Hoofdstuk 27

120 12 53


Op Tagmar werd de naderende verhuizing vooralsnog stil gehouden. Behalve Alcor en Tómy wist geen van de schuilers wat hen te wachten stond. Toch werden de plannen vrijwel onmiddellijk in werking gesteld en kwamen er opeens van alle kanten middelen en financiën om de bouw van zowel de satellieten als van het zendstation te beginnen. Het bleek dat bovengronds genoeg hooggeplaatste handen waren, die Ben-Romek en zijn organisatie in het geheim steunden.

Tómy hoorde pas enkele dagen later dat de man naar Elodie was vertrokken. Hij had een drietal Tagmaranen met zich meegenomen, die de organisatie op Elodie zouden vertegenwoordigen. Twee van de drie bleven meteen op Elodie, om het stuk land te bekijken en waar mogelijk met de bouw te beginnen. Allereerst werd er een platform aangelegd voor de verschuiver, zodat de benodigdheden niet steeds via Gard hoefden te gaan. Tómy vond het jammer dat ze niet bij de onderhandelingen had kunnen zijn, maar begreep uiteraard dat die haar niets aan gingen. Voorlopig was zij weer gewoon een van de schuilers, in afwachting van haar lot.

Het was moeilijk om te weten dat er zo'n grote organisatie aan de gang was, terwijl zij niet meer kon doen dan zitten en wachten. Haar handen jeukten om mee te helpen en blijkbaar verging het Alcor precies hetzelfde. Tot zijn grote vreugde zorgde Alyanne ervoor dat hij een plekje op de werkvloer kreeg, waar hij al snel liet zien dat hij veel meer dan zomaar een goede hulp was. Hij bracht, samen met Graham, Paul en enkele anderen, waardevolle verbeteringen aan in de satellietontwerpen en hielp zo om het proces te versnellen. De helft van de tijd sloeg Tómy hen geïnteresseerd gade en leerde ze op korte termijn heel veel bij.

Naast dat ze nu ook veel tijd besteedde met Josya, werd haar kennis van Elodie erg gewaardeerd bij hen, die verantwoordelijk waren voor de leefomstandigheden van de schuilers. Elodie kende geen economie zoals die er op Tagmar bestond. Wat er nodig was voor de schuilers kon niet zomaar eventjes aangeschaft worden. De anonieme geldschieters van de Kelder hadden laten weten, niet te kunnen voorzien in het gehele onderhoud van een tweede schuilplaats, dus moest er een andere oplossing gevonden worden. Het zou wel even duren voor de Tagmaranen er aan gewend zouden zijn, dat ze afhankelijk werden van Elodie's landbouw en veeteelt.

Er zouden enkele kassen worden gebouwd en er moest onderwijs komen voor de bewerking en verzorging van de gewassen. Het kostte Tómy heel wat overredingskracht om de groep te overtuigen dat het geen terugval naar primitieve omstandigheden was, maar enkel een andere manier van leven. Ze hoopte dat er op Elodie personen waren die wilden helpen. Zodat de Tagmaranen, met hun gebrek aan kennis, niet met de handen in het haar zouden komen te staan.

Ook hoopte ze dat ze te horen zou krijgen wat er besproken was op Elodie en tot haar grote vreugde werd ze daarin niet teleurgesteld.

Ben-Romek liet haar roepen en legde haar een idee voor waarna ze van verbijstering bijna naast haar stoel ging zitten.

"Pardon, u wilt dat ik wát word?"

Een miniem trekje om de mond van de nog steeds intimiderende man voor haar, was de enige reactie die ze kreeg. Hij wist hoe oud ze was toch? Of beter gezegd: hoe jong ze was. Zelfs al zou ze inmiddels zeventien zijn wanneer de verhuizing begon, dan nog was ze veel te jong, toch?

"Eh... wat zou ik dan precies moeten doen als ... afgevaardigde?" Ze kreeg het woord bijna niet uit haar keel. Tyrna was afgevaardigde, maar die was veel ouder en werkte al heel lang voor de raad. Oh, dan zou haar taak natuurlijk ook verdwijnen. Zou ze dat erg vinden? Misschien wilde ze af en toe nog terug naar haar appartement, dat kon vast niet meer wanneer de raad eenmaal doorhad dat ze was overgelopen.

Ben-Romeks stem haalde haar uit haar overpeinzingen. "De Tagmaranen die nu al op Elodie leven, zullen de keuze krijgen of ze willen blijven, losgesneden van Tagmar, of terug willen keren. Uiteraard wordt niemand daar vastgehouden."

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!