken tot hij zich omdraait. Dan draait de jongen zich om, en ik kijk recht in de ogen van Dean.

Als het pauze is ren ik het lokaal uit. Storm ik de trappen af, opzoek naar Declan.

' Haast?' Hoor ik Dean stem achter me. Ik draai me om. Hij grijnst.

' Wat doe je hier?' Vraag ik boos.

' Slachtoffers uitzoeken.' Zegt hij zacht.

' En, ik..ik ben daar zeker 1 van?' Vraag ik moeizaam. Hij schud zijn hoofd.

' Jij staat nog niet op mijn lijstje voor vandaag. Misschien wel voor morgen...' Zegt hij vermakelijk. Ik slik even en draai me om, maar dan staat Dean voor me.

' Ben je nu bang? Dat was mijn bedoeling niet...' Zegt hij lachend. hij streelt mijn wang, en ik blijf verstijfd staan.

' Chloé.' Hoor ik Declan naast me zeggen. Hij kijkt Dean verward aan.

' Wat doe jij hier?' Vraagt Declan.

' Een oogje houden op Chloé.' Zegt hij glimlachent. Maar voor mij is het eerder mismakend.

' Dat kan ik wel.' Stelt Declan vast.

' Maar ik doe het graag.' Zegt Dean. En dan loopt hij weg. Ik blijf staan met een misselijk gevoel.

' Waarom wilt hij een oogje in het zeil houden voor mij?' Vraag ik zacht.

' Zodat je niks overkomt, tot wanneer hij je, wanneer hij je wilt drinken.' Zegt Declan zacht terug. Ik ril even. Dus ik ben wel zijn slachtoffer.. Misschien niet voor vandaag, maar wel een andere keer.

' Weet jij waar Blake is?' Vraag ik kijkend naar mijn voeten.

' Je bedoelt die vieze honden? Ja, buiten geloof ik.' Zegt hij met een vies gezicht.

' Ik moet Blake, wat vragen.' Zeg ik snel.

Ik loop naar buiten, en ik zie een onbekend meisje staan bij hun groepje. Ze heeft paars haar, en felle groene ogen. Wie the hell is dat? ik loop aarzelend op hun af, met mijn ogen nog steeds gericht op het meisje. Als ik bij hun sta, richten alle ogen zich op mij. Ik kijk Aaron aan, die mij boos, maar schuldbewust aankijkt. Levi nog steeds boos, en maixme,Tyler. Adam gewoon vriendelijk. Ik richt me tot Blake.

' Oh oh, ze weet het. Ze weet het allemaal.' Hoor ik het paarse meisje mompelen. Ik kijk haar vreemd aan.

' Nerissa.' Zegt ze blij.

' Ik ben Blake's oude vriendin.' Zegt ze triomfantelijk. Ik knik alleen maar. Net voordat ik wat wil zeggen, is zij me voor.

' Ze wilt weten, wat jullie precies zijn.' Zegt ze snel. Ik kijk haar verbaasd aan. Hoe weet zij dat?

' Weerwolven.' Stelt Adam vast.

' En sorry dat Aaron je aanviel.' Zegt hij er achteraan. Aaron snuift alleen maar.

' Nou, laten we zeggen dat hij niet de enige bedreiging is voor me.' Zeg ik zacht.

' Wie nog meer?'

' Vampier Dean.' Ik sidder bij zijn naam.

' Nee, niet hij weer.' Gromt Tyler. Weer? is hij hier vaker geweest?

Dan wordt ik naar achteren getrokken. Het is Cal. Hij neemt me mee naar de achterkant van de school.

' Er was net zo'n jongen bij ons thuis, en die vroeg naar jou. Ik zei dat je er niet was. En toen wilde hij binnenkomen, maar dat heb ik niet gedaan. Hij zei dat ik eraan ging, Chlo. Wie is die jongen?' Vraagt Cal paniekerig.

' Had hij blond haar en goudbruine ogen?' Cal knikt.

' Vraag hem nooit naar binnen, ik ga kijken wat ik kan doen voor je.' Ik loop de school weer in. Mijn familie bedreigen, het ergste wat je kan doen. Ookal haat ik Cal . Ik ben boos, maar bang te gelijker tijd. De bel gaat, en ik loop naar biologie. Dean zit achterin, en ik ga naast hem zitten. Ik moet mezelf groot houden tegenover Dean, en niet laten zien dat ik bang ben.

' wil je zo graag mijn partner zijn vandaag?' Zegt Dean grijnsent.

' Wat deed je bij mijn huis?' Sis ik.

' Aaahw, kwam baby brother huilend naar je toe gerent?' Hij lacht even. Ik kijk hem boos aan.

' Als je mij moet hebben, laat de rest dan met rust.' Met een plof komt mijn boek op de tafel terecht.

' Maar dan is de lol ervan af.' Zegt hij met een nep pruillipje.

' Kijk, dat is hem nou juist. Er is niks lolligs aan. Dus er is ook geen lol om te hebben.' 

' Pittig, maar o zo dwaas.' Brabbelt Dean.

' Luister, laat mijn familie er buiten.'

' Eumh,nee. Die zijn de enige mensen waar mee ik jou kapot kan maken. Samen met je overleden vriendinnetje dan.' Zegt hij grijnzend. Ik geef hem een klap. Mijn hand brand, zo hard sloeg ik hem. Hij gromt.

' Ik zou dat nooit meer doen, als ik jou was.' Zegt hij nog steeds gromment.

' Vampieren kun je toch vermoorden, met een houten staak.' Zeg ik snel.

' Hmmm.' Zegt hij alleen maar.

' Nou, als er iets gebeurt met mijn familie, steek in die staak recht door je hart.' sis ik.

' Ik kijk er naar uit...' Hoor ik hem fluisteren. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sorry voor het korte hoofdstuk! Maar ik ga een paar dagen weg, dus ik dacht: Laat ik nog snel iets posten! Daarna komen er weer wat langeren hoofdstukken!

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!