hoofdstuk 4

1.1K 20 8

Ik heb me het vast weer verbeeld dat ik Declan weg zag rennen. Ik moet meer bewijs hebben. Maar wat kan ik doen? Bleek kan iedereen zijn, koud ook.... Maar niet iedereen drinkt mensen bloed! Ik heb het! Ik snijd mezelf en dan kijk ik hoe hij reageert. Alleen, neem ik wel een groot risico.... 

De volgende dag op school, loop ik Declan tegen het lijf. Ik probeer zo normaal mogelijk over te komen.

' Hee.' Ik kijk hem even vluchtig aan.

' Hee.' Hij kijkt me glimlachend aan.

' Declan, kan ik vandaag eindelijk een keertje je huis zien?' Ik kijk even over het plein. Hij zou vast weer een raar smoesje hebben..

' Ja tuurlijk.' Hij glimlacht breed. Ik kijk verbaasd op. 

' Echt?' Ik kijk hem nog steeds een beetje verbaasd aan. Hij knikt.

' euh, oke dan. Tot straks.' Zeg ik terwijl ik naar binnen loop. De bel gaat, en ik zie Maxime me chagrijnig aankijken. Pfff,kunnen ze niet glimlachen ofso? Ik loop ze zonder te kijken voorbij, maar dan wordt ik tegen gehouden. Ikzie Aaron's hand om mijn pols. Ik kijk hem aan.

' Ik krijg je nog wel.' Hoor ik hem grommend zeggen, en dan laat hij me weer los. Ik loop snel door naar het lokaal. Ik krijg je nog wel? Ik voel me toch een beetje ongemakkelijk bij het idee.

Na school zie ik Declan wachten bij het hek. Ik kijk hem even aan. Maar het vreemde gevoel dat ik krijg als ik hem zie, is op dit moment sterker dan het fijne gevoel bij hem. Ik loop zenuwachtig naar hem toe.

' Is er wat?' Vraagt hij als ik bij hem ben.

' Nee.' Zeg ik snel. Iets te snel. Maar Declan gaat er niet op in, en loopt voor me uit.

Als we na 20 minuten lopen bij zijn huis aankomen, gaat mijn mond open van verbazing. Het huis is inderdaad in het bos, maar het is gigantisch groot. Declan opent de deur, en laat me binnen. Het huis is leeg, en er is niemand thuis, denk ik.

' is er iemand thuis?' Vraag ik een beetje ongemakkelijk. Declan schud zijn hoofd.

' Het gezin ging uit eten, maar ik had niet zo zin.' Legt hij uit. Ik knik even snel. Hij reikt me drinken aan en laat me vervolgens het hele huis zien. Dan zie ik op de klok dat het al half zes is.

' Ik moet zo gaan, om te eten.' Zeg ik dan terwijl ik mijn mobiel pak.

' Je mag ook hier eten?' Hij kijkt me vragend aan. Eigenlijk wil ik niet, maar nu is het mijn kans om te kijken of hij echt een vampier is. Ik ben niet snel gelovig, maar ik moet nu echt zekerheid hebben.

' Ja, fijn.' Ik glimlach even en sms mijn moeder. Declan staat al in de keuken. Oké Chloé, nu moet je het doen ook. Ik zucht even en loop ook naar de keuken. Hij snijdt de komkommer.

' Laat mij maar.' Biedt ik aan en ik neem het mes van hem over. Hij draait zich om naar het fornuis. Oké, nu of nooit. Ik snijd snel in mijn handpalm.

' Au, fuck.' Zeg ik vloekend. Ik kijk snel naar Declan, om zijn reactie te zien, maar hij reageert volkomen rustig. Hij pak een doekje, en drukt het op de wond.

' Hier.' Hij laat de doek los. Ik kijk hem even aan. Misschien had ik het toch fout.

' Dank je.' Zeg ik zacht. Hij kijkt me doordringend aan. Hij buigt een beetje naar voren. Ik leun tegen het aanrecht aan. Zijn gezicht zit nu dicht bij de mijne, en ik hoor hem zachtjes ademhalen. Dan voel ik zijn koude, maar zachte lippen tegen de mijne. Ik vergeet de pijn in mijn hand en leg mijn hand in zijn nek.

Dan worden we allebei omver geworpen door iets. Ik lig kreunend op de grond. De pijn in mijn hand is weer terug en ik open mij ogen. Ik kijk recht in een paar felle, rode ogen. Ik schreeuw, en de jongen grijnst. Ik zie een twee scherpe hoektanden tevoorschijn komen. In een flits is de jongen van me af, en ik sta paniekerig op. Ik zie Declan nog net de jongen oppakken, en door de ruit gooien. Declan draait zich om naar mij, en nu zie ik dat zijn donkere doffen ogen, ook rood zijn. Ik snik even. Declan is in nog geen seconde naast mij. Ik kijk hem angstig aan. Hij wilt mij hand pakken, maar ik sla hem van mij af.

What are you?!Lees dit verhaal GRATIS!