Hoofdstuk 21

97 11 7

De man drukte op een knop op een kleine metalen armband aan zijn linker pols en de muur schoof naar de zijkant. Zo de opening vormend waar eerder de anderen door verdwenen waren. Tómy vroeg zich af hoe hij precies wist waar hij had moeten staan. Ze had geen tekens gezien op de wand of de grond, misschien telde hij de stappen vanaf de plaats waar de container stond? Echter toen ze zich omdraaide, bleek de container verdwenen. De kokeropening was gesloten, waar die ook gezeten had. De koepel was nu weer perfect rond.

De deur kwam uit op een gang die met een bocht uit het zicht verdween. Tómy liep vlug achter de man aan, want die ging al met grote passen een hoek om. Ze kwamen uit bij een tweede schuifdeur en weer drukte de man op een knop op zijn polsband. In de volgende ruimte bestond geen twijfel meer over de plek waar ze terecht gekomen was. Zorgen over haar veiligheid verdwenen als sneeuw voor Sol, maar ze had geen tijd om te blijven staan kijken naar de vele rennende kinderen die joelend over een soort plein heen en weer vlogen. De man had haar stevig bij de arm genomen en begeleidde haar naar een klein kantoortje naast de deur waar ze uit waren gekomen. Ze moest plaats nemen in een grote leren stoel en werd verteld te wachten. Waarop, zei de man er niet bij. Hij draaide zich om, haalde de verschuiver uit zijn zak en verdween door weer een andere deur.

Beduusd staarde ze door de glazen wanden naar het tumult aan de andere kant van het glas. Het geluid was zo goed als verdwenen, net als in de gang het geval was geweest. Hoe zouden ze het glas zo geluiddicht hebben gekregen? De ruimte achter de wand baadde in het licht en toen ze omhoog keek, zoog ze haar adem in. Het was de lucht. Maar dat kon toch niet? Zaten ze dan niet onder de grond? Het was vast een illusie, want het halve uur kon nog niet voorbij zijn en toch was er van de regen niets te bekennen. Daarnaast was het kantoortje duidelijk binnen en kon het plein ernaast niet opeens buiten zijn. Toch? Was het een schilderij? Haar ogen begonnen te tranen toen ze omhoog staarde. Was dat een wolkje die daar bewoog? Onbewust schudde ze haar hoofd. Waar was ze beland? Haar vingers tikten tegen haar tas, die ze op schoot had gelegd. Wat zou de man aan het doen zijn met de verschuiver? Zouden ze aan de coördinaten kunnen zien waar ze vandaan kwam?

Ze hoefde maar kort te wachten, niet veel langer dan een paar minuten kwam de man terug. Ditmaal in gezelschap van een jonge vrouw met een lachend gezicht. Tómy voelde haar schouders vrijwel meteen ontspannen en verlegen glimlachte ze terug.

"Hallo, ik ben Alyanne," stelde die zichzelf vlot voor. "Ik zal je een beetje rondleiden en je jouw kamer laten zien. Je boft, je kamergenoot is net weg, dus heb je het vertrek voor jezelf. Tot er een volgend iemand komt, wat waarschijnlijk niet al te lang zal duren. Als je straks nog vragen hebt, kun je altijd bij mij terecht, gewoon naar dit kantoortje komen en naar mij vragen."

De stortvloed aan woorden in zich op nemend, bedacht Tómy dat het een goed teken was dat de vrouw het over een kamer had. Blijkbaar was haar hoofd er nog niet helemaal van overtuigd dat ze hier echt veilig was.

De vrouw – wat was haar naam ook alweer? – nam haar eerst mee naar een wasruimte, waar ze moest gaan staan in een cilinder. Droge, warme lucht werd daar vervolgens doorheen geblazen en niet veel later was ze helemaal droog. Dat was beter.

Ze werd mee terug de grote zaal in genomen en haar gids legde uit: "Dit is het atrium, je kunt hier gezellig zitten praten, informatie halen en van hieruit kun je ook weer naar boven. Ik hoorde dat je nogal per ongeluk hier terecht bent gekomen, is dat waar?"

Tómy knikte kleintjes. Nog een blik omhoog vertelde haar dat het plafond geen schilderij was, want nu schoven er duidelijk enkele wolkjes voorbij.

"Wees maar niet bang, niemand zal je hier dwingen iets te zeggen. Dit is de Kelder, Oade's schuilplaats. Tagmaranen die geen kant meer op kunnen, om wat voor reden dan ook, kunnen hier terecht."

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!