[33] ♔ Now or Never

1.1K 33 2

Hana's POV

I slapped him hard. Wala siyang karapatan diktahan ang gagawin ko. Kung para akong aso sa paningin niya wala siyang pakealam. This is my freaking life.

“Sino ka ba?! Para sabihin yan saakin. Di kita kaano-ano! Tandaan mo yan.”

Tinalikuran ko siya agad. Bwesit siya! Lumabas ako ng bahay. Iyak parin ako ng iyak. Bakit di umuulan? Sa iba mga K-drama at sa mga nababasa ko kapab umiiyak sila nakikisama naman ang panahon sakanila. Pero bakit saakin hindi? Gusto kong umulan para maitago ko sa ulan ang kalungkutan.

Yes! Aaminin ko. Parang may gusto sa isip ko na sabihin kay Travis ang nararamdaman ko. Bakit ba kasi tinatago ko ito? Bakit di ko sinabi noon? Bakit hinayaan ko lang na masaktan ako ng ganito? Sana pala noon palang sinabi ko na. Para di na naging ganito ang sitwasyon. Ang hirap. Ang sakit. Gusto ko siya noon eh!

Mas mabuti pa kong ibang babae eh. Pero siya? I'm better than Thea. Beauty products lang naman ang nagdadala sakanya para maging mukhang tao.

Nakalabas ako ng subdivision pero di parin umulan. Pumara ang taxi. Sumakay na ako. Di ko naman alam na may matanda pala.

“Miss pwede bang unahin muna natin ang matanda.”

Tinanguan ko lang ito. Wala akong kllakad para magsalita. Nanghihina ako. Di ko nga alam kong saan ako pupunta eh. Dapat naghahanda ako ngayon, graduation na namin bukas. Pero wala eh. Masyadong pagod ako.

“Hija, wag kang umiyak. Ang ganda mo para iyakan sila.” Napalingon ako sa matanda. Nakangiti siya saakin. “May kakaiba kang ganda. Ganda na kumikinang. Just follow your heart. It's now or never.” sabi nito at lumabas na sa taxi. Parang biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Parang ayoko nang pumunta sa kung saan ko gusto. Lumabas na din ako taxi. Hinabol ko yung matanda. Masyado siyang mabilis maglakad kaya tinakbo ko ito.

“Bakit mo ako sinusundan?”

“I don't know. Pero gusto kong sundan kita.”

“Alam mo? May nawawala akong anak. Mahigit 10 years ko na siyang hinahanap. Miss ko na siya sobra.” sabi nito. Umupo siya sa gilid. Kaya umupo rin ako sa tabi niya. “Hindi naman kami mayaman para kunin ang anak namin dahil sa negosyo. Kaya noong nakita kitang umiiyak sa daan sinabi ko sa taxi driver na ihatid ka kung saan ka man pupunta. Ayokong may mangyari sayong masama. ” paliwanag ng niya. Naiiyak ako lalo sakanya.

Isang ina na nangungulila sa kanyang. Sa nakikita ko sakanya parang ayaw niyang mawalan ng pag-asa pero eala siyang makapitan para doon kumuha ng lakas. Nakakaawa siya. Humihikbi siya kaya di ko na napigilan na yakapin siya.

“Makikita niyo po siya. Hindi man ngayon, hindi man bukas, hindi man sa makalawa, pero makikita niyo po siya. Wag po kayong mawalan ng pag-asa.”


“Salamat. Aalis na ako.” tumayo siya at umalis. Pero ako, naupo parin. Bakit ang daming may problema sa mundo pero halos ang alam lang nilang paraan ay ang pagpakamatay. Ang magsugal, gumawa ng masama sa kapwa hindi ba nila naiisip na may nagmamahal pa sakanila? Yung ina na yun, so strong. She's in pain but she can manage to smile.


Hindi na ako sumakay ng taxi. Naglalakad lang ako sa gilid ng daan. Habang naglalakad pinagmamasdan ko yung mga taong masasaya sa paligid. Tch.


Napahinto nalang ako sa tapar ng isang gate. Alexa. Dito lang namn pala ako mapapadpad. Di sana ako papasok pero may nakita akong kotse na papalapit. Kaya mabilis akong pumasok.

Narinig ko itong nagdoor bell kaya di nagtagal lumabas si Alexa. Suminyas lang ako. Lumapit pa ako sa may gate para marinig yung pinag-uusapan nila. Alam kong si Hanniel yun.

“Nandito ba si Hana?” tanong nito.

“Wala. Bakit?”

“Lumabas kasi siya sa bahay hanggang ngayon di pa umuuwi. Tawagan mo ako kapag pumunta siya dito.” sabi nito at narinig ko na may kotseng umalis at isinara na ni Alexa yung gate.


“Nag-away kayo?” tanong nito. Sumunod lang ako sakanya papasok sa bahay nila.

“Mmm... May nasabi lang siya na nakasakit saakin.”

“Dahil totoo?”

Di na ako nagsalita uminom lang ako. Medyo napagod ako sa paglalakad.


“Graduation niyong dalawa bukas. Pero ito kayong dalawa parang aso't-pusa na naghahabulan.”


“Dito muna ako matutulog.” sabi ko. May kwarto naman ako dito. Noon kasi palagi kaming magkasama ni Alexa kaya ayun gusto ni Tita na kapag pupunta ako sakanila may kwarto na ako.



Humiga ako kaagad. Narelax ako sa lambot ng kama. Narinig kong may pumasok pero alam kong si Alexa yun. Tumabi siya saakin. Nahiga rin siya.

“Kwento naman dyan.”

“Naaalala mo si Travis?” tanong ko. Sana naman nakalimuta na niya ito para di na ako magkwento ng mahaba.

“Oo naman. Yung

Casanova's  WifeRead this story for FREE!