VII

 

 

 

Clarence’s POV

Ilang weeks na kong di pinapansin ni Kathleen. Hindi ko lang maintindihan kung bakit, ang hirap manghula sa totoo lang. di naman kasi ako magaling na manghuhula! F*CK!

I really miss her.

Simula nung nagstatus siya nung:

I now pronounce you as SOMEONE ELSE.

 

 

 

NEVER NIYA NA KONG PINANSIN! SA HINDI KO MAINTINDIHANG DAHILAN!

ANG ALAM KO LANG NAMAN, DAHIL SA FAMILY KO? OR DAHIL SA NAGKAGIRLFRIEND AKO?

ANG G*G* KO KASI! BAKIT HINDI KO NGA NAMAN NAISIP NA MAGKWENTO MAN LANG TUNGKOL SA PAMILYA KO? AMBOBO KO KASI! SH*T!

MATATAPOS NA ANG LAHAT SA GANTO LANG? F*CK, F*CK, F*CK, F*CK, F*CK!

“Pat, what’s the problem?” pumunta si ate dito sa condo.

Hindi kasi ako nakapasok ng 3 days, gawa sa problemang ‘to.

“I lose her.” Medyo naiiyak kong sabi.

“Pat naman eh, si Kathleen ba?” tumango lang ako.

Nakaupo kami sa kama ni Ate.

“You know, hanggang buhay ka pa may pag-asa pa. saka hellooooow. Ang gwapo kaya ng kapatid ko.” Niyakap ako ni ate.

Woman to WomanizerBasahin ang storyang ito ng LIBRE!