Hoofdstuk 17

84 9 17


Toen de Regidor opstond om het woord te nemen, liepen er rillingen bij Tómy over haar rug en ze weerstond met moeite de drang om heen en weer te schuiven. Ze wilde Tyrna niet in verlegenheid brengen op welke manier dan ook, dus zette ze opnieuw haar spraak uit. Als ze dan de neiging zou krijgen te gaan gillen, hoefde ze tenminste geen moeite te doen zich in te houden.

Die neiging bleef weg, want de raad had besloten Irmins recht te erkennen en een afvaardiging te sturen om de condities van zijn uitnodiging: een plek in de raad in te nemen, te bespreken. Beide, Tyrna en Tómy, wisten dat, mocht Irmin weigeren, de raad zonder twijfel de tweede optie in aanmerking zou laten komen.

De hele reeks zinnen en formaliteiten die volgde op de beslissing, ging volledig aan haar voorbij. Ze zou de details die voor haar belangrijk waren, later wel van Tyrna horen. Nu kon ze zich alleen maar druk maken over haar familie. Elodie was gered, maar tegen welke prijs? Als deel van Tagmar zou de jonge planeet haar oppervlakte moeten delen met een volk dat vast geen genoegen zou nemen met een verbod op techniek. En de Eloden op hun beurt, zouden hun normen en waarden niet zomaar op willen geven. Voor het eerst was ze enorm opgelucht uitgesloten te zijn van het bestuur op Elodie. De grote en zware beslissingen zouden niet door haar gemaakt hoeven worden.

Pas toen haar naam viel, hief ze haar hoofd weer op, activeerde haar stembanden en stond op.

"Tómy, voor jou hebben we een keus."

Een keus? Wat voor keus? Verbaasd keek ze de man aan.

"Ten eerste hebben we jouw eis op recht verworpen, daar je nog veel te jong bent. Jouw vader zal zelf zijn woord doen en over twee dagen zal het team naar Elodie vertrekken."

Ja, dat had ze verwacht.

De Regidor vervolgde: "Ik heb Tyrna ingedeeld in het team en laat aan jou de keus, daar ik begrepen heb dat jij bij haar inwoont. Als je besluit te blijven, zal je over één periode, na voldoende bijgeschoold te zijn, naar school gaan hier in Oade en je intrek nemen bij een gezin van jouw eigen keuze. Na twee jaar, op de leeftijd van zeventien, zul je jouw eigen keuzes mogen maken. Of dat is: hier blijven, of teruggaan naar Elodie, is aan jou. Tegen die tijd is er waarschijnlijk ook een optie om naar jouw geboortewereld te gaan."

Blijven? Ze voelde haar mond openvallen en sloot hem vlug weer. Was dat een optie? Wilde ze dat? Het was nog geen moment in haar opgekomen dat ze niet terug naar huis zou gaan.

Haar verbijstering negerend, sprak de man verder: "Daar tegenover staat dat, als je niet wilt blijven, je teruggaat naar Elodie. Je hebt dan geen taak binnen de onderhandelingen en zult je leven daar vervolgen, zoals je deed voor je hier kwam. Als blijkt dat de onderhandelingen goed verlopen, krijg je de kans om, na je zeventiende jaar, terug te keren naar Tagmar. Niet daarvoor."

Ze mocht dus niet haar school op Elodie afmaken en dan meteen weer naar Tagmar gaan. Niet dat dat haar plan was geweest. En twee jaar was te overzien, mocht ze het hier toch gaan missen. Zichzelf een standje gevend omdat ze vergat op te letten, deed ze haar best nog even goed te luisteren.

"Aan jou de keuze, je hebt twee dagen bedenktijd. Als je teruggaat, zie ik je over twee dagen samen met Tyrna hier terug. Als je blijft, meld je dan bij de BVO&O. Dat was het. Tyrna, jouw opdracht ligt op de gebruikelijke plaats."

De raad verliet statig en zwijgend de zaal en het moment dat de deur achter het laatste raadslid gesloten werd, slaakten zowel Tyrna als Tómy een diepe zucht. Toen moesten ze lachen en opgetogen drukte ze zich even tegen haar metgezel aan.

"Het is gelukt, Elodie blijft bestaan."

Enthousiast knikte ze kort, maar verwoorde toen haar eerdere gedachte: "Ja, maar tegen welke prijs?"

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!