Hoofdstuk 20

115 12 14


Het inhalen van de testen nam niet veel tijd in beslag. Op verzoek van haar vader had Tómy haar stem nog even geheim gehouden, aangezien niemand zelfs maar wist dat ze naar Tagmar was geweest. Er zou teveel moeten worden uitgelegd wanneer ze haar nieuwe stem zou demonstreren en dus voltooide ze haar beide opleidingen met haar handen.

Alleen Liddy en Katia, die van haar moeder hadden gehoord dat ze ziek was geweest, mocht ze vertellen wat haar was overkomen. Irmin wenste zelf de bevolking op de hoogte te stellen van de op handen zijnde veranderingen en dat begreep ze wel. Haar vriendinnen konden het geheim wel bewaren en vooral Liddy was erg opgetogen over het nieuws. Zoals verwacht zag Katia er helemaal niets in, maar, zei Tómy, ze moest vertrouwen hebben in de heerser van Elodie.

Alleen aan hen vertelde ze over Resh en diens wisselende stemmingen en alleen aan hen vertrouwde ze toe dat er nog steeds een verlangen in haar lag om op een dag terug te keren. Beide meisjes waren geschokt over het nieuws over Terra en Liddy begreep dan ook heel goed het ontheemde gevoel dat Tómy beschreef.

---

Om de communicatie te verbeteren tussen de gewesten, gaf Irmin de school voor techniek opdracht om een zevental computers te bouwen. Hierbij kregen ze hulp van een Tagmaraanse ingenieur, die hen voorzag van zeven chips en de gewesthares een voor een leerde hoe ze de apparaten moesten gebruiken. Ook creëerden ze, dankzij zijn kennis, een systeem waardoor er ook daadwerkelijk gecommuniceerd kon worden zonder overal zendposten te hoeven plaatsen. De zesde computer kwam bij Irmin in zijn kantoor te staan en de zevende was voor Tyrna, die als Tagmaraanse afgevaardigde zou fungeren en met haar verschuiver binnen een paar tellen van Kette naar Gard kon reizen voor overleg.

Tot haar grote spijt was Tómy de gekregen polsband op Tagmar vergeten, maar het interface handschoentje bewaarde ze veilig in haar schoudertas.

Ondanks haar eerdere tegenzin om stage te gaan lopen bij haar vader, werd het al snel duidelijk dat, wilde Tómy op de hoogte blijven van de gang van zaken, dat precies was wat er zou gebeuren. Gelaten vroeg ze haar vader dan ook officieel toestemming om bij hem in de leer te gaan. Haar eerste taak als leerling van de Grote Elood bestond uit het toezicht houden op de lopende zaken in Gard, terwijl hij samen met Tyrna naar Tagmar ging om daar zijn stempel te drukken op het nieuwe verdrag tussen de continenten.

Naast haar werk bij haar vader, bracht Tómy ook steeds meer tijd door op de school voor techniek. De ingenieur, Seije, vond het geen probleem om de enthousiaste, inmiddels zestienjarige, alles te leren wat hij wist over de werking van computers en ook verschuivers. Dat hij daardoor een idee voedde dat langzaam in Tómy's hoofd ontstond, kwam niet in hem op en omdat Tómy elke dag oefende in het afschermen van haar gedachten, had ook niemand maar een vermoeden van haar plannen.

Hoezeer ze ook dankbaar was voor de vele leermomenten in het kantoor van haar vader en hoe blij ze ook was met het huisje dat ze nu samen met Liddy bewoonde, sinds diens zus Coral was bevallen, toch knaagde er iets. Ze kon het niet in woorden uitdrukken, maar de ontevredenheid werd elke dag groter en ze wist niet of ze nog wel een heel jaar kon wachten voordat ze op zoek zou gaan naar antwoorden.

---

De schok bij de Elodische bevolking, toen het nieuws eenmaal bekend werd over Tagmar's inmenging werd nergens zo zwaar gevoeld als bij de mensen in Ornan. Samen met Liddy en haar familie woonde Tómy een half jaar later de onthulling bij van een standbeeld ter nagedachtenis aan de vele familieleden en vrienden die op Terra hun leven hadden verloren.

Starend naar de beeltenis van een jong gezin dat een boom plantte, twijfelde ze of ze haar vriendin deelgenoot zou maken van haar plan.

Het stenen jongetje had een autootje in zijn hand. Een speelgoedje dat op Elodie nu ook her en der te vinden was, sinds de eerste mensen de wereld bezochten.

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!