Die avond kreeg ik de kans om Draco weer te spreken. Hij stond aan de rand van de Astronomie toren en keek naar de sterrenhemel. Ik wist niet hoe hij ging reageren, maar ik nam toch maar de kans om tegen hem te praten.

‘Hey.’

‘Hallo Hermelien,’ zei hij met een zachte stem.

‘Kijk, sorry,’ zei ik maar rechtstreeks.

Draco keek naar de grond, maar gaf geen antwoord.

‘Drake, wat is er?’ vroeg ik bezorgd.

‘Iemand heeft het mijn vader vertelt,’ zei hij. Ik hapte naar adem. ‘En ik kan niet meer met je omgaan, anders wordt ik van Zweinstein gehaald.’

‘Maar dat is toch niet zo erg?’ vroeg ik voorzichtig.

‘Jawel,’ zei Draco en hij keek me aan. ‘Want dan kan ik jou niet meer zien.’

Ik bloosde. ‘Eh, bedankt?’

‘Ik mis je, Hermelien.’

‘Draak, zeg dat nou niet.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat we elkaar niet meer kunnen zien,’ zei ik prompt. ‘Als je vader het weet, dan zitten we in de problemen. Bovendien weet Ron het ook. We staan op springen. En we maken te veel ruzie. Het ene moment zijn we de een, het andere moment de ander.’ Er liep een traan over mijn wang. ‘Dit kan niet meer. We zijn gewoon niet voorbestemt.’

‘Toch zeg ik dat ik je mis, Hermelien,’ zei Draco. ‘Want ik wil eerlijk tegen je zijn. Wat er ook gebeurd. En als we uit elkaar gaan, dan maakt het me niet meer uit wat ik zeg.’ Hij pakte mijn hoofd tussen zijn handen en zette een kort kusje op mijn hoofd. ‘Ik hou van je Hermelien, wat er ook gebeurt.’

‘Ik ook van jou, Draak.’ Ik pakte zijn handen vast. ‘Maar we zijn klaar. Dit gaat niet meer werken.’ Ik fluisterde zacht “doei” toen ik de toren uit liep.

Ik wist niet waar Harry was toen ik terugkwam, maar Ron zat in de leerlingenkamer achter zijn huiswerk.

‘Sinds wanneer maak jij huiswerk?’ zei ik prikkelbaar.

‘Eh, sinds ik niets beters te doen heb,’ zei Ron. ‘Ik weet nu wat er tussen jouw en Malfidus is, dus dat hoef ik niet meer uit te zoeken. Harry en jij lijken het al helemaal uitgevogeld te hebben over de Steen der Wijzen, dus ja, ik heb toch niets beters te doen.’

‘Er is geen ik en Malfidus,’ snauwde ik.

Ron keek me verbaasd aan. ‘Heeft hij het uitgemaakt?’

‘Nee, iemand heeft het aan zijn vader vertelt, en het is te gevaarlijk om het nog voor te zetten.’

En toen viel ik in Rons armen. Het kon me niet schelen wat mensen dachten, maar ik had troost nodig. Ron was mijn beste vriend, hij kon me helpen. Harry en hij zouden me hier bovenop brengen, hoopte ik.

A/N:

Ik ga me niet weer verontschuldigen, want dat wordt too obvious. Ik wil gewoon zeggen dat ik heel erg veel moet leren en dat dat de reden is dat ik niet zo veel up. Toch ben ik heel blij met alle reads en votes enzo. Jullie zijn geweldig! Als het eenmaal vakantie is kan ik natuurlijk veel meer schrijven. Ik hoop dat jullie hier begrip voor hebben.

Ik heb niet meer zo veel inspiratie, dus heb je wat ideeën, laat ze achter in de comments.

xoxo -A(lba)

the Mudblood - deel 1Lees dit verhaal GRATIS!