Hoofdstuk 2 - deel 1

51 3 0
                                    

HOOFDSTUK 2 - MUNTEN

Het viertal was compleet doorweekt toen zij eindelijk weer bij hun establishment waren aangekomen. Het luxe gebouw bood meteen een aangename warmte en was gezellig druk. Alle lagen van de samenleving kwamen hier bijeen, om hun dag te verdrinken en hun geld te verkwisten.

Pyra legde haar spullen achter de bar neer en bond een schort voor. Haar wapens waren nog vuil, maar gaven haar de nodige intimidatie die je nodig hebt in zaken als dit. Ze nam de dienst over van Marrit, die nog maar kort voor hen werkte en het erg moeilijk gehad om de drukte bij te benen.

            ‘Waarom is de whisky op?’ vroeg ze Marrit, die haar een wanhopige blik gaf en snel wat glazen afwaste. Het zweet stond op haar voorhoofd en liep in straaltjes langs haar gezicht, zo over haar boezem haar lederen korset in.

            ‘Het spijt me, Pyra,’ zei ze. ‘Ik ben het niet gewend om alleen achter de bar te staan. En Loyd had het ook te druk om het voor me te halen beneden.’ Zuchtend schudde Pyra haar hoofd.

            ‘Ik ga het zelf wel even halen,’ verklaarde ze. Ze liep naar de deur naast de bar die op een hal uitkwam. De meest rechter deur was die naar de kelder. Ilaisar en de anderen moest het maar even zonder haar doen. Ze konden het prima zonder haar uitleggen aan Fitz, de eigenaar van deze zaak.

            De trap naar de kelder was stijl en smal. Het hout was hier en daar verrot, waardoor het gevaarlijk kraakte zodra je je gewicht er op plaatste. Dit was niet zo gek, met al die stoom die vrijkwam uit de buizen. Waarom Fitz in hemelsnaam niet investeerde in onderhoud van deze buizen, was Pyra een raadsel.

            Vier kleine balletjes ontstonden op de toppen van haar vinger en schoten voor haar uit, waardoor het trapgat in een zacht licht gehuld werd. De bollen bleven haar volgen, zelfs toen haar voet op de stevige grond van de kelder stuitte.

            ‘Nou, waar staan die ellendige whisky?’ mompelde ze tegen zichzelf, terwijl ze geïrriteerd haar vlammende haren uit haar gezicht blies, omdat een grote wolk stoom over haar heen kolkte. Ze gloeiend hete waterdamp kietelde haar huid, maar liet hem even gaaf achter als normaal. Ze liep snel door naar de stellingkasten tegen de achterwand van de drankkelder en pakte een oude, stoffige fles van de plank. Grinnikend las ze het etiket.

            ‘Klootzak,’ grijnsde ze. Ze trok de kurk uit de fles en rook even, alvorens ze een flinke slok nam. De amberkleurige vloeistof gleed als een aangename stroom lava door haar slokdarm. Ze sloeg de kruk weer in de fles en zette hem weer terug op de plank. Haar oog viel al snel op de fles die ze wel zocht. Een nieuwere, waarvan er nog zeker 20 andere flessen van stonden. Het was niet eens zo’n slecht jaar.

            Neuriënd jogde ze de trap weer op, door de lichtjes gevolgd en met de fles onder haar arm geklemd. Achter haar viel de kelderdeur weer in het slot en verdwenen de lichtjes in het zonlicht wat door de ruiten piepte.

            Boven stond Marrit te trappelen om haar schort af te gooien en de dienst definitief door de geven aan de vurige jonge dame. Gehaast zei ze gedag en ging ze er vlug vandoor. Pyra leek niet erg onder de indruk en zette rustig de fles op zijn plaats voordat ze überhaupt de moeite deed een klant te helpen. In een rap tempo werkte ze de bestellingen weg. En toen het eindelijk wat rustiger leek te worden, trok ze een roodkleurige doek weg, wat over een bord gehangen had. Een lijst van exotische cocktails – zelf bedacht en zelf gejat – kwam tevoorschijn, wat onmiddellijk voor extra klandizie zorgde. Iedereen stond te springen om een Eenhoorn of een Vulkaan (echt brandend!) te kunnen drinken. In deze buurt kende iedereen Pyra’s Fabuleuze Cocktails en was iedereen bereid om extra goudstukken neer te tellen. De katers in de ochtend waren het waard.

VUUR & BLOEDWaar verhalen tot leven komen. Ontdek het nu