Hoofdstuk 9

95 10 4


Het was grappig, maar ook erg apart om een antwoord te krijgen op een vraag die soms nog niet eens duidelijk in haar eigen hoofd vormgegeven was. De Tagmaraanse, die zich lachend had voorgesteld als Tyrna, werkte vlug en secuur en had haar eigen setje gereedschap, dat er voor Tómy uitzag alsof het van glas was gemaakt.

"Ik ga niet uitleggen wat alles is en doet, Tómy, daar heb jij niets aan. De computer is prima in elkaar gezet, zeer nauwkeurig zelfs, voor wat ze hier op Elodie aan gereedschappen hebben. Ik hoop dat de chip werkt."

Ondanks dat ze wist dat Tyrna gelijk had, wenste Tómy toch dat ze kon begrijpen wat er voor haar ogen gebeurde. Kleine schuifjes schoven aan de kant, wanneer er lichte druk op werk uitgeoefend, waarna Tyrna de minuscule chip, die ze uit het papier had gesneden, op zijn plaats legde. Toen de schuifjes weer teruggezet waren, was niet eens te zien waar de opening net nog was geweest.

"En nu?"

"Geduld, de energiebron is zo lang latent geweest dat het best kan dat hij helemaal niet meer werkt. Ze gaan lang mee, maar driehonderd jaar is wel erg veel."

"Energiebron?" Tómy kon zich niet herinneren dat Erin ooit iets had verteld over een energiebron. Dat was juist het vreemde aan het hele ontwerp.

"Het zit opgeslagen in de chip. Ik kan het je niet eens uitleggen als ik het wilde, want dat chemische proces ken ik ook niet. Iets met zuurstof- Ah kijk, er gebeurt wat."

Met grote ogen keek Tómy toe, terwijl er plotseling boven de platte computerkist een beeld verscheen.

"Prachtig, hier kunnen we wat mee." Uit een vakje in haar vreemde kleding, haalde Tyrna iets dat ze aan haar rechterhand schoof, het leek wel een handschoen voor drie vingers, maar dan zonder onderkant. Meer een vingerschoen, een halve.

Grijnzend legde Tyrna uit: "Dit is een touchinterface, het beeld herkent anders mijn commando's niet."

Ze begreep geen woord van die zin, maar besloot dat ze de Tagmaraanse maar gewoon liet doen wat ze moest doen en zou toekijken. Misschien als ze net als Liddy les had gehad aan de school voor techniek, dat ze dan had begrepen wat ze bedoelde, maar voor nu was toekijken voldoende. Ergens in haar geheugen knaagde een herinnering aan de tijd dat ze op Terra had gewoond, maar ze was toen te klein geweest om te begrijpen wat ze zag. Het beeld was vaag en wazig in haar hoofd en wilde niet volledig naar de oppervlakte komen.

Toch zond ze blijkbaar iets door naar Tyrna, want die keek even op en vroeg: "Je bent hier niet geboren? Nee, ik vond Rodin ook al te jong om jouw moeder te zijn. Op Terra hadden ze ook al holografische elementen, ja, maar lang niet zo ontwikkeld als deze. De chip is goed bewaard gebleven, herken je de taal? Ja natuurlijk, je hebt de handleiding gelezen. Thalaans is niet de gebruikelijke spreektaal, maar het is eenvoudiger dan Standaard en wordt voor computers het meest gebruikt."

Elk kind op Elodie leerde wel een beetje Thalaans, Tómy kende al redelijk wat woorden en zinnetjes voordat ze de taal uitvoeriger ging bestuderen om de handleiding te kunnen lezen. Vooral veel losse woorden die in de loop der jaren namen waren geworden, zoals Dauzat en Gard. Ze wist niet zo goed waarom die taal levend gehouden was, aangezien niemand ooit had gedacht nog met Tagmaranen te maken te krijgen. Nu, achteraf, was het maar goed dat ze het Thalaans toch in ere hadden gehouden.

Het beeld gaf een mogelijkheid aan verschillende opdrachten. Tyrna drukte met haar bedekte wijsvinger op het woord dat 'uitvoeren' betekende en begon vervolgens als een razende te tikken op een toetsenbord dat verscheen. Het was vreemd om iemand te zien tikken in de lucht. Langzaam om de tafel heen lopend, bekeek Tómy het tafereel van de zijkant, wat er nog veel vreemder uitzag. Het holografische beeld, zoals Tyrna het noemde, was plat en van de zijkant leek het dus net alsof de vrouw in het luchtledige zat te tikken.

De Nieuwe Wereld 5: Tagmar's OordeelLees dit verhaal GRATIS!