1.

107 8 4

Mijn schortje strik ik strak om mijn heupen. Elke keer zak het maar af. Iets wat ik vandaag niet nodig kan hebben. Het is zo druk in het restaurant en dan heb ik nog mijn maandelijkse periode.

"Romaysa, bestelling van tafel zeven staat klaar!" wordt er geschreeuwd door de chef. Ik adem diep in en loop met mijn chagrijnige hoofd naar de borden toe. "Het lijkt wel alsof jij iemand elk moment kan wurgen" fluistert Ranja in mijn oor en loopt lachend weg met drie borden. Ze wilt niet weten. Ik wil iedereen in dit restaurant wurgen. Ik verga van de buikpijn, ik heb honger en niet te vergeten. Ik moet naar de toilet. Alleen is er geen tijd vrij om weg te glippen. Ik zucht opnieuw en loop met de drie hete borden de deur uit. Op weg naar tafel zeven. En niet te vergeten met een bigsmile op mijn gezicht. 

"Eet smakelijk" wens ik de familie tafel en draai me om. Ik kijk ondertussen op mijn horloge 9:47 uur. Bijna sluitingstijd. Ik besluit snel naar de toilet te gaan om mijn behoeftes te doen. Na mijn toilet bezoek was ik mijn handen en probeer ik mijn haren in model te brengen. "Ik wist wel dat ik je hier kon vinden!" Ranja trekt de toilet deur open en neemt meteen plaats op de prullenbak. "Ik ben helemaal kapot" zucht Ranja uit. Ik draai me naar haar om en knik. "En ik dan! Ik sta al sinds de middag op mijn voeten" zeur ik. Ze giert het uit van het lachen. "Het kon altijd erger."

"Dames, kunnen jullie de stoelen op tafel plaatsen en de ruimte vegen." Ranja en ik knikken en lopen het restaurant gedeelde in. "Ik pak de bezems dan begin jij alvast" zegt Ranja en verdwijnt, nadat ik heb geknikt. Ik plaats tafel voor tafel alle stoelen op tafel. De kleine lichtje in het restaurant staan aan en het maakt me gek genoeg rustig. Mijn chagrijnige mood is opeen verdwenen. Ik blijf staan bij het raam en kijk voor me uit. Er is een club tegenover het restaurant. Ik zie mensen in de rij staan om naar binnen te gaan. De parkeerplaats staan vol met auto's en het is luidruchtig. Ik haal mijn telefoon te voorschijn en sms mijn broer.

Ik: Eymane, ik ben klaar met werken. Waar ben je?.

Ik stop mijn telefoon terug in mijn schortje en ga verder met de stoelen. Ondertussen bezems Ranja de ruimte. Pling! Ik haal mijn telefoon te voorschijn en zie Eymane staan op mijn beeldscherm.

Eymane: Ik ben wat later. Geef me een kwartiertje."

Ik zucht en neem een andere bezem om Ranja te helpen. Zodra wij klaar zijn, neem ik van collega's afscheid en pak ik mijn spullen. "Komt je lekker broer je weer ophalen?" vraagt Ranja doelend op Eymane. Ik rol met mijn ogen en ik knik. "Als het goed is staat hij er al." Ze knikt en geeft me drie kusjes. "Doe hem de groetjes van mij hoor" grinnikt ze en haalt een sigaret te voorschijn. Ik knik en loop zwaaiend de parkeerplaats op. Ik merk gelijk Eymane's auto op en stap in. "Ik moest de groeten doen-" Mijn broer kapt me meteen af. "Alsjeblieft niet nu" zegt hij geïrriteerd en rijdt weg. Ranja staat nog steeds op dezelfde plaats van net met een sigaret in haar mond. Ik merk meteen op dat Eymane meer gas geeft en hard langs haar rijdt.

"Mijn lieve dochter!" Ik spring in mijn moeders armen en sluit mijn ogen. "Ik heb oh z'n honger!" zeur ik als een kleine kind. Mijn moeder tikt me op mijn neus. "Ik heb toch gezegd dat je moet gaan eten ondanks dat je op werk bent" zegt mijn moeder boos. "Straks wordt je nog zo dun als je buurmeisje Siham. Echt waar. Zij is zo dun, meskiena. Ik vind het zielig voor haar." Ik gier het uit van het lachen. Mijn moeder moet me altijd maar vergelijke met de buren. Ik lijkt op geen enkele haartje op hun. Ik heb goudbruin haar met lichte ogen en hun zwart haar met donkere ogen. "Jaa, maar het was zo druk dat niemand tijd had om te gaan eten." Mijn moeder knikt en staat van de bank op.

Ze komt terug met een bord rijst en kip. "Ik heb altijd eten voor jou klaar gezet. Waar is Eymane?" vraagt mijn moeder. Ik 9haal mijn schouders op en eet mijn bord meteen leeg. "Eymane en Adnane zijn altijd alleen maar buiten. Nooit komen ze thuis gezellig met mij zitten. Gelukkig heeft Eymane jou opgehaald" zeurt mijn moeder. Ik negeer haar opmerking en eet verder. "Ik ga slapen. Sms je broers dat ze thuis moeten komen." Mijn moeder geeft me een kus om mijn haren en een knuffel. Ik knik en pak mijn telefoon. Ondertussen loopt mijn moeder naar boven.

Groepsapp Family.

Ik: MAMA WILT DAT JULLIE NAAR HUIS KOMEN NU!

Adnane: Ik ben uit en slaap niet thuis. Zeg tegen mama dat ik werk.

Eymane: eh hond wat zeg je dat tegen je zusje.
Eymane: Ik ben er zo.

Ik negeer de berichten en plaats mijn bord in de keuken. Ik gooi mijn tas over mijn schouder en ren naar boven toe. "Maysa!" Ik loop naar mijn moeders kamer. "Hebben je broers gereageerd?" Ik knik en leg mijn tas op de grond. "Eymane is onderweg en Adnane heeft avonddienst." Zodra mijn moeder goedkeurend knikt loopt ik de kamer uit. Ik zie Eymane op de trap staan en hij glimlacht kort. "Sorry, dat je moet liegen tegen mama" fluistert hij en drukt een kus in mijn haren. "Slaaplekker" mompel ik en loop mijn kamer in. Ik haat het om te liegen tegen mijn moeder. Alleen ik wil haar geen pijn doen. Ik hou zoveel van haar en mijn broers. Ze zijn ook de enige die ik heb in dit huis. Mijn moeder is mijn engel en mijn broers zijn mijn beschermers.

The rain Lees dit verhaal GRATIS!