Hoofdstuk 17: Draco is een eikel, dus ik noem hem vanaf nu Malfidus

Toen Hagrid ons liet zien dat hij een babydraakje had, was het enige wat ik dacht: O, nee, niet nog meer problemen. Ik mocht Hagrid echt, maar met alle problemen rondom Draco en Ron kon ik er echt geen problemen bij hebben. Ron praatte ondertussen niet meer tegen me en na onze eerste date was de relatie tussen Draco en mij gekoeld. Dat had Ron wel goed gedaan, ook al praatte hij nog steeds niet tegen me.

‘Hagrid?’ vroeg ik. ‘Hoe snel groeien Noorse Bultruggen eigenlijk?’

In plaats van antwoorden werd Hagrids gezicht lijkbleek en sprong hij op.

‘Wat is er?’ vroeg Ron verbaasd.

‘Iemand gluurde tussen de gordijnen door – een of ander joch – en hij rent gauw terug naar school.’

Harry rende naar de deur. Toen hij terugkwam was ook zijn gezicht bleek. ‘Malfidus heeft het gezien.’

Ik legde mijn hoofd in mijn handen en probeerde Rons blik te ontwijken. Nee, niet dit.

Toen we een week later besloten – Hagrid was er niet mee eens – om Norbert los te laten, vonden we Draco’s lach toch angstaanjagend. Ik had niet meer met hem gepraat – bang voor wat hij zou zeggen. Ik kon het ergens wel voorstellen “Potter en Wemel verdienen het om met die dikke reus in Azkaban te komen.” Ergens ergerde ik me ontzettend aan hem.

God mocht weten hoe we dat beest boven mochten krijgen, maar het lukte ons. Bijna.

We werden gesnapt door professor Anderling. Die hele tirade keek ik niet naar haar, maar probeerde ik Draco’s blik te doorgronden. Dat mislukte, want hij keek alleen maar opgetogen naar Harry.

“Ik heb het gedaan” zei zijn blik. Ik kon er alleen maar van walgen en mentaal was ik mezelf aan het slaan voor het idee dat deze Zwadderaar zo gevuld met haat van mij kon houden.

De grijns op Draco’s gezicht veranderde wel toen Anderling hem vertelde dat ook hij straf had en bij hem punten werden afgehaald. Ik had op dat moment naar hem willen gillen “Bam, in your face” maar het leek me niet zo handig. Al helemaal niet door de  boze blik die Anderling op me wierp, toen ik eindelijk mijn ogen van Draco afhaalde om mijn straf in ontvangst te nemen.

-        Kort samengevat, stukje van Harry Potter kan je namelijk gewoon in het boek lezen -

De volgende dag sleurde ik Draco mee een kast in. Hij kon bijna niet tegenstribbelen toen hij mijn woedende blik zag. De hele school was in rep en roer. Ik kon hem wel slaan. Ik kon hem wel dood vloeken.

‘Godverdomme Hermelien - sorry voor het taalgebruik -,’ zei Draco.

‘Hou je bek!’ schreeuwde ik. Ik vond het echt vreemd dat niet de hele school de kastdeuren open rukte om naar binnen te kijken.

Draco keek me geschokt aan. Hij pakte mijn hand, maar ik trok me woedend terug.

‘Wat dacht je wel niet toen je me aangaf?’ vroeg ik.

‘Hermelien, ik wilde je geen pijn doen…’ Draco keek me schuldig aan.

‘Nee, mij niet. Maar heel toevallig was ik wel bij mijn vrienden op het moment dat je hen aangaf. Heel toevallig is ook voor mij 50 punten van Griffoendor afgetrokken. Waarom?’ Er rolde een traan over mijn wang en ik nam de moeite niet om hem af te vegen.

‘Hermelien, het spijt me?’

'Ik heb geen zin in jou excuses. Het is mijn schuld dat Griffoendor zo weinig punten heeft. Als ik niet met jou was omgegaan wist je niet eens dat we de draak gingen ontvoeren - of wat dan ook. Zonder mij wist jij niets. Zonder mij zouden Harry en Ron niet zo veel leiden.’

‘Natuurlijk hè,’ kwam Draco nu ook in de verdediging. ‘Het gaat altijd om Harry en Ron. Harry en Ron willen dit. Harry en Ron vinden je stom. Ik wil niet dat Harry en Ron achter onze vriendschap komen. Ik ben wel een beetje klaar met jou Harry en Ron gedoe. Als je hun zo geweldig vindt, waarom ben je dan hier met mij en niet met hun in de bibliotheek, die helemaal is ontruimt als jullie binnenkomen.’

‘Harry en Ron zijn nog altijd veel betere vrienden dan die jij ooit zult krijgen,’ zei ik.

‘Dus je zegt dat je zelf geen goede vriend bent.’

‘Nee, ik zeg dat jij nooit vrienden zult krijgen die belangrijk voor je zijn. Je hebt geen gevoelens. Je kan geen spijt hebben. Ik denk niet dat jij ooit een van jouw sorry’s hebt gemeend.’

‘Je gaat te ver Hermelien. Je weet dat dat allemaal niet waar is. Dat is wat die twee jongens je in je hoofd stoppen. Ik ben een beter persoon dan jij inziet.’

‘Ik denk dat je dit niet zegt voor mij. Ik denk dat je dit zegt om jezelf te overtuigen dat het waar is.’

‘En dat zou betekenen dat ik wel gevoelens heb?’

‘Nee, dat zou betekenen dat je nog een grotere eikel ben dan ik dacht.’

‘Nou, als ik zo’n eikel ben, waarom heb je dan al die tijd verspilt. Ik dacht dat jij hier de slimme was.’

‘Ja, dat ben ik. Blijkbaar ben ik niet slim genoeg. Maar dat betekent wel dat ik menselijk ben, en dat kan je van jou nou niet zeggen. Waarom heb je me aangegeven bij Anderling? Heb je überhaupt wel aan mij gedacht?’

‘Ja, natuurlijk dacht ik aan je. Ik denk elke seconde dat ik leef aan je. Het enige wat ik op dat moment kon beslissen was: Twee is altijd meer dan één,’ zei Draco onverschillig.

Ik reageerde voordat ik het doorhad. Mijn hand vloog omhoog en ik ketste hem recht in zijn gezicht.

‘En voor het geval dat je het nog niet wist,’ zei ik, ‘ik wil je nooit meer zien en nooit meer zoenen en nooit, maar dan ook nooit meer je “vriendinnetje” zijn.’

---------------------------------------------------------------------------------------------

A/N:

Sorry, sorry, sorry, sorry, sorry, sorry (dit heb ik allemaal getypt en is niet gecopiëerd zodat jullie weten dat het me echt spijt). Het SPIJT ME. Ik heb zo lang niet geupt dat ik echt denk dat jullie dit boek al lang uit jullie bibliothekene hebben gehaald, maar het spijt me.
Ik hoop dat dit hoofdstuk leuk was. Ik vind Hermeliens "duistere" kant wel awesome. Laat me weten, moet er nu meer Ron&Hermelien of gaat Draco het allemaal goedmaken.

xoxo -A

the Mudblood - deel 1Lees dit verhaal GRATIS!