Hoofdstuk 16

116 9 63


Kijkend naar het eten op haar bord, en naar Tómy, die elk hapje uitvoerig bestudeerde voordat ze het in haar mond stopte, bedacht Tyrna hoe anders het eten was dan op Elodie. Zij was ermee opgegroeid, dus voor haar was het normaal dat bijna alles geleverd werd in geometrische vormen of korrels. De eerste keer dat zij iets kreeg voorgeschoteld op Elodie moest haar gezicht er vast net zo hebben uitgezien.

Meteen toen ze dacht aan die maaltijd, sprong het beeld van Gem weer in haar hoofd. Zoals zo vaak was gebeurd de afgelopen dagen. De tijd was nog veel te kort voor de pijn om verminderd te zijn. Maar nu er hoop was dat ze hem weer zou kunnen zien, werd de pijn alleen maar gevaarlijker. Ze schoof hem naar de achtergrond en prikte het laatste blokje, dat ze fruit durfden te noemen, aan haar vork. Vers eten was ook bijna onmogelijk op Oade. Er groeide niets.

Ze had de tijd dat Tómy aan het zwemmen was geweest, besteedt aan het bijwerken van haar administratie. De raad had hen nog niet opgeroepen, maar ze wilde graag alvast alles op orde hebben voor het geval haar verzoek zou worden ingewilligd. Ze wilde terug naar Elodie.

---

Het was licht toen ze wakker werd na de tweede slaap van de dubbeldag. Haar ritme was nog niet helemaal hersteld en ze had wat liggen woelen. De raad liet nog niet van zich horen en daarom besloot ze Tómy mee te nemen op een kleine toer door de stad. Anaïm was enorm en ze zouden nooit alles kunnen bekijken, maar een goede manier om een overzicht te krijgen was via de wandrail.

Na het ontbijt, wat sinds Tómy's aankomst ineens bestond uit een vers gebakken broodje in plaats van een handjevol graankorrels in een schaaltje wit vocht dat op melk probeerde te lijken, stapten ze in de mobol. Ze ving een gedachte van Tómy op over haar buurjongen, maar ging daar niet op in. Resh was attent wanneer het hem uitkwam en hij was erg aardig geweest door Tómy mee te nemen naar het bassin. Toch kon ze hem geen goed gezelschap vinden voor de naïeve vijftienjarige. Zijn gebrek aan fatsoensregels omtrent de zendgave stoorde haar en het was alleen nog maar een geluk dat hij niets had opgevangen van wat er op Terra en Elodie gebeurd was. Achteraf was het misschien toch niet zo'n goed idee geweest om Tómy aan zijn zorg toe te vertrouwen.

Om het meisje af te leiden, wees ze voor zich uit naar het station waar ze naar op weg waren. "Daar stappen we over. Zie je de cabines?"

"Die lange, witte ovalen?"

"Ja. Ze worden niet veel gebruikt door de inwoners van Anaïm zelf, maar toeristen rijden er graag in rond. Heb je je interface mee?"

Met een trotse blik stak Tómy haar hand omhoog, waar nu een zelfde drievingerig handschoentje omheen zat als die van haar. Netjes op maat gemaakt en afgeleverd in het aankoopluik. Ze had de uitleg over de fabricatie maar achterwege gelaten.

"Binnen in de railcabine kun je allerlei informatie opvragen en bekijken over de stad, gewoon door de holografische beelden vegen, zoals je intussen wel weet."

Tómy's grijns gaf aan dat het meisje zich meer en meer op haar gemak begon te voelen rond Tagmaraanse technologieën. Ze hoopte maar dat het niet tot haar nadeel zou werken, wanneer ze weer terug kwam op Elodie. Tómy's vader was geen makkelijke man en ze vreesde een beetje voor de reactie van Elodie's heerser. Zou hij het zijn dochter kwalijk nemen, dat ze zomaar was weggegaan? Zou het de onderhandelingen tegenwerken? Misschien was de grootste vraag wel of zíj nog welkom zou zijn op de planeet. Ze kon alleen maar hopen dat Irmin naar rede zou luisteren, wanneer eenmaal alles openbaar zou zijn.

De mobol stopte keurig naast een platform dat grensde aan het railstation. Aan Tómy was goed te zien hoe enthousiast ze was en Tyrna moest toegeven dat ze zelf ook wel uitzag naar het ritje.

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!