Hoofdstuk 12

124 11 46


Holografisch ... net als het beeld van de computer op Elodie. Niet echt, dus. Tómy voelde haar hartslag dalen, het bleef hangen op ongeveer dezelfde snelheid als dat van de nog altijd voorbij zoevende mobollen. Zou ze zich ooit genoeg kunnen ontspannen, hier op Tagmar?

"Waarom geen echte?" Ze probeerde met haar vinger in de poes die geen poes was te prikken, maar Holo reageerde precies als een echte poes en sloeg met haar pootje naar de vinger.

"In dit deel van Tagmar zijn geen dieren meer, zelfs niet in de omringende zeeën."

Oja, dat had Tyrna al eens eerder gezegd. Voor ze om uitleg kon vragen, raapte Tyrna de borden van de grond en legde ze in haar handen. "Kijk maar in de kast welk beleg je op brood wil, dan zet ik het deeg in de oven."

"Nu al? Moet het niet rijzen?"

"Dit niet. Tómy, je hebt een stem nu, hè, probeer die te gebruiken. Hoe sneller je eraan gewend bent, hoe sneller we verder kunnen met ons plan."

Even keek Tómy haar gastvrouw verbaasd aan. Hadden ze een plan dan? Ze wist nog niet eens precies waarom het zo gewenst was dat ze meekwam. En Tyrna leek nog niet heel veel zin te hebben om alles uit te leggen. De vrouw stond met haar rug naar haar toe en aan de spanning in haar schouders te zien, verwachtte ze blijkbaar een hele hoop vragen.

Ze besloot daar nog even mee te wachten, zette de borden op de glazen tafel en liep naar de kast waarin bakjes met beleg stonden. Ze herkende een vorm chocola en iets dat op de notenpasta leek waar haar moeder zo dol op was. De rest zag er vrolijk uit, maar onherkenbaar.

"Het meeste is suiker of gedroogd fruit, zet maar op tafel, je mag het allemaal proeven."

Ze deed wat Tyrna zei en laadde haar armen vol met bakjes, die ze vervolgens in het midden van de tafel zette. Zou er ook een koele ruimte zijn hier? Net toen ze zich omdraaide om het te vragen, zag ze Tyrna een kastdeel openen waar een koude waas uit kwam. Aha, dat beantwoordde die vraag. Nieuwsgierig kwam ze dichtbij. Er ging een lampje branden bij het zien van de witte ruimte achter het deurtje, die vol stond met etenswaar dat koud moest blijven. Dit herkende ze nog wel. Op Terra had ze ook zo'n kast gehad in de keuken. "Een koelkast."

"Noemen jullie dat zo? Oh, op Terra zeker. Ja daar zullen ze het ook wel hebben gehad. Ehm... dit noemen we een frigo. Hij heeft drie afdelingen, dit is de middelste. In de onderste bevriest het eten en in de bovenste blijft het net onder kamertemperatuur en donker. Zie je?" Ze opende het deurtje eronder even, waarachter alleen maar gesloten bakjes stonden. In het bovenste deel ging geen lampje branden, zoals bij het middelste wel het geval was.

Tyrna draaide haar rug weer naar haar toe en ging verder met staren naar het brood in wat wel een oven moest zijn. De vrouw gedroeg zich een beetje vreemd en Tómy begon bang te worden dat hetgeen Tyrna haar moest vertellen, helemaal niet leuk was. Ze zag er steeds meer tegenop om te vragen wat er aan de hand was, maar het moest. Misschien kon ze haar hoofd even ergens anders op richten. Eerst maar dat praten onder de knie krijgen.

Een knop omzettend, vastbesloten zich niet te schamen om haar idiote pogingen om geluid te produceren, opende ze haar mond en begon ze het alfabet op te zeggen. Het lukte tot de g.

Lachend draaide Tyrna zich om, toen het geluid dat nu door de kamer klonk meer weg had van iemand die stikte. "Da's een lastige, blijven proberen." Er klonk een piep die aangaf dat het brood klaar was en even later zaten ze in de zwevende stoelen en rook het huis naar de geur van versgebakken brood. Het smaakte Tómy prima. De nasmaak was anders, maar ze kon niet precies uitleggen waarom. Het vulde haar buik en dat was alles wat ze nodig had.

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!